Chłopak, który zbierał stworzonka. Miasto Wyrzutków. Tom 2

Druga część jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń ukazanych w pierwszym albumie. Jacques Peuplier po utracie swoich unikatowych zdolności porozumiewania się z przedmiotami codziennego użytku, szybko bierze się w garść i postanawia odnaleźć sprawcę jego straty. W końcu bez tej cząstki siebie nie będzie, ON wstanie utrzymać miana najlepszego prywatnego detektywa, który jest zdolny odszukać wszystko i wszystkich. Śledztwo szybko okazuje się jednak o wiele bardziej skomplikowane, niż początkowo ON przypuszczał. Brak możliwości rozmowy z pozoru „martwymi” świadkami (przedmiotami), zmusza go do szukania pomocy u żywych. Jego nowych, nader gadatliwym partnerem, staje się małoletni członek dziecięcego gangu ulicznego, który wie gdzie skrywa się szalony naukowiec (sprawca sytuacji, w której znalazł się bohater). Od umiejętnej współpracy obu postaci, będzie zależeć czy sprawa zostanie szybko i sprawnie załatwiona.

Jacques to kawał wielkiego faceta, który jest niczym innym jak stereotypowym przedstawieniem bohaterów filmów akcji lat 80-tych. Pod swoją gruboskórnością, cynizmem i nadmierną niechęcią do innych ludzi, skrywa ON wielkie serce, które po prostu boi się być skrzywdzone. Ktoś taki idealnie pasuje do prostej i dynamicznej historii, którą początkowo wydaje się być ten tytuł. Pod wierzchnią warstwą szablonowości, skrywa się jednak o wiele głębsza i ciekawsza treść, starająca się przedstawić ewolucję relacji mężczyzny i chłopca. Owszem pojawiają się w tym aspekcie dzieła pewne dobrze znane schematy (relacji ojciec – syn), jednak są one na tyle dobrze dopasowane do realiów komiksu, że nie można ich nazwać wyświechtanymi. To wspominany rozwój międzyludzkich zależności stanowi tutaj intrygujący trzon dzieła. Jacques będzie musiał przełamać swoją niechęć do innych żywych osób, biorąc jednocześnie odpowiedzialność nie tylko za samego siebie. Takie same zmiany będą musiały zajść wewnątrz towarzyszącego mu dzieciaka, który będzie musiał nauczyć się zaufać dorosłemu.

W scenariuszu można znaleźć również kilka innych elementów, które niestety nie zawsze prezentują się nazbyt dobrze. Tytuł od samego początku był czymś z pogranicza fantastyki i postapokalipsy, więc będzie trzeba przywyknąć tutaj do pewnych absurdów (np. latający owoadoludzie z muchami w brzuchu). Troszkę lepiej mógł zostać również zaprezentowany tutaj wykreowany świat, którego potencjał nie został należycie wykorzystany. Objawia się to zarówno w postaciach drugoplanowych (nieodgrywających tutaj ważniejszych ról), czy wręcz proszącym się o mocniejsze rozwinięcie wątku dwójki braci (jednym z nich jest szalony naukowiec). Stało się jednak inaczej i twórca postanowił mocniej wypromować tylko jeden aspekt swoje dzieła (rozwój relacji pomiędzy dwójką głównych bohaterów). Można więc mieć do tytułu pewne zastrzeżenia, nie zmienia to jednak faktu, że pozycja prezentuje się bardzo ciekawie i jest godna uwagi. Tym bardziej że twórca potrafił dobrze połączyć ciekawe dialogi, wartką akcję i szczyptę zabawnego humoru.

Pewne zastrzeżenia można mieć również do oprawy graficznej komiksu, która jest delikatnie mówiąc bardzo specyficzna. Komiks europejski (szczególnie ten francuski) dosyć często stawia na niesztampowy artyzm, który nie do każdego będzie przemawiał. Ten momentami „dziwaczny” styl, doskonale jednak wpasowuje się w klimat dzieła i dodatkowo go pogłębia. Rysunki w całej swojej prostocie są dodatkowo na tyle sugestywne, że chwilami ciężko oderwać od nich wzrok.

Miasto Wyrzutków, tom 2:Chłopak, który zbierał stworzonka, pomimo swoich kilka mniej lub bardziej widocznych wad, to doskonałe zwieńczenie ciekawej i na swój sposób intrygującej serii. Tak jak zostało to już wspomniane w recenzji wielokrotnie, nie jest to komiks dla każdego. Jeśli jednak lubuje się ktoś w specyficznych wielowarstwowym europejskim komiksie, to zdecydowanie powinien sięgnąć po tą serię.

MIASTO, KTÓRE DO MNIE MÓWIŁO

„Miasto wyrzutków” dobiega właśnie końca. Trochę bez sensu było dzielenie tak krótkiej opowieści na dwa oddzielne tomy, ale na szczęście na finał nie musieliśmy zbyt długo czekać. A jaki jest to finał? Wszystko zależy od tego, czy pierwszy tom przypadł Wam do gustu, czy też nie. Jeśli dobrze bawiliście się w trakcie jego lektury, teraz też będziecie zadowoleni, jeśli nie, „Chłopak, który zbierał stworzonka” nie zmieni Waszego zdania. Tak czy inaczej jednak opowieść Juliena Lamberta to całkiem sympatyczne połączenie science fiction i kryminału, które czyta się lekko, szybko i dość przyjemnie.

Głównym bohaterem „Miasta” jest Jacques Peuplier, nietypowy prywatny detektyw. Na czym polega jego nietypowość? Na pewno nie na tym, że jest silnym i milczącym drabem, a fakt, że potrafi… rozmawiać z przedmiotami, co w prowadzeniu śledztw przydaje się naprawdę znakomicie. W swoim życiu prowadził niejedno śledztwo, stoczył też niejeden bój, teraz jednak jest w samym środku wyzwania, jakiego w życiu by się nie spodziewał.

To, co zaczęło się jako poszukiwania zaginionej dziewczyny, zmienia się w pościg za szalonym naukowcem, którego wspiera armia ludzi-owadów. Jacques Peuplier sam sobie nie poradzi, dlatego będzie potrzebował pomocy gangu ulicznych dzieci. Ale czy nawet mając ich wsparcie będzie w stanie wygrać nadchodzące starcie i co ważniejsze odzyskać to, co utracił?

Przy okazji pierwszego tomu pisałem, że seria ta przypomina mi skrzyżowanie „Sin City” z „Hitmanem”. Bo Miasto Wyrzutków niczym drugie Miasto Grzechu, milczący drab prowadzący śledztwo w sprawie pewnej kobiety, brudne zaułki, wszędobylski mrok… Do tego dochodzi drugi aspekt opowieść, w którym pobrzmiewają echa najróżniejszych dzieł o zwykłych ludziach obdarzonych niezwykłymi mocami (pierwsze skojarzenia z „Hitmanem” Gartha Ennisa są jak najbardziej trafne). Ale jednocześnie dzieło Lamberta trudno porównać do któregokolwiek z nich. Wszystko to bowiem tylko pozory, a całości pod względem klimatu bliżej jest do tie-inów „Czarnego Młota”, niż czegokolwiek innego.

Przede wszystkim jednak „Miasto Wyrzutków” ma typowo europejski charakter. Panujący na stronach nastrój jest o dziwo bardzo lekki, swobodny wręcz. Akcja jest ciekawa, ale niezobowiązująca. Toczy się szybko, z nutą humoru i solidną dawką niezwykłości, będących stałym elementem opowieści. Do tego dochodzi udana szata graficzna, która buduje bardzo przyjemny klimat i znakomicie pasuje do tej opowieści, gdzie miłośnicy zarówno fantastyki, jak i kryminałów (nie tylko noir) znajdą tutaj coś dla siebie.

I chyba nic więcej dodawać nie trzeba, prawda? „Miasto Wyrzutków” to lekka, prosta, ale sympatyczna lektura z tajemnicą w tle. Nie wybitna, czysto rozrywkowa, niemniej to tylko dwa tomy i kto lubi takie klimaty – czy też nieoczywiste miksy gatunkowe – śmiało może po dzieło Lamberta sięgnąć. Tym bardziej, jeśli ceni europejski komiks środka.