Chłopak, którego nie było

Rodzina. Większość z Nas ma o niej idealne wyobrażenie. Wierzymy, bądź bardzo chcemy wierzyć że niezależnie od sytuacji, od miejsca w którym się znajdziemy i od problemów, które staną na naszej drodze będziemy mogli liczyć na najbliższych. Jesteśmy pewni, że okażą nam wsparcie i pomoc. Szczególne nadzieje pokładamy w rodzicach i ich trosce o dobro dzieci, bo czy w końcu istnieje miłość większa niż ta jaką jest miłość rodzica do dziecka. To oni są naszymi pierwszymi przyjaciółmi, cierpliwymi słuchaczami, i konstruktywnymi krytykami Często jednak gdy na drodze stają poglądy, orientacja seksualna czy choroba życie weryfikuje te wyobrażenia. Przekonała się o tym Martyna, w najnowszej książce „Chłopak, którego nie było” autorstwa Elżbiety Rodzeń.

Martyna to młoda kobieta, pomagająca rodzicom utrzymać podupadający nadmorski pensjonat. Dziewczyna mimo wykonywania w hotelu wręcz tytanicznej pracy, nie jest doceniania, wprost przeciwnie rodzice nieustannie porównują ją do siostry, która w ich mniemaniu jest ideałem. Dają również odczuć Martynie że jest dla nich jedynie kulą u nogi, niepotrzebnym balastem. Martyna w swoim poczuciu beznadziei nie liczy już że w życiu spotka ją coś dobrego. Wszystko się zmienia, gdy na jej drodze staje James, przystojny i tajemniczy biznesman. Nowopoznany mężczyzna diametralnie odmieni życie Martyny i sprawi że z zahukanej, niepewnej dziewczyny zmieni się ona w wierzącą w swoje możliwości i niezależną kobietę. Tylko czemu James jest bliźniaczo podobny do chłopka, którego Martyna kiedyś znała? Jaką tajemnicę skrywa?

To moje pierwsze spotkanie z ta autorką, ale z pewnością nie będzie ono ostatnie. Książka od pierwszych stron niezwykle mnie pochłonęła. Po lekkim, plastycznym i spójnym stylu pisania widać ogromny kunszt i doświadczenie Elżbiety Rodzeń. Zauważalne jest że autorka miała na nią pomysł, który realizowała skrupulatnie od początku do końca. Zastosowała zabieg dwóch perspektyw czasowych teraźniejszą i przeszłą, co pozwala krok po kroku poznawać meandry losu Martyny i Jamesa. Być może książka ma w sobie dozę nierealności i lekkiego oderwania od rzeczywistości jednak nadaje jej to zupełnie inny wymiar. Sprawia że wyróżnia się ona na tle innych, a także przemawia do wyobraźni.

„Chłopak, którego nie było” ma w sobie wszystko to co książka z gatunku literatury obyczajowej powinna mieć a mianowicie akcję, która momentami była przewidywana, ale nie przeszkadzało to w ogólnym odbiorze, ciekawe postacie i mnóstwo emocji. Autorka stworzyła świetny klimat, barwne i malownicze opisy przenoszą nas w nadmorskie klimaty.

Do tego wszystkiego dochodzi ciekawa fabuła - oryginalna i wzbudzająca zainteresowanie. Nie ma zbytniego melodramatyzmu, , książka jest niebanalna i intrygująca. Nie ma w niej czasu na nudę.

Lubię gdy książka porusza również ważne tematy i tak tez „Chłopak, którego nie było” dotyka wątków społecznego i rodzinnego wsparcia, poczucia winy, ludzkich słabości ale i możliwości. To opowieść traktująca o chorobie i braku zrozumienia, o podcinaniu skrzydeł przez najbliższych, o poszukiwaniu siebie, o sile przeznaczenia, które potrafi niespodziewanie zapukać do naszych drzwi.

Nie można odmówić autorce świetnych kreacji bohaterów, którzy są barwni, wyraziści, dźwigają z sobą ogromny bagaż doświadczeń. Co prawda głowna bohaterka często działała mi na nerwy ciągłym użalaniem się nad sobą, jednak w końcowym efekcie spotęgowało to efekt ogromnej przemiany jaka się w niej dokonała. Dodatkowym plusem jest piękna okładka i oprawa w jakiej została dostarczona książka za co nalezą się podziękowania Wydawnictwu.

To wszystko razem sprawia że książka jest jak powiew świeżości na polskim rynku wydawniczym

Jest to naprawdę piękna i magiczna książka zmuszająca do refleksji. Przyjemna lektura na lato, umożliwiająca spojrzenie na pewne rzeczy z innej perspektywy

Baśniowa, romantyczna, tajemnicza. Tymi słowami mogę określić najnowszą książkę Elżbiety Rodzeń "Chłopak, którego nie było". Historia jak z bajki i bardzo oryginalny pomysł na fabułę sprawia, że o tej książce nie da się zapomnieć. Ja na pewno będę o niej długo pamiętać i często do niej wracać. Główna bohaterka Martyna w dzieciństwie uległa wypadkowi, a w wyniku przebytej traumy zaczęła dostrzegać chłopca, którego nikt inny nie widział. Kuba, bo tak miał na imię, towarzyszył jej w codziennym życiu, rozmawiał z nią i dotrzymywał towarzystwa. Nic dziwnego, że nikt jej nie wierzył, a lekarze bardzo szybko zdiagnozowali u niej chorobę psychiczną.

Po skończeniu szkoły Martyna pracuje w podupadającym pensjonacie należącym do jej rodziców, w którym zajmuje się w zasadzie wszystkimi najgorszymi pracami. Rodzice traktują ją jak nic nie wartą, gorszą córkę, przez którą mają same zmartwienia. Martyna nie wierzy w to, że jej los może ulec zmianie, pójść na studia, czy znaleźć lepszą pracę, co gorsza od pewnego czasu nie widuje również Kuby, który opuścił ją niespodziewanie. Pewnego wieczoru, na plaży dostrzega mężczyznę, który bardzo przypomina jej dawnego przyjaciela. Gdy okazuje się, że James jest inwestorem zainteresowanym odkupieniem pensjonatu jej rodziców Martyna spędza z nim coraz więcej czasu. Między nimi rodzi się uczucie, a ona nie ma już wcale wątpliwości, że James jest jej Kubą. Tylko czy to może być prawda? A może choroba psychiczna, którą wszyscy jej wmawiali daje o sobie znać? Czy Martyna wyzna Jamsowi prawdę i jak ON na nią zareaguje?

