Choose Cthulhu 14: Zakład psychiatryczny Arkham

,,Zakład psychiatryczny Arkham'', czternasta i najbardziej obszerna pozycja cyklu ,,Choose Cthulhu'' od Black Monka jest też niepodważalnie najlepszą częścią, którą mogliśmy do tej pory rozegrać.

Punktem wyjścia jest nasza szpitalna cela - budzimy się, otrząsamy się z majaków i koszmarów, i odkrywamy, kim jesteśmy: pacjentem 77. Nie mamy imienia, nie mamy godności (w końcu jesteśmy szaleni, a czasy są jakie są, więc nikt nie będzie się nad nami pochylał ze współczuciem - prędzej skończymy na sesji elektrowstrząsów), nie mamy nawet pewności czy to, co nas otacza jest rzeczywiste. Czy naprawdę coś z naszej przeszłości, coś strasznego i niewyobrażalnego złamało nasz umysł i doprowadziło nas na skraj szaleństwa? Czy może to, co nas otacza jest konstruktem stworzonym przez złośliwe i złe istoty spoza czasu?

I chociaż początkowo mamy tylko trzy drogi do wyboru, to jednak bardzo szybko odkrywamy, że ilość ścieżek, którymi możemy podążyć i wyborów, których możemy dokonać, jest naprawdę bardzo wiele. Co więcej, twórcy gry postanowili urozmaicić naszą rozgrywkę wprowadzając do niej element losowy (rzut monetą), od którego wyniku zależy to, co możemy zrobić dalej i jakie decyzje będziemy mogli podjąć.

Do tej pory ,,Zakład psychiatryczny...'' przeszłam już osiem razy i muszę powiedzieć, że jestem naprawdę zadowolona. Zakończenia były różnorodne, a w trakcie rozgrywki gra stawiała mnie przed wyborami, których w normalnych okolicznościach wolałabym nie musieć dokonywać. Przyznam, że moja pierwsza rozgrywka skończyła się ,,pozytywnie'' (w tym sensie, że nie umarłam) i nawet przez chwilę pomyślałam, że pewnie coraz lepiej nawiguję w świecie Lovecrafta i jego horroru. Nie potrwało to jednak długo, bo kolejne rozgrywki zakończyły się śmiercią mojego bohatera (epicką i nieco mniej epicką, ale w świecie Cthulhu dość standardową). A później... później w zasadzie nie byłam już pewna fabuły. To znaczy: im więcej czasu spędzałam z tą książką, im więcej czasu poświęcałam na analizę tego, co się dzieje z moim bohaterem i co wydarza się dookoła niego, im większą wagę przywiązywałam do tego, jak są skonstruowane kolejne segmenty i przejścia między wyborami, tym mniejszą miałam pewność co do swojego pierwszego zakończenia.

Czy ono wydarzyło się naprawdę? Czy mogę wierzyć czemukolwiek, co przeczytałam?

Victorowi Conde, Giny Valris i Edwardowi T. Rikerowi udało się stworzyć niepowtarzalny, niepokojący i prawdziwie lovecraftowski klimat szaleństwa. Klimat tak dobry, że udziela się czytającemu. Choćby dlatego powinniście się tą częścią serii zainteresować.

Co więcej, osoby zainteresowane ,,Zakładem...'' ale nieznające (jeszcze) dzieł mistrza Lovecrafta nie mają się czego obawiać. Ta część nie wymaga od nas ani znajomości opowiadań samotnika z Providence, ani wcześniejszych części cyklu - jest tworem w zasadzie niezależnym.

Polecam.

*książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty]

Gry paragrafowe umożliwiają przyjęcie roli różnych bohaterów i kształtowanie ich losów przez dokonywanie różnorodnych wyborów. Często zastanawiamy się, jak postąpilibyśmy w sytuacji, w której aktualnie znajduje się postać z filmu lub książki. Mamy możliwość aktywnego uczestnictwa w opowiadanej narracji, a nasze decyzje znacząco wpływają na to, czy bohater popadnie w obłęd, czy też będzie prowadził spokojne życie. Czytając niniejszą recenzję, możesz na różne sposoby wpłynąć na jej przebieg.

1. Bez wątpienia można stwierdzić, że historie H.P. Lovecrafta są ponadczasowe i wciąż potrafią wzbudzać grozę w wielu odbiorcach. Stanowią one również inspirację dla gry paragrafowej „Zakład psychiatryczny Arkham” Victora Conde, Giny Valris i Edwarda T. Rikera.

Jeżeli uważasz, że najlepiej zapoznać się z opisem gry paragrafowej, udaj się do paragrafu 2.

Jeżeli myślisz, że najlepiej dowiedzieć się więcej o ilustracjach gry, idź do paragrafu 3.

2. Mroczne sekrety, tajemnicze rytuały, ludzka psychika wystawiona na próbę w obliczu niewyobrażalnych sił. Wkrótce po wejściu do tej instytucji, drżące fundamenty zdrowego rozsądku zaczynają ustępować miejsca przerażającym wizjom. Znajdujesz się w jednym z najbardziej kontrowersyjnych ośrodków psychoterapeutycznych na świecie w Arkham. Czy jego zimne korytarze staną się dla ciebie schronieniem w szalejącym oceanie obłędu? Czy nowatorskie metody leczenia będą w stanie ocalić twoją duszę, czy raczej wciągną cię w otchłań? Jak daleko posuniesz się, aby odkryć prawdę, a może lepiej jest pozostać w niewiedzy?

Przejdź do paragrafu 4, żeby dowiedzieć się więcej o możliwości wyboru ścieżek w grze paragrafowej.

3. Gra urzeka swoim niezwykle dopracowanym i estetycznym wyglądem, co stanowi jedną z jej największych zalet. Starannie przygotowana szata graficzna wprowadza gracza w mroczny nastrój, a ponure ilustracje idealnie oddają atmosferę opowiadanej historii. Dzięki temu każdy element wizualny wzbogaca doświadczenie i sprawia, że fabuła staje się jeszcze bardziej wciągająca.

Udaj się do paragrafu 5, aby poznać zakończenie recenzji.

4. W „Zakładzie psychiatrycznym Arkham” pojawia się szeroki wybór ścieżek, które może obrać bohater. Gracze mają możliwość eksploracji różnych narracji, co z kolei pozwala na tworzenie odmiennych historii, w zależności od podjętych wyborów. Każda ścieżka odkrywa nowe aspekty postaci i świata, co czyni grę znacznie interesującą. Możliwość podejmowania decyzji i śledzenia konsekwencji własnych działań przyczynia się do głębszego zaangażowania w opowiadaną historię.

Udaj się do paragrafu 5, aby poznać zakończenie recenzji.

5. Zachęcam do samodzielnego zapoznania się z grą paragrafową "Zakład psychiatryczny Arkham” Victora Conde, Giny Valris i Edwarda T. Rikera oraz wyrobieniem sobie własnej opinii na jej temat. Książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

"Zakład psychiatryczny Arkham", czternasta część serii Choose Cthulhu, to niezwykle udana książkowa gra paragrafowa, która przenosi nas w sam środek klaustrofobicznej, niepokojącej rzeczywistości inspirowanej twórczością H.P. Lovecrafta. W tej części, stworzonej przez Edwarda T. Rikera, Ginę Valris i Victora Conde, wcielamy się w postać pozbawioną pamięci, zamkniętą w tajemniczym szpitalu psychiatrycznym Arkham, w którym nic nie jest takie, jakim się wydaje. Rozpoczynając od przebudzenia w kaftanie bezpieczeństwa nasz bohater, znany tylko jako "Przypadek 77", staje przed zagadką swojej własnej tożsamości oraz przerażających wydarzeń, które miały miejsce przed jego zamknięciem.

To co wyróżnia tę część serii, to jej niezwykły gęsty i mroczny klimat. Od pierwszej chwili czuć tu niepokój i narastające poczucie zagrożenia. W miarę, jak zagłębiamy się w kolejne paragrafy, każda decyzja wydaje się kluczowa i wpływa na rozwój fabuły, co podnosi napięcie. 256 paragrafów oferuje wiele ścieżek, a każda decyzja prowadzi do innego zakończenia. Niektóre są przerażające, inne tragiczne, a jeszcze inne dają namiastkę nadziei, choć w świecie Lovecrafta nawet nadzieja ma swoją cenę.

Mocnym punktem tej części jest fabuła, która sprawnie łączy motywy szaleństwa, tajemnic i kosmicznego horroru, czyli wszystko to, co najlepsze w prozie Lovecrafta. Personel szpitala, jego pacjenci, a przede wszystkim sam budynek pełen mrocznych sekretów, tworzą fascynujący, a zarazem przerażający świat. W miarę jak gracz próbuje uciec z tego miejsca lub odkryć jego tajemnice, nieustannie balansuje między dwoma skrajnymi emocjami, desperacką chęcią ucieczki i równie silnym pragnieniem zrozumienia tego, co się dzieje. To napięcie, towarzyszące każdej decyzji, sprawiło, że książkę trudno było odłożyć.

Nie można też zapomnieć o długości tej części, 280 stron czyni ją najobszerniejszą w serii, co daje graczowi jeszcze więcej możliwości i czasu na zanurzenie się w fabułę. Wspólne dzieło trójki autorów jest harmonijne, a ich styl doskonale oddaje lovecraftowską atmosferę, nie odbiegając od oryginalnego ducha opowieści o kosmicznym szaleństwie.

Dużą zaletą gry jest jej interaktywność i wysoki poziom regrywalności. Każda rozgrywka może być inna w zależności od podjętych decyzji, co zachęca do wielokrotnego przechodzenia gry. Wybory moralne, ukryte ścieżki i alternatywne zakończenia sprawiają, że każda sesja jest unikalna i pełna niespodzianek.

"Zakład psychiatryczny Arkham" to zdecydowanie jedna z najlepszych części Choose Cthulhu, pełna niepokoju, tajemnic i wyborów, które zmuszają czytelnika do refleksji nad granicą między zdrowym rozsądkiem a szaleństwem. Tak naprawdę nie mogę znaleźć w tej części żadnych minusów. “Grałem” w nią 10 razy obierając różne ścieżki i za każdym razem historia mnie zaskakiwała i wciągała niesamowitym klimatem. Wiem, że do niej wrócę, bo nie odkryłem jeszcze wszystkich tajemnic.

Książkę otrzymałem z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

Przywitajcie się z bohaterami dzisiejszego mrożącego krew w żyłach spektaklu! W rolach głównych występują [Adres usunięty]. doktor Francis Alexander, godny zaufania (czy aby na pewno?) badacz tajemnic umysłu, który całą swoją uwagę poświęca pacjentce-histeryczce Judith, kreślącej bez opamiętania tajemnicze symbole i rysunki; dyrektor placówki pan Verstrappe, posiadacz bardzo mrocznych dzienników i świadek wielu przerażających eksperymentów, ale nie wiecie tego ode mnie; Herbert West, nekromanta, przepraszam, absolwent medycyny na Uniwersytecie Miskatonic, tak, lepiej go unikać, szczególnie jeśli jeszcze potraficie chodzić. Niemniej istotni są bohaterowie drugoplanowi, czyli cała plejada pacjentów (przypadłości do wyboru, do koloru) oraz pracowników (szczególnie uważajcie na strażników wykonujących bezpośrednie polecenia dyrektora). Aha, jest też gościnny występ dwóch Przedwiecznych, ale jeśli dojdziecie do tego momentu, to już klops, wszystko stracone. Dosłownie.

"Zakład psychiatryczny Arkham" to 14 tom z cyklu gier paragrafowych Choose Cthulhu. To część wyjątkowa, bo dająca nadzieję! Ile razy zdarzyło wam się zakończyć poprzednie przygody na przejażdżce w kaftanie bezpieczeństwa do sali bez klamek? No właśnie, wystarczy nadepnąć na ślady na ścieżce, którą przechadzał się Lovecraft sto lat temu i już głowa mała. A tutaj? Koniec może być początkiem! Na samej pierwszej stronie budzimy się spętani w zakładzie Arkham, więc już gorzej być nie może, prawda?

Prawda?

Jest mrocznie, groźnie, niepokojąco, czyli tak jak ośmiorniczki lubią najbardziej. Książka zachowuje tę samą szatę graficzną, którą poznałam w poprzednich częściach, tę samą, która fana horroru wprawia w zachwyt. O czym mówię: okładka jest stylizowana na stary zniszczony wolumin, na każdej stronie sięgają ku czytelnikowi macki, a okazjonalnie trafiają się też świetnie wykonane duże ilustracje. Do tej pory przeszłam grę 3 razy, za pierwszym razem udało mi się uciec (!!), jednak szybko się poprawiłam, bo hej, kto lubi szczęśliwe zakończenia, za drugim razem umarłam w płomieniach, a za trzecim nastąpił koniec świata. Z tego co naliczyłam przy kartkowaniu, zakończeń jest ponad 40!

Polecam czytelnikom/graczom nowym i tym zakurzonym. Nieznajomość poprzednich tomów w niczym nie przeszkadza. Najważniejsze, co jest wam potrzebne, to odwaga! Trzeźwy umysł też nie zaszkodzi.

(współpraca barterowa z serwisem nakanapie oraz wydawnictwem Black Monk)