Chłopiec, balonik i miś. Ilustrowana opowieść

Kubuś Puchatek, czyli Miś o Bardzo Małym Rozumku od lat bawi i uczy kolejne pokolenia czytelników. Że nie wspomnę tu o Tygrysie, Króliku, Prosiaczku czy Sowie Przemądrzałej.

Czy Krewni i Znajomi Królika, których jak wiadomo było bardzo dużo. Na podstawie tych świetnych historii stworzono serial animowany, filmy pełnometrażowe a teraz przyszła pora na film aktorski.

Tym razem Krzysiu dorósł, i zjawił się w Stumilowym Lesie, aby używać tak dziwnych słów jak Zobo-obo-wią-bzz-a-nia. Puchatek zauważa że Krzyś jest bardziej smutny niż kiedykolwiek, a także bardzo zatroskany. Teczka z Ważnymi Rzeczami okazuje się być-co tu ukrywać-ważniejsza od baloników a nawet od miodu. A tego nasz Miś zupełnie nie mógł pojąć. Ale kiedy Kubuś znika, nasz Krzyś rusza na poszukiwania. Po drodze spotyka ponurego jak zwykle Kłapoucha, czy rozbrykanego Tygryska. Jak się zakończy ta historia? Zachęcam do lektury.

„Chłopiec, balonik i miś”, to książkowa opowieść na podstawie filmu”Krzysiu, gdzie jesteś?” Pięknie zilustrowana przez Mike’a Wall’a powinna zachwycić każdego małego czytelnika, że nie wspomnę o dorosłych, którzy z sentymentem wspominają”Chatkę Puchatka”. Jedyny zgrzyt, to tłumaczenie Stumilowego Lasu, na Stuwiekowy Las. Być może kontekst jest zachowany, jednak Pani Tuwim przetłumaczyła to najlepiej. Przynajmniej ja tak uważam. Zachęcam do lektury.

Podróż sentymentalna :) ...

Aż się łezka w oku kręci :) ... Znów w Stumilowym Lesie! :) (nie wiedzieć czemu tłumaczonym w tej książce jako "Stuwiekowy Las"... brrr... błędem tłumaczenia nazwać tego co prawda nie można, forma jest dopuszczalna, no ale zgrzyt w trakcie czytania, maleńki, pozostaje...). Fantastycznie, że ktoś wpadł na pomysł, by wrócić do tej historii po latach - tym razem z dorosłym już Krzysiem :)

"Czasami trzeba czasu, żeby z donikąd zrobiło się dokądś" :)

Tego rodzaju kubusiowych mądrości misia o bardzo małym rozumku (ale o wielkim sercu) szalenie mi brakowało :) Zgoda, bajka wciąż jest emitowana, Disney nie pozwolił tej marce "umrzeć", jednak czymś innym jest oglądanie wraz z dzieckiem czegoś dobrze znanego, a czymś innym jest CAŁKIEM NOWA OPOWIEŚĆ z dobrze znanymi bohaterami w rolach głównych :)

Co nowego w Stumilowym Lesie? (oj nie, "Stuwiekowy" ni w ząb mi nie pasuje i przez usta / klawiaturę mi nie przejdzie...). W sumie wszystko po staremu ;) ... Wszystko tylko trochę takie, jak to ujął dorosły Krzyś, "bardziej ponure"... Wszyscy do tego jakby troszkę starsi... jednak strach przed hefalumpami i wuzlami ciągle ten sam ;) Na szczęście na posterunku trwa Krzyś, który - przywołując całą swoją "krzysiowość" dziecka, jaka w nim jeszcze pozostała - dzielnie stawi czoła niebezpieczeństwu... A później spróbuje odnaleźć Kubusia, który gdzieś się zgubił... ;)

W kinach mamy okazję obejrzeć połączony tematycznie z książeczką film z Ewanem McGregorem w roli dorosłego Krzysia. Całość to taka... gorzko-słodka opowieść o dorosłości, o tym jak ważne są marzenia i to, żeby pamiętać o dziecku którym kiedyś byliśmy... oraz o tym, jak ważne jest wciąż potrafić - tak jak dziecko - cieszyć się z małych rzeczy. I doceniać też te rzeczy ogromnie ważne, których znaczenia jako dorośli czasem nie doceniamy... przyjaźń, miłość, oddanie, wierność, szeroko pojęte dobro... :) Wydźwięk, i bajki i filmu... piękny :)

Szalenie podobało mi się użycie w książeczce jednych z pierwszych wersji rysunkowych wszystkich postaci :) Użycie tych najbardziej znanych (z kreskówek) byłoby może bardziej chwytliwe, ale oparcie wszystkiego o oryginały postaci z książek A.A. Milne'a ("Chatka Puchatka", "Kubuś Puchatek") to był, jak dla mnie, strzał w dziesiątkę :)

Na koniec... wiecie co? Powiem Wam, że nie ma nic przyjemniejszego, niż pokazywanie pewnych, lubianych przez siebie bajek, Własnemu Dziecku :) I nie ma nic fajniejszego, niż czytanie wraz z Własnym Dzieckiem nowej historii z dobrze sobie znanego podwórka, jakim jest w tym przypadku Stumilowy Las :)

Gorąco polecam!

Dziękuję Egmont Polska za egzemplarz recenzencki.

Recenzja także na:

[Adres usunięty]

POZOSTAĆ KRZYSIEM

„(…)nie będzie więcej filozofem,

gdy Krzyś okaże się Krzysztofem.

(…)

Małe CONIECO nie wyjaśni

jakże tu żyć po śmierci… baśni.

Kiedyś drewnianym pudłem duszy

potrząśnie Krzysztof, jak skrzypcami.

Może się nawet trochę wzruszy,

lecz raczej wzruszy – ramionami.

Bo, chociaż baśń ożywią smyczki,

To tylko raz się gra w patyczki.”

Jacek Kaczmarski

Pierwszego sierpnia tego roku swoją światową premierę miał najnowszy film Disenya o Kubusiu Puchatku. Tym razem jednak nie jest to kolejna animacja, a dzieło fabularne. Co więcej, skupiające się nie na naszym misiu o małym rozumku, a jego ludzkim przyjacielu, Krzysiu. Na fali popularności wywołanej jego premierą, w ręce czytelników także w Polsce trafiły właśnie dwie książeczki w pewien sposób odnoszące się do „Krzysiu, gdzie jesteś?”. Pierwszą z nich jest „Mała księga mądrości Kubusia. Kubuś i Przyjaciele”, będąca zbiorem cytatów z książek i filmów o Puchatku, drugą właśnie ta, bogato ilustrowana publikacja ukazująca nam sceny z kinowej produkcji. Kto chciałby odświeżyć sobie wrażenia związane z seansem lub nastroić się do niego albo po prostu uzupełnić swoją kubusiową kolekcję, powinien sięgnąć po „Chłopiec, balonik i miś. Kubuś i Przyjaciele. Krzysiu, gdzie jesteś?”. Nie zawiedzie się.

O czym rzecz traktuje? Mniej więcej o tym samym, co film. Kiedy Krzyś był mały, uwielbiał bawić się z przyjaciółmi ze Stuwiekowego Lasu. Teraz jest dorosłym mężczyzną, mężem, ojcem, człowiekiem wiodącym zwyczajne, szare życie, a o przeszłości wydaje się nie pamiętać. Ale czy można zapomnieć o tak niezwykłych czasach dziecięcych? Los chce, że powraca do Lasu i dawnych przyjaciół, ale nawet tutaj wiele się zmieniło. Czy odzyska dawną radość? I czy Krzysztof przypomnieć sobie, jak to jest być Krzysiem?

Czytając tę niewielkiej objętości książeczkę przypomniałem sobie jeden z tekstów Jacka Kaczmarskiego, ten sam, którego fragment zamieściłem na początku, i już nie wyszedł z mojej głowy . A przynajmniej nie chciał tego zrobić przez długi czas, wywołując prawdziwą powódź emocji, tęsknoty za dzieciństwem i smutku, że to już nie wróci. Co nie znaczy, że nie można próbować pielęgnować w swoim życiu jego resztek, a „Krzysiu, gdzie jesteś?” oraz książeczki takie, jak ta, skutecznie do tego zachęcają.

Oczywiście niniejsza publikacja jest przeznaczona głównie dla dzieci. Mamy więc tu dużo uroczych ilustracji, niewiele tekstu, a ten sam w sobie jest prosty i dostosowany do wieku odbiorcy. A jednak jest w tym coś, co spodoba się dorosłym wychowanym na „Kubusiu Puchatku”, ten sentyment i pean na cześć dzieciństwa. Krzyś dorósł w końcu tak, jak my, ale jak widać każdy z nas wciąż może wrócić do tamtych lat, choćby na chwilę. Warto. Tak, jak sięgnąć po tę niepozorną książeczkę i odnaleźć w niej siebie.