Muszę przyznać, że książkę czytało mi się bardzo przyjemnie, wciągnęła mnie całkowicie i bardzo mi się podobała. Cała historia jest nieprawdopodobna. Wiadomo, że to fikcja i nie należy doszukiwać się jakiegokolwiek prawdopodobieństwo w realnym życiu, ale czy nie można czasem pomarzyć i dać się ponieść wyobraźni?

Książka "Chłopak, którego nie było" przerosła moje najśmielsze oczekiwania. To jedna z tych zdumiewających, niesamowicie oryginalnych i niepowtarzalnych powieści, które nie pozwalają o sobie zapomnieć długo po ich skończeniu. Tego, co otrzymujemy w tej pozycji, nie da się przewidzieć.

Elżbieta Rodzeń serwuje tu czytelnikowi taką dawkę emocji, niebanalnej akcji i wielu doznań, że trudno to opisać słowami. Chyba pierwszy raz miałam okazje czytać powieść utrzymaną w takim klimacie, pełnym niedomówień, niepewności i wielu innych pytań, które pojawiają się z każdą przekręcaną stroną. Główną bohaterką jest tutaj Martyna, jest tą "gorszą" córką i siostrą, jej życie zaczyna i kończy się na pensjonacie rodziców, w którym sprząta. Ograniczana przez rodziców ze względu na jej stan psychiczny coraz bardziej tęskni za innym życiem, życiem pełnym wolności, rozwoju osobistego i szaleństwa, które towarzyszy każdemu w młodym wieku. Kiedy jako dziecko uległa wypadkowi, w niewyjaśnionych okolicznościach poznaje chłopca, Kubę, który staje się jej przyjacielem. Sprawa komplikuje się na tyle, że chłopaka widzi tylko ona. Wszyscy z jej otoczenia uważają, że jest chora, faszerują ją lekami przeciwko schizofrenii choć i tak nic nie działają. Dziewczyna rośnie, dojrzewa, a wraz z nią - o dziwo- rozwija się również Kuba i kiedy w pewnych okolicznościach postanawiają się rozstać, na długi czas zrywa się ich kontakt. Do czasu. Nie będę zdradzać Wam więcej szczegółów, bo zniszczyłabym Wam tę zabawę. To jedna z tych fascynujących książek, które dają wiele do myślenia i choć niektórzy z Was mogą odebrać to jako dziwną, miłosną fantastykę, moim zdaniem to niepowtarzalna i zdecydowanie oryginalna książka, która nie nuży, a wręcz przeciwnie, zapiera dech w piersiach i nie pozwala odłożyć się na później. Pełna zagadek, niewyjaśnionych sytuacji i oszustw, którymi karmiona była bohaterka przez rodzinę. Autorka zwraca również uwagę na rolę rodziców, jak wielka ciąży odpowiedzialność na ludziach, którzy wychowują dzieci. Jak łatwo jest oceniać swoje pociechy i ganić jedno, by drugie było uznawane za cudowne. Martyna była tak realistyczną postacią, że momentami miałam ochotę ją przytulić. To wszystko co ją spotkało sprawiało, że bolało mnie serce. Jednak los bywa łaskawy i wszelkie obelgi i złe chwile zostały zastąpione wreszcie nowym, lepszym życiem. Elżbieta Rodzeń zbudowała genialną fabułę, w której sami możemy ocenić wartość życia, śmierci i uczuć, które łączą dwie osoby. Daje nam również do myślenia i snucia refleksji o sile przeznaczenia. Zakochałam się w tej powieści i zatraciłam się w wykreowanym świecie. Cudowna historia, która może jest nieprawdopodobna, ale kto wie? Życie zna i przewiduje różne scenariusze więc i takiego nie wolno przekreślać. Czuję, że z tej książki byłby genialny film, który wywołałby poruszenie na całym świecie.

Po tej książce zupełnie się nie spodziewałam takich emocji, wrażeń i tylu refleksji. Życie, śmierć łączą, mieszają się ze sobą, postacie przenikają czytelnika na wskroś, a wszystko to zamknięte w dopracowanej do ostatniego akapitu akcji. Polecam całym serduchem. To będzie dla Was niesłychana przygoda.

"Chłopak, którego nie było" to książka, która na długo zostanie w mojej pamięci. Mimo, że ją skończyłam, cały czas o niej myślę. Autorka dokonała cudu - nie lubiłam czytać powieści polskich pisarzy, ale ta historia tak mnie wciagnęła, że mogłabym ją przeczytać jeszcze raz. Jest naprawdę świetna. Fabuła bardzo nieprzewidywalna, wątek paranormalny wyróżnia ją dość mocno z tłumu innych. Od tej historii nie mogłam się oderwać. Dosłownie. Konkretne dialogi i prosty język sprawiają, że powieść czyta się szybko i przyjemnie. Jednak najbardziej w tej książce podobała mi się postać Martyny - głównej bohaterki. Stłamszona i niedoceniana przez rodzinę, szara myszka, która w ciągu roku przeszła bardzo wiele i zmieniła się w atrakcyjną, pewną siebie kobietę. Takich bohaterów właśnie lubię. Ta historia doskonale pokazuje jak kruche jest życie i że warto je doceniać oraz czerpać z niego garściami. Wlewa też bardzo dużo nadziei w serducho. Bardzo miły czas spędzony z książką.

Polecam!

Piękna opowieść o dwojgu ludziach, których historia pokazuje że przeznaczenie i miłość prędzej czy później Cię znajdą.

Martyna jako mała dziewczynka po upadku z wysokości zaczęła widzieć chłopca - Kubę. Niestety, widziała go tylko ona. Każdy uważał ja za wariatkę. Starali się ja leczyć, natomiast bez skutku. Tymczasem ona, jak i Kuba dorastali, co w jego przypadku było niespotykane i ciężkie do wyjaśnienia. Byli dla siebie najlepszymi przyjaciółmi. Pewnego dnia Kuba znikł, a świat Martyny się zawalił. Minęły dni, miesiące, lata a przyjaciel nie wracał... Nadeszły Święta Bożego Narodzenia. Po kolejnej kłótni z siostrą i rodzicami Martyna ucieka z domu nad morze i spotyka mężczyznę, łudząco podobnego do jej dawnego,, wymyślonego " przyjaciela. Czy jest to możliwe? Czy może choroba Martyny powraca. A może historia ma drugie dno? Jedno jest pewne, nie będziecie mogli oderwać od niej oczu tak jak ja nie mogłam. Cudowna historia na chłodne wieczory

"Chłopak, którego nie było" to książka czytana z polecenia. Nie wiem czego się obawiałam, przecież polecenia od @kasia_recenzuje najczęściej trafiają w dyszkę w punktacji, ale wyszło mi to na dobre, bo historia jaką serwuje nam Pani Elżbieta rozkochała mnie w sobie od pierwszych stron. Zauroczyły mnie postacie, które były bardzo realnie zarysowane, które miało się wrażenie, że są na wyciągnięcie ręki. Fabuła może i jest przewidywalna ale nie o to chodzi w takich powieściach. Tutaj pierwsze skrzypce grają emocje a tych Autorka nam nie oszczędzała. To historia od której nie mogłam się oderwać i to książka, którą muszę mieć na półce. Piękna, mądra, zabawna, rozczulająca, ciekawa, fascynująca i porażająca swoją dobrocią. Z przyjemnością zapoznam się z kolejną książką Pani Elżbiety, bo ta przyprawiła mnie niejednokrotnie o szybsze bicie serca i wprowadziła w nastrój z którego nie miałam ochoty wychodzić.

Chłopak którego nie było książka która swoją okładka i tytułem mnie odrzucała. Myślałam sobie że to kolejna obyczajówka która będzie słodka, nudna i mało oryginalna. Książka mnie jednak miło zaskoczyła, urzekła i kupiła mnie całą.

Martyna dziewczyna która mieszka z rodzicami którzy obwiniają ją za całe zło świat, zabili w niej pewność siebie i radość z życia. Dziewczyna wiele przeszła i straciła już nadzieję na "lepsze jutro".

James bogaty mężczyzna, który ma swoją przeszłość i boi się zaufać ludziom jednak Martynę szybko zaczyna lubić. Co spowodowało że dwoje obcych osób czuje się ze sobą jakby znali się wiele lat? Czy osoby które mają swój bagaż doświadczeń i nie jedną tajemnicę będą potrafili zaufać i uwierzyć?

"Pióro" Pani Elżbiety jest mi dość dobrze znane, jest to autorka która na szczęście nie idzie za modnym trendem w twórczości, porusza dość trudne i ciekawe tematy.

Chłopak którego nie było czasami jest przesłodzony, czasami przypominał mi "kopciuszka" ale temat który autorka poruszyła w książce tak mnie zaciekawił że przewracałam kartkę za kartką i nawet nie wiedziałam kiedy skończyłam. Zagadnienie "ani martwy ani żywy" kupiło mnie całkowicie, ciekawie wykreowane postacie, dość oryginalny temat przewodni. Polecam książka warta uwagi.

Od kiedy skończyłam czytać "Chłopaka, którego nie było" nie mogę przestać myśleć o tej książce. Historia, którą snuje Pani Rodzeń jest niezwykła, nieprawdopodobna, wręcz magiczna… Szara, smutna codzienność przeplata się tu z realizmem magicznym, który odrywa nas od rzeczywistości i przenosi w inny wymiar. Gdzieś, gdzie miłość przekracza wszelkie możliwe granice. Nie jest to opowieść, która spodoba się zatwardziałym realistom z praktycznym podejściem do życia. To historia dla marzycieli, dla tych, którzy wolą czuć niż rozumieć. Ale przede wszystkim dla dojrzałych romantyczek, które wciąż wierzą w miłość jak z bajki❤❤❤ Po prostu musicie ją przeczytać.

Książka o miłości, która przezwycięża wszystkie przeciwności.

Martyna od dawna czeka na swoją szansę w życiu. Pracuje ponad siły w nadmorskim pensjonacie rodziców, którzy w ogóle nie doceniają córki, nieco inne podejście ma matka ale stara się podporządkować decyzjom męża. Dziewczyna nie może tez liczyć na swoją siostrę, która zamiast ją wspierać to podcina jej skrzydła. Martyna powoli przestaje wierzyć, że cokolwiek może się w jej życiu zmienić. Do czasu... Pewnego dnia spotyka na plaży tajemniczego mężczyznę. James bardzo wspiera dziewczynę, widzi w niej potencjał. Przy Jamesie Martyna odzyskuje wiarę w siebie i w to, że szczęście jest możliwe. Żadne z nich nie ma wątpliwości, że rodzi się między nimi prawdziwa miłość, gorąca i szczera. I tu można by dodać "i żyli długo i szczęśliwie", gdyby nie pewna tajemnica. Martyna w dzieciństwie przeżyła poważny wypadek, a jego skutki towarzyszą jej do teraz. Martynie nie daje spokoju fakt, że James do złudzenia przypomina chłopaka, który kiedyś był dla niej całym światem.

Co James ma wspólnego z tajemniczym Kubą? Czy Martyna znajdzie w sobie odwagę, by zawalczyć o nową miłość? Czy mężczyzna okaże się tym jedynym?

Gdy zaczęłam czytać książkę, Chłopak, którego nie było, myślałam, że nie dam rady, że to nie dla mnie, ale szybko się przekonałam jak bardzo się myliłam. Książka bardzo szybko mnie wciągnęła. Ta miłość, może trochę za bardzo bajkowa, ale jakże przepiękna, o takiej miłości marzy chyba każdy z nas. Bardzo negatywne emocje wzbudziła we mnie rodzina Martyny. Mimo jej problemów, ciągle wytykali jej błędy, na każdym kroku dawali jej do zrozumienia, że się do niczego nie nadaje. Jakże byli w błędzie.

Polecam książkę każdemu kto lubi tego typu historię o prawdziwej, romantycznej miłości. Książka udowadnia, że warto walczyć o siebie i swoje marzenia. Cieszę się, że dałam jej szansę.

Bardzo ciężko mi cokolwiek powiedzieć na temat tej powieści, bo mam do niej mieszane uczucia. Z jednej strony ta historia jest tak nieprawdopodobna, że to aż boli. Jednak z drugiej… To przepiękna, niepowtarzalna historia miłosna. Fakt, niezwykle skomplikowana i trudna, ale chyba to jest w niej najlepsze. To taka książka, którą warto przeczytać w swoim życiu. Pokazuje trudny temat dziecięcej schizofrenii i tego, jak wpływa na dziecko w jego dorosłym życiu brak zrozumienia i akceptacji. Przecież nikt z własnego wyboru chory się nie staje. Ale czy w tej powieści mamy do czynienia z chorobą czy może z nadprzyrodzoną mocą? Jedno jest pewne – każdy w swoim życiu zasługuje na szczęście, choćby miał sobie to szczęście narysować. Albo wymyślić…

Szczerze polecam najnowszą powieść Elżbiety Rodzeń. Słowa nie są w stanie opisać wyjątkowości tej pozycji. Jedno jest pewne – ta historia poruszy niejedno serce i zmieni spojrzenie na świat.

[Adres usunięty]

Nadzwyczajna, wciągająca i wzruszająca powieść przedstawiająca nam bohaterów, których połączył los. Książka nie pozwala czytelnikowi się nudzić, zawiera w sobie bardzo dużo uczuć. Powieść nie jest zwykłym romansem, przedstawia nam jak osoby nam najbliższe potrafią zabić w człowieku wiarę w siebie, oraz jak dzięki miłości można tą wiarę odzyskać. Bardzo denerwowała mnie postać ojca Martyny, który powinien swoje dziecko wspierać a nie poniżać na każdym kroku i nie zauważać jej starań. Rodzina Martyny nie wierzy w nią i stale krytykuje. Marzeniem dziewczyny jest uwolnić się od toksycznego ojca, lecz nie ma w sobie tyle siły, żeby uwierzyć w siebie. Dopiero poznanie Jamesa sprawia, że dziewczyna nabiera odwagi by zawalczyć o swoją przyszłość. To ON dostrzega w niej potencjał i talent i zaczyna ją doceniać. Powieść podzielona jest na dwie części – teraz i wcześniej. Opisy z przeszłości pozwalają nam zrozumieć co czuła Martyna i jak zmieniło się jej życie od dnia wypadku. Opisy teraźniejsze autorka bardzo dobrze dopracowała, zawierają w sobie specyficzny urok i sprawiają, że stajemy obok Martyny i razem z nią przeżywamy i czujemy to co ona. Ciepło płynące z każdej strony powieści i przeświadczenie, że nie wolno się poddawać nadaje książce piękna. Historia zawarta w powieści jest fikcją ale ja wierzę w takie rzeczy, że każdy z nas ma gdzieś drugą połówkę i na pewno kiedyś będzie dane nam się spotkać. Odebrałam z książki przesłanie na temat wiary w siebie. Martynie rodzina cały czas przycinała skrzydła, dziewczyna nie mogła pokazać, że ma talent i może coś osiągnąć w życiu. Nie ważne czy jest to rodzina czy przyjaciele nikt nie ma prawa nas poniżać i odbierać radości z osiągniętego celu. Autorka bardzo dobrze dobrała do siebie bohaterów, prawie każdy wzbudza zaufanie czytelnika ale zdarzy się również czarny charakter. Piękne opisy miejsc i krajobrazów, które zabierają nas z nad naszego Polskiego morza do Austrii a nawet na Grecką wyspę Kos, nadają powieści uroku. Nie ma w książce czasu na nudę, jest niebanalna z bardzo ciekawą fabułą, która jest oryginalna i wzbudzająca zainteresowanie. Historia, którą przedstawia nam autorka uczy odwagi i wiary w swoje możliwości. Jest to idealna powieść na letnie dni dla każdego, kto lubi książki magiczne.

Zapraszam na bloga O Czym Szumią Kartki

Takie piękne historie mogłabym czytać codziennie! To co przygotowała dla nas Pani Elżbieta Rodzeń przechodzi najśmielsze oczekiwania. Do tego tak bardzo wciągnęła i poruszyła mnie ta powieść, że byłabym w stanie uwierzyć, iż wszystko co tutaj znajdziemy to prawda. Ja wierzę w takie rzeczy i jestem absolutnie zakochana w historii Martyny i Jamesa. Choć nie było łatwo. Choć oboje przeszli wiele złego. Choć było im okropnie ciężko - do samego końca się nie poddawali.

Wiecie czytając tę powieść bardzo, ale to baaaardzo współczułam Martynie, tego jak była traktowana przez swoich najbliższych. Jak za każdym razem podcinali jej skrzydła... Najgorsze jest to, że takie sytuacje mają miejsce w prawdziwym życiu. Taka szara, smutna rzeczywistość.

Jeśli mamy przy sobie choć jedną dobrą duszkę, nasze życie jakoś ciągnie się do przodu. "Chłopak, którego nie było" dostarczył mi masę emocji, wzruszeń, niepokoju ale i cichej nadziei, na to, że po nawet najgorszej burzy pojawi się słońce. Jestem w powieści zakochana i z przyjemnością sięgnę po wszystko co wyjdzie spod pióra Pani Rodzeń.

To jak buduje fabułę, napięcie, jak opowiada całą historię jest niesamowite i piękne. Do tego kilka razy miałam zawał podczas czytania! Ach tak książka to istna uczta! Poproszę takich więcej. Dla mnie to istna perełka!

Naprawdę cieszę się, że postanowiłam czytać więcej książek polskich autorów i gdy dostaje propozycje recenzji polskiej książki – biorę ją. Do „Chłopaka, którego nie było” przekonała mnie piękna okładka, bo okładki to coś co przyciąga moją uwagę na samym początku i często biorę książki z półki właśnie z uwagi na nie.

Martyna to młoda dziewczyna, która przez problemy natury psychicznej zmaga się z brakiem pewności siebie. Jej rodzina nie wspiera jej, a ona czeka na szanse by wyrwać się z rodzinnego pensjonatu i zacząć żyć. Niespodziewanie na jej drodze staje przystojny James, którego interesuje kupno hotelu jej rodziców. Poza tym mężczyzna od razu odnajduje w Martynie bratnią duszę i obdarza ją uczuciem. Problem jednak w tym, że James sprawia, że problemy psychiczne Martyny zaczynają powracać.

Cóż to była za historia, cóż za niesamowita i magiczna fabuła. Naprawdę jestem pod wrażeniem pomysłów autorki. Przenigdy nie spotkałam się z tak oryginalną historią, która wzrusza i zachwyca niezliczoną ilość razy. Wszystkie wydarzenia tworzą piękną całość, która sprawia, że jest to naprawdę magiczna powieść. Czułam się jakbym czytała bajkę, a nie opowieść o prawdziwym życiu. Z przyjemnością przeniosłabym się do tego bajkowego świata Martyny i Jamesa.

Kreacja bohaterów bardzo mi się podobała. Martyna to dziewczyna, której nie da się nie lubić i dopinguje się ją przez całą powieść. Ja chciałam by w końcu pokazała rodzicom i siostrze na co ją stać i udowodniła swoją wartość. Uwielbiam to jak autorka ukazała jej przemianę z dziewczyny, która bała się podejmować własne decyzje do wpływowej, posiadającej świetną pracę i gotową do podejmowania wyzwań kobietę. James to książkowy ideał. Idealny i czuły chłopak, który wycierpiał w życiu stanowczo za dużo. Jego postawa i chart ducha motywują. Momenty, w których pokazywał jednak swój pazur i zmieniał się w troszkę ostrzejszą i flirciarską wersję kocham jednak najbardziej.

Bardzo podobały mi się retrospekcje, w których mogliśmy poznać historię „choroby psychicznej” Martyny. Ten wątek paranormalny, na którym opiera się cała historia to zdecydowanie najlepsza i najciekawsza rzecz w tej książce. Choć bardzo szybko domyśliłam się wyjaśnienia całej sprawy to jednak autorka sprawiła, że byłam całkowicie nią pochłonięta. Bardzo cenie książki, które zmuszają mnie do przemyśleń i refleksji.

Książka wciąga i trudno ją odłożyć na półkę. Styl pani Elżbiety Rodzeń jest bardzo lekki i przyjemny. Całą lekturę można pochłonąć w jeden dzień.

„Chłopak, którego nie było” trafia z całą pewnością do zestawienia najlepszych książek przeczytanych w 2019 roku. Na pewno wrócę do tej historii. Ta opowieść będzie przypominała mi o tym jak niezwykłym uczuciem jest miłość i jak ważną część naszego życia odgrywa przeznaczenie.

,,Chłopak, którego nie było" to moja pierwsza książka autorstwa Elżbiety Rodzeń. Przyznam, że nie miałam wygórowanych oczekiwań wobec niej. Sądząc po opisie, myślałam, że czeka mnie kolejna, zwyczajna powieść. A tu zaczęły się pojawiać pierwsze opinie pełne zachwytu. Byłam ciekawa o co tyle szumu.

Teraz kiedy jestem po lekturze, w zupełności je rozumiem.

Historia Martyny, Kuby i Jamesa porwała mnie od pierwszych stron.

Bardzo lubię kiedy bohaterowie są pełni ludzkich słabości. Kiedy muszą mierzyć się z własnymi demonami. Każdy dzień to dla nich osobista walka. Wtedy powieść w moich oczach zyskuje na autentyczności.

Pomysł na fabułę to dla mnie strzał w dziesiątkę. Totalna fikcja literacka wymieszane z realnością życia. Nie brakuje w niej emocji, wzruszeń i momentów kiedy serce robi fikołki z wrażeń.

,,Chłopak, którego nie było" to idealna lektura na lato. Pozwoli się zatracić w świecie pełnym bólu ale i pięknej miłości. Każdy z nas szuka w otoczeniu akceptacji i swojego miejsca na ziemi. Poszukujemy osoby, którą będziemy mogli obdarzyć naszym zaufaniem.

,,Chłopak, którego nie było" to powieść, która mnie zaskoczyła. Była wyjątkowa dzięki swojej inności. Jeśli szukacie nietuzinkowej historii to książka dla Was.

"Z tysiąca niezwykłych powodów lubię słuchać bicia jego serca"

Martyna od kilku lat ciężko pracuje w nadmorskim pensjonacie u swoich rodziców. Pragnie czegoś więcej od życia, potrzebuje zmiany otoczenia... i nie tylko. Szara codzienność sprawia, że dziewczyna traci nadzieję, że uwolni się z miejsca, w którym się znajduje. Pewnego dnia spotyka na plaży tajemniczego mężczyznę... Od tej chwili jej życie nie będzie już takie samo...

James jest przystojnym mężczyzną, obok którego trudno przejść obojętnie. Od dawna nie był związany z żadną kobietą, jednak gdy spotyka Martynę, jego serce od razu przyspiesza. To ON pierwszy w nią uwierzył, sprawił, że ona sama spojrzała na siebie i swój talent zupełnie inaczej. Otworzył jej okno na świat. Oboje zdecydowanie mają się ku sobie, zdają sobie sprawę, że rodzi się między nimi jedyna i niepowtarzalna miłość. Jednak jedna rzecz nie daje Martynie spokoju... Otóż James jest łudząco podobny do chłopaka, który kiedyś był dla niej najważniejszą osobą w życiu...

Czy gdy napiszę Wam, że "Chłopak, którego nie było" jest moją tegoroczną ulubioną powieścią z gatunku romans/literatura obyczajowa... to czy jest to dla Was wystarczająca zachęta do sięgnięcia po ten tytuł? Mam nadzieję, że tak! Twórczość Elżbiety Rodzeń nie była mi dotychczas znana, ale po przeczytaniu tej książki na pewno sięgnę po poprzednie, nie widzę innej możliwości. Opis fabuły, który przedstawiłam Wam powyżej chyba nawet w najmniejszym stopniu nie odzwierciedla tego, co ta powieść w sobie zawiera. A ma do zaoferowania czytelnikowi naprawdę wiele. Autorka porusza na kartkach powieści bardzo ważny temat. Rodzina. Mam nadzieję, że w większości przypadków najbliżsi uskrzydlają, a nie podcinają skrzydła. W przypadku Martyny, a w zasadzie jej otoczenia, mamy tu do czynienia z tą drugą opcją. Dziewczyna jest niedoceniana, rodzina często jej przypomina, "gdzie jest jej miejsce", przez co sama traci wiarę w siebie i w swoje możliwości. To jest tak przykre, że podczas czytania tego typu fragmentów, niejednokrotnie bolało mnie serce. Sama postać Jamesa czy jego przyjaciela - Thomasa wywoływała uśmiech na mojej twarzy. Wspaniali ludzie, z pasją. Aż chciałoby się takich postać we własnym życiu :). Martyna również wzbudziła moją sympatię, a to najważniejsze, by poczuć tę nić porozumienia z bohaterami danej historii.

"Chłopak, którego nie było" to powieść wyjątkowa, nieszablonowa, wciągająca już od pierwszych stron, co czyni ją nieodkładalną! To książka, którą chce się jak najszybciej przeczytać, by poznać zakończenie, a jednocześnie czuje się smutek podczas przewracania ostatniej strony. Mam ochotę wrócić do świata Martyny i Jamesa i na pewno to zrobię, za jakiś czas, choć rzadko wracam do przeczytanego przeze mnie już wcześniej tytułu. Historia piękna i wzruszająca, wychodząca poza schematy. Potrzebowałam chusteczek higienicznych, łzy same cisnęły mi się do oczu. Polecam całym serduchem! A na koniec zostawiam pytanie... Czy wierzysz w przeznaczenie? :)

"Czasem wydawało mi się, że jestem jak taki ptak. Niby mogę odlecieć w jakieś cieplejsze miejsce i wiem, że właśnie tak należy postąpić, a jednak zostaję wśród drzew pozbawionych liści i resztek traw, które uchowały się z poprzedniego sezonu. Coś mnie tutaj trzyma czy po prostu boję się odlecieć?"

Martyna pomaga rodzicom w prowadzeniu rodzinnego interesu, którym jest pensjonat. Od dzieciństwa jest od nich zależna, ponieważ gdy w wieku kilku lat uległa wypadkowi, zaczęła widzieć pewnego chłopca. Stwierdzono u niej schizofrenię dziecięcą i podjęto leczenie, które nie przynosiło żadnych skutków.

Po latach, na plaży niedaleko pensjonatu jej oczom ukazuje się ON - Kuba, czyli chłopiec, którego widziała w dzieciństwie, tylko że teraz w wersji dorosłej. Czy choroba powróciła?

James, szanowany prezes jednej z największych firm na świecie, może mieć każdą, ale zwraca uwagę tylko na Martynę. To właśnie dzięki niemu bohaterka zaczęła wierzyć w siebie, swoje możliwości i w to, że może wiele osiągnąć.

James bardzo się spodobał Martynie, jednak nie daje jej spokoju jedna rzecz - jest ON bardzo podobny do chłopca, przez którego jej najbliżsi myśleli, że oszalała. Czy Martyna znajdzie w sobie wystarczająco dużo siły, by zawalczyć o swoją przyszłość, i o miłość swojego życia?? O rany! Cóż to była za piękna historia. "Jeśli naprawdę kogoś kochasz, przeznaczenie zawsze znajdzie drogę". Mimo, iż na początku trochę ciężko było mi się w nią wkrecič, to później wpadłam w nią bez opamiętania, i tak bardzo mi smutno, że książka się skończyła :( . Mimo, że to historia utworzona przez wyobraźnię autorki, to wydaje się być bardzo prawdziwa. Bardzo lekka, przyjemna, powodująca, że w większości moje serce się rozpływało, a chwilami oczy wilgociały od łez. Wzruszająca historia o miłości tak prawdziwej, że mogłaby góry przenosić.

Polecam bardzo serdecznie osobom, którym potrzebny jest zastrzyk dawki literackiej miłości, osobom które wierzą w przeznaczenie, a szczególnie nam - kobietom. Czasami potrzebujemy takiej lekkiej, ciepłej i wzruszającej historii.

Osobom wrażliwym polecam mieć pod ręką paczkę chusteczek.

Dla mnie rewelacyjna pozycja.

10/10

Rozpoczęłam przygodę z książką Elżbiety Rodzeń „Chłopak, którego nie było”, wcześniej nie miałam okazji czytać żadnej książki autorki, dlatego postanowiłam to zmienić i przenieść się tego lata nad morze wspólnie z bohaterami tej historii. Czego oczekiwałam? Dobrego romansu w otoczeniu typowo wakacyjnym, czegoś romantycznego, co nie będzie zbyt nierealne i wzbogacone naciągniętymi dramatami, które czasem bywają dla mnie zbyt męczące. Co przygotowała dla nas autorka? Czy książka „Chłopak, którego nie było” zaspokoił moje zachcianki?

Główną bohaterką książki jest Martyna, to kobieta bardzo pracowita, która gdzieś w tym wszystkim zapomina o sobie i swoich pragnieniach. Pracuje w pensjonacie, który prowadzą jej rodzice, to właśnie ona jest tą dziewczyną od czarnej roboty, która jest obwiniana o wszystko, co złe. Druga córka tej rodziny Ewa, jest jej przeciwieństwem, „złotym dzieckiem”, które samą obecnością przyćmiewa wszystkie gwiazdy na niebie, czy za dnia, czy też w nocy. Dlaczego tak się dzieje? Rodzice kobiet obwiniają Martynę o brak pieniędzy na renowacje pensjonatu, każdy grosz i większość oszczędności musieli wyłożyć na jej leczenie. Mimo wszystko to przecież nie jej wina, a ich obowiązek, aby zatroszczyć się o dziecko, prawda? Dziewczyna jest tam wszystkim, kucharką, pokojową, kelnerką, jakby trzeba było hydraulikiem i spawaczem również. Oddaje całe serce w to miejsce próbując odpracować to, że pensjonat nie wygląda tak, jak w latach swojej świetności. Muszę przyznać, że to miejsce samo w sobie jest niezwykle urokliwe, jedynym problemem są ludzie i ich niezbyt życzliwe emocje. Wygląda na to, że Martyna w tej rodzinie jest czarną owcą, przykre jest to, że nikt nie docenia jej pracy, nikt w nią nie wierzy, jakby nie nadawała się do niczego innego. Jest odsuwana od wszystkiego, a przecież przestała chorować, czasy jej dzieciństwa odeszły. Rodzina traktuje ją, jakby była wyklęta i trędowata, pomijają ją nawet przy rodzinnych spotkaniach, czy to nie jest okrutne? Zupełnie jakby już do ich zacnego grona nie należała, patrząc na to z mojej perspektywy, nie chciałabym tam się wpraszać, gdzie mnie nie chcą. Zdaje sobie sprawę, że gdyby rodzice potrzebowaliby pomocy to właśnie Martyna byłaby pierwszą, aby się nimi zaopiekować, a Ewa w zwyczajnie miałaby za dużo swoich spraw do załatwienia, aby zainteresować się rodzicami. Tak to zazwyczaj w życiu bywa. Naszej bohaterce takie traktowanie przeszkadza, jest jej zwyczajnie przykro, mimo wszystko nic z tym nie robi, z jednej strony ją rozumiem, a z drugiej mogłaby o siebie zawalczyć, bo ma do tego prawo. Czy można ją obwiniać o to, że jako dziecko miała wypadek w wyniku, którego bardzo długo widywała chłopca, którego nikt inny nie dostrzegał? Właśnie dlatego została odrzucona i skreślona przez rodzinę. W wyniku pewnych zdarzeń nasza bohaterka otrzymuje propozycję wyjazdu i nowej pracy, ku niezadowoleniu rodziny, w końcu decyduje się na zmianę. Tam poznaje pewnego mężczyznę, Jamesa, który przypominał jej przyjaciela, chłopaka, który nigdy nie istniał, jak to jest możliwe? Czy dziewczyna znowu wpada w „obłęd”, jak twierdziła jej rodzina? A może zadziałała tutaj magia i moc przeznaczenia?

„Chłopak, którego nie było” jest uroczą i ciepłą historią, przede wszystkim dość nietypową z elementami zjawisk nadprzyrodzonych. Autorka nie szczędziła nam słodyczy, jednak wiem, że są czytelniczki, które bardzo kochają właśnie tyle lukru w swoich ulubionych książkach. Musicie wziąć pod uwagę to, że taka historia raczej w realnym życiu nie może się wydarzyć, a przynajmniej nie w całości. Nie jedna kobieta wyjechała z domu, a w swojej podróży spotkała swojego Jamesa. Życzę Wam właśnie takiego faceta, był idealny dla Martyny, pokazał jej czym jest radość życia. Odcięcie od dawnego życia wyszło jej na plus, okazało się, że sama potrafi sobie świetnie dać radę, wystarczyło, żeby ktoś w nią uwierzył i dał jej szansę. Bohaterowie książki są bardzo mili, wyraziści i sprawili, że przywiązałam się do nich. Darzyłam ich sporą dawką sympatii, poza tą toksyczną rodzinką dziewczyny. Bardzo się cieszyłam, że w końcu się stamtąd wyrwała.

Dałam się oczarować klimatem, który wprowadziła autorka, może te wakacje i morze mnie tak oczarowały? Nie oceniajcie, czy wydarzenia są realne, czy nie, czy mogą takie być, myślę, że w każdej opowieści istnieje ziarnko prawdy, a czy tak jest wie jedynie Elżbieta Rodzeń. Dajcie się porwać, bo myślę, że warto udać się w podróż do samego Wiednia. Autorka pokazała nam wiele prawd w tej historii, jak ważna jest akceptacja najbliższych w życiu każdego człowieka i z jaką łatwością potrafią zasiać w nas ziarno niepewności podcinając tym samym skrzydła. Jeśli takie potępienie jest w nas mocno i głęboko zakorzenione nie widzimy najmniejsze alternatywy, aby coś zmienić. Czasem nawet przyznajemy im rację, bo przecież chcą dla nas jak najlepiej i widzą wszystko z boku, nie przychodzi nam na myśl, że mogą się mylić. Błądzić jest rzeczą ludzką, a w tym wypadku obie strony mogą się pomylić. Śmiało mogę powiedzieć, że James był dla Martyny takim aniołem stróżem, walczył z całej siły dla niej, aby pokazać wszystkim, jak wiele jest warta, zwłaszcza udowodnić to samej zainteresowanej.

Autorka przekonała mnie swoją powieścią, nakłoniła do refleksji i ocenienia samej siebie, czy ja zawsze doceniam to, co robię, czy znam swoją wartość, przyznaję się bez bicia, że sama mam z tym problem. Człowiek bywa niezwykle zagubiony, czasem odnalezienie tej drugiej istoty pozwala mu się dobrze zadomowić w swoim własnym życiu. Tego Wam wszystkim życzę.

Bardzo lubię powieści obyczajowe. To nie powinien być sekret, bo ludzkie dramaty, przygody i problemy są na porządku dziennym. Nie są niczym wyjątkowym, ale budzą wiele emocji, od radości i szczęścia po smutek i rozpacz. Powieści tego gatunku mają w sobie wszystko to, co powinny zawierać książki. Przynajmniej moim zdaniem. Przeplatanka i rollercoaster wydarzeń i emocji.

Historią, która w ostatnim czasie mnie ogromnie oczarowała to powieść „Chłopak, którego nie było” autorstwa Elżbiety Rodzeń. Nie jest to debiut autorki, a spotkanie z nią było moim pierwszym i przypuszczam, że nie ostatnim, bo chciałabym nadrobić poprzednie książki.

Historia o chłopaku, którego nie było to opowieść o Martynie, która pracuje w pensjonacie rodziców w nadmorskiej miejscowości. Od wielu lat czeka na swoją szansę w życiu, bo jest tłamszona przez nadopiekuńczych rodziców ze względu na wypadek sprzed wielu lat. Pewnego dnia Martyna poznaje przez przypadek Jamesa. Mężczyzna zainteresowany jest zakupem pensjonatu rodziców dziewczyny a niedługo potem zainteresowanie okazuje także jej samej.

Przyznam się szczerze, iż bardzo długo zwlekałam z przeczytaniem powieści, bo wydawała mi się ona trochę nierealna i może wręcz absurdalna, a przede wszystkim zbyt cukierkowata. Lecz kiedy już zaczęłam czytać…. Przeczytałam ją w jeden dzień. Pochłonęła mnie całkowicie i skradła moje serce, choć kwestia nierealności i zbytniego przesłodzenia nadal pozostaje. Martyna jest dziewczyną, która przez lata nie decydowała o sobie, a kiedy zaczęła to robić to sięgnęła prawdziwego szczytu, co jest moim zdaniem fantastyczne. Zaś James okazujący jej swoje zainteresowanie to wyważony i stateczny mężczyzna, który ma w sobie też odrobinę szaleństwa.

Cała powieść bardzo mi się podobała, choć ostatnie, powiedzmy sto stron to wydarzenia nie do końca pozytywnie odbierane, przedstawione w tak słodki sposób, że prawdopodobnie teraz muszę odwiedzić dentystę by uzupełnił ubytki. Wywołała we mnie ogrom uczuć począwszy od dopingu dla Martyny i Jamesa by im się ułożyło, przez smutek dla tak trudnych wydarzeń, a skończywszy na ciekawości, bez której nie udałoby mi się zacząć i skończyć całej powieści w ciągu kilku godzin.

„Chłopak, którego nie było” to historia o poszukiwaniu siebie nie tylko w tym materialnym, widzialnym świecie, ale także poza czasem i ciałem. Daje pewnego rodzaju przeświadczenie, że przeznaczenie i tak nas znajdzie choćbyśmy ukrywali się od grubymi warstwami koców czy kołder. Miłości i przeznaczenia się nie oszuka, więc może warto dać im szanse by nas odnalazły.

Martyna ciężko pracuje w nadmorskim pensjonacie rodziców. Niedoceniona, ma coraz mniej pewności siebie i wiary, że kiedykolwiek będzie mogła żyć tak, jak chce. Pewnego dnia poznaje mężczyznę, który wywraca jej życie do góry nogami. Niesamowicie przystojny i bogaty James pokaże jej zupełnie inny świat i przywróci wiarę w siebie. Zrodzi się między nimi uczucie tak silne i szczere, że nic nie będzie wstanie ich rozdzielić. Ale czy na pewno? James bardzo przypomina Martynie kogoś, kto był jej kiedyś bardzo bliski. Czy to podobieństwo to tylko przypadek?

Ta książka zajęła pierwsze miejsce wśród moich ulubionych książek. Od pierwszych stron przepadłam. Historia Martyny i Jamesa jest tak magiczna i piękna, że zapiera dech w piersiach. Wciąż wracam do niej myślami i mam ochotę przeczytać ją jeszcze raz. Nieszablonowość sprawia, że ta lektura ma w sobie to coś i jest wyjątkowa. Niektórzy powiedzą, że jest nierealna. I co z tego? Czy każda książka musi zawierać życiowe schematy, aby była prawdziwa? ABSOLUTNIE NIE! Autorka idealnie połączyła rzeczywistość z fikcją i stworzyła bajkową opowieść o miłości tak silnej i pewnej, że nawet śmierć nie ma z nią szans. Dramat bohaterów jaki się tu rozgrywa jeszcze bardziej umacnia ich uczucie. Pokochałam Martynę, Jamesa, Thomasa i Katerin. Są tak pozytywnymi postaciami, że uśmiech nie schodził mi z twarzy. Niestety nie mogę tego powiedzieć o rodzinie Martyny. Najchętniej wysłałabym ich w kosmos. Podsumowując, to wyjątkowa, wzruszająca i magiczna historia miłosna, której nie odłożysz dopóki nie przeczytasz jej do końca. A i wtedy trudno będzie Ci się z nią rozstać.

POŁĄCZENI NIEWYTŁUMACZALNĄ WIĘZIĄ

Utalentowana, pracowita, oddana i przerażająco skromna. Martyna, główna bohaterka tej powieści, żyje w poczuciu winy, wciąż mając na sumieniu wydarzenia sprzed lat. Zdolna, choć mająca bardzo niskie pokłady pewności siebie, także na wskutek rodziny, która owszem – kiedyś na pewno jej pomogła – ale teraz po prostu ciągnie ją na dno. I potrzebuje dziewczyna tylko jednego, człowieka, który zobaczy jej prawdziwą wartość i który wyciągnie w jej kierunku pomocną dłoń. Taki zdaje się być James, prezes potężnej firmy, zdolny, młody, daleki od egocentryzmu człowiek, który również ciągnie za sobą trudne wydarzenia dziecięcych lat. Jak wiele ma wspólnego z Kubą, którego dostrzega w nim Martyna? Tego zdradzić Wam nie mogę, bo to pytanie towarzyszy czytelnikowi od początku, aż do końca tej powieści.

SŁOWO NA TEMAT AKCJI

Książka na pewno nie skupia się wyłącznie na jednym wątku. Już za sprawą wspomnianych dwóch bohaterów mamy okazję przyglądać się po pierwsze: rodzącemu się powoli i nieśmiało uczuciu bazującemu nie na fizyczności, ale sferze mentalnej, duchowej, na wsparciu, szczerości i przyjaźni. Po drugie: niepewnej zależności bazującej na zamierzchłych, traumatycznych latach. Pojawia się temat zaburzeń psychicznych czy kwestia zjawiska paranormalnego, są trudne wspomnienia i poczucie utraty. Dzięki szeregowi może niewybitnie wyrazistych, ale odpowiednio nakreślonych postaci drugoplanowych powieść wzbogaca się także w inne tematy. Niesprawiedliwe rodzicielskie faworyzowanie jednego z dzieci, kategoryzowanie człowieka ze względu na jego wykształcenie, kwestia prowadzenia biznesu oraz oczywiście nieprzewidziane momenty kulminacyