Choose Cthulhu 4: Bezimienne miasto

"Bezimienne miasto" to czwarta część gry paragrafowej od Wydawnictwa Black Monk osadzonej w świecie Lovecraft'a. Opracowana została przez Giny Valris na podstawie opowiadania o tym samym tytule. Jednak ta odsłona wyszła dużo słabiej niż poprzednie części. Utrzymana jest w tym samym klimacie, jednak ma trochę obniżony poziom.

W "Bezimiennym Mieście" akcja dzieje się na pustyni Arabii i wcielamy się w postać Georga Aberdeena, archeologa. Po tygodniach błądzenia i tułania się wśród piasku i wydm oraz żaru lejącego się z nieba, jesteś wykończony i zrezygnowany. A trafiłeś tu, ponieważ znalazłeś księgę, w której przypadkiem rozkleiły się warstwy okładki i wypadł stamtąd tajemniczy pergamin, który skrywał tajemnicę dotyczącą Bezimiennego Miasta. To przez niego jesteś teraz na pustyni i pragniesz je odnaleźć. Nagle dostrzegasz ludzi, którzy albo są kupcami albo bandytami. Musisz zdecydować czy będziesz szukał u nich pomocy, czy udasz się w przeciwnym kierunku.

Jak każda z części cyklu "Choose Cthulhu", tak i ta jest napisana lekko, jednak w tym przypadku wydaje mi się, że mamy mniej możliwości do samodzielnego podejmowania decyzji. Zanim przejdziemy wstęp to miną 4 paragrafy, a potem też nie jest lepiej. Świetnym zabiegiem było dodanie mapki, na podstawie której przechodzimy do kolejnych etapów rozgrywki. I to jest w tej części najlepsze - mapa😁 Do tego mamy za zadanie zbierać klucze, które... Nie, nie powiem do czego służą, sami musicie się przekonać😉 Mamy również do rozwiązania kilka matematycznych i logicznych zagadek. Więc jest ciekawie😊 Gra się przyjemnie i szybko, ponieważ książka zawiera dokładnie 111 paragrafów. Za to każde podejście jest inne i trzyma nas w napięciu. Uważam jednak, że grozy jest tu dużo mniej niż w poprzednich częściach. Natomiast graficznie utrzymana jest w tym samym ciemnym, mrocznym klimacie co pozostałe. Oprawa graficzna idealnie komponuje się z pozostałą trójką książek. Stylizowana na stary dziennik zawiera w środku świetne ryciny cieszące oko. A na końcu znajdziemy bestiariusz. Jest to idealna książka na weekend lub czas podróży. Dostarczy nam wrażeń i nie da nam się nudzić.

Za egzemplarz bardzo dziękuję portalowi Na kanapie oraz wydawnictwu Black Monk.

Zawsze byłam zdania, że wyobraźnia to niesamowita potęga, która może przenosić góry w rzeczywistym życiu. Odpowiada za kreatywność, za wizjonerskie obrazy i za wiarę, że niektóre rzeczy są możliwe. Jest na tyle potężna, żeby zmieniać świat. Nawet jeśli nie przybiera materialnej formy, to sam fakt, że umożliwia ucieczkę, daje odpoczynek i pomaga wyciągać wnioski jest wystarczający, by doceniać ją na wielu poziomach. Jesteście gotowi dać się ponieść własnej wyobraźni?

Jak część z Was już doskonale wie, lubię gry, ale rzadko w nie gram i za bardzo nie mam umiejętności, by wyciągać z nich więcej radości. Nie mam też motywacji, by to zmienić. I mam tu na myśli najróżniejszego rodzaju gry. Jednak mimo moich braków motywacyjnych, odnalazłam coś dla siebie, coś, w czym naprawdę jestem dobra. Czyli książki paragrafowe! Zachwycam się nad ich formą za każdym razem, jak o nich piszę, lecz po prostu ciężko tego nie robić. Moja pasja do czytania i mała fascynacja grami zostały połączone i nie wymagały ode mnie czegoś więcej niż to, co daje od siebie czytając. Czy to nie wspaniałe?

Tym razem chcę Wam zaprezentować czwarty tom "Choose Cthulhu", który opiera się na twórczości Lovecrafta. Nadal nie znam jego dzieł, choć planuję to w dość bliskim czasie zmienić. Jednak jestem przekonana, że wierni czytelnicy tego osławionego pisarza, na pewno są zainteresowani różnymi dodatkami do jego świata. "Bezimienne Miasto" wydaje się być doskonałym wyborem dla nich. Zresztą dla mnie też, ponieważ po przeczytaniu trzeciego tomu z olbrzymią chęcią powróciłam do tego niezwykłego klimatu i tych emocji związanych z możliwością wybierania własnego losu.

Autorka pisze w sposób wyjątkowo obrazowy, który od pierwszych stron pozwala czytelnikowi przenieść się do przedstawionego świata i poczuć, że jest równie prawdziwy co nasza rzeczywistość. Nadaje to całości niepowtarzalnej atmosfery, gdzie można zobaczyć rzeczy niezwykłe, poczuć wiatr we włosach i zastanawiać się, czym jest dokładnie ten nietypowy zapach. To bez wątpienia niesamowita umiejętność, która według mnie po części odpowiada za fenomen jej twórczości. Styl z punktu widzenia warsztatu jest też dopracowany pod każdym kątem, co jest dodatkową cechą charakterystyczną pisarki.

Natomiast sama fabuła poprzez wspomnianą atmosferę nie pozwala oderwać się od tej przygody, prowadząc czytelnika przez pustynne morze tajemnic i pragnienia odkrycia ich. To podróż niezapomniana i też niezwykle emocjonalna. Poprzez fakt, że to właśnie czytelnik jest głównym bohaterem, wszystkie emocje stają się jeszcze bardziej intensywne niż można byłoby się spodziewać, a w powietrzu czuć zew przygody, ale też napiętą atmosferę i strach. Doznania są niezwykle barwne i pełne możliwości. Samo poczucie, że samemu decyduje się, którą drogą pójść, która droga jest drogą szaleństwa, a która rozsądku, pozwala wczuć się w świat i zmierzyć z konsekwencjami własnych decyzji. Ogólnie "Bezimienne Miasto" bazuje na tajemniczości i chęci odkrycia, co za nią idzie. To ryzykowne, ale też dające poczucie satysfakcji.

Jedynym większym mankamentem jest fakt, że ścieżki fabularne są naprawdę krótkie. Ogólnie jest ich co najmniej kilka, więc przygoda może trwać i trwać. Niemniej gdy oddaję się jednej ścieżce, to coś sprawiło, że to właśnie ją wybrałam i chciałabym mieć możliwość na dłużej trwać w tym odłamie historii. Tymczasem jestem już mocno wciągnięta, a tu widzę koniec. Jest pewna odnoga, która pozwala powracać, co jest naprawdę dużą zaletą, ale nie też tym, czego bym chciała.

Gry paragrafowe coraz częściej znajdują się pośród moich lektur, co jest fantastyczne i mam nadzieję, że i część z Was się do nich przekona. Ta seria jest łatwa w odbiorze i wymaga tylko zaangażowania w czytanie i niekiedy decyzji co dalej, dlatego będzie odpowiednia dla początkujących. Zapewne dla osób zafascynowanych twórczością Lovecrafta, czy osób już zaznajomionych tą z formą, też będzie wyjątkowo absorbująca.

Czwarta część znakomitej serii gier paragrafowych wydawnictwa Black Monk to "Bezimienne miasto" Giny Valris, której wydarzenia dzieją się w świecie Lovecrafta.

Według mnie ta część wypadła ciekawiej od poprzedniej, w której nie było żadnych "wewnętrzych dodatków", tutaj natomiast znalazłam między innymi mapkę, z której można było przejść do wybranego przez siebie paragrafu, a także zagadki matematyczno-logiczne co jeszcze bardziej zmuszało nas do myślenia podczas czytania. A, że ja bardzo lubię matematykę to mi takie występki mi bardzo przypasowały. Ale spokojnie, dla osób, które w tych tematach nie są mocne, da się to ominąć i wycofać z tego "zagadkowego" paragrafu. Co czasem jest bardziej opłacalne. ;)

W grze wcielamy się w postać Georga Aberdeena, który jest archeologiem. Znajdujemy się na pustyni, pośród wiecznego żaru słońca i gorącego piachu poszukujemy Bezimiennego miasta, które zaciekawiło nas podczas znalezienia tajemniczego pergaminu skrywającego tajemnice tego oto miasta. Gdy już jesteśmy tak wykończeni, że chcemy się poddać zauważamy grupkę ludzi i musimy zdecydować czy oni będą w stanie nam pomóc, czy wręcz przeciwnie - mogą wyrządzić nam krzywdę? To pierwsza decyzja jaką musimy podjąć w tej grze...

Okładka i ilustracje przykuwają uwagę. Szczególnie jeśli jest się fanem fantastyki i horroru. Są one mroczne i mają w sobie coś takiego.. magicznego. Wszystkie strony ozdabiają również "macki" potwora. A numery paragrafów znajdujace się koło nich, wpasowują się idelanie.

Cala gra bardzo mi się podobała. Brnęłam przez kolejne paragrafy z wielkim zacięciem i zaangażowaniem, które nie opuściło mnie aż do końca. Może było tak dlatego, że tylko raz podjęłam złą decyzję i niestety straciłam życie? Nie wiem, ale z całą pewnością wrócę do tej gry za jakiś czas i zagram jeszcze raz, by poznać tajemnice ukryte na paragrafach, do których mogłam nie dotrzeć.

Bardzo lubię gry paragrafowe, a cały cykl 'Choose Cthulhu' bardzo przypadł mi do gustu. Będe wracać do niego często, gdy już wszystkie części będą ładnie prezentować się na mojej półce zaraz obok innych książek od Lovecrafta.

Książka została otrzymana z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Bezimienne miasto to czwarty tom serii wydawniczej Choose Cthulhu wydawnictwa Black Monk. Choć na pierwszy rzut oka forma wydania przywodzi na myśl książkę, nie do końca jest to książka. To gra paragrafowa, czyli gra w formie książki, gdzie historia podzielona jest na mnóstwo krótkich fragmentów, które w zależności od wyborów czytelnika prowadzą do różnych zakończeń.

W grze śledzimy losy pewnego archeologa, który dowiadując się o pewnym tajemniczym mieście, postanawia je odnaleźć. Czy je znajdzie? Co znajdzie w nim? Jak potoczą się jego losy? To już zależy od gracza.

Autorką gry jest Giny Valrís, hiszpańska pisarka gatunków YA, literatury dziecięcej i romansów. Przyznam, że Bezimienne miasto trochę nie pasuje do tego profilu. Oryginalnie Bezimienne miasto to opowiadanie H. P. Lovecrafta, słynnego pisarza horrorów z początku XX wieku. Cała seria Choose Cthulhu adaptuje różne opowiadania Lovecrafta do formy gier paragrafowych.

W grze poza typowymi wyborami pojawiły się też zagadki, które w zależności od rozwiązania prowadziły do różnych zakończeń. Zagadki wymagały dokładnego przeczytania, przeanalizowania i czasem chwili zastanowienia nad rozwiązaniem. Urozmaiciło to nieco rozgrywkę, gdyż można było nie tylko podjąć decyzje za bohatera, ale także za niego pomyśleć. Momenty, kiedy trafiałam na zagadki i zatrzymywałam się na chwilę, były moimi ulubionymi momentami w grze.

W grze, jak i w pierwowzorze, fabuła ma miejsce na Półwyspie Arabskim i klimat tego miejsca jest bardzo odczuwalny. Do tej pory zaledwie liznęłam twórczość Lovecrafta, więc ciężko mi stwierdzić, czy forma gry oddała klimat pierwowzoru. Na pewno jednak utrzymany został nastrój tajemnicy i grozy.

Nie mam za bardzo porównania do innych gier paragrafowych, ponieważ była to moja pierwsza. Czytanie książki w tej formie okazało się naprawdę przyjemną odmianą. Szczególnie też, że lektura/rozgrywka zajęła mi jakieś półtorej godziny, z uwzględnieniem kilku zakończeń.

Myślę, że sięgnę jeszcze po gry paragrafowe w przyszłości, ale z pewnością nie będzie to moja główna forma literatury ani nawet rozrywki. Polecam jednak każdemu miłośnikowi literatury spróbować tej formy.

Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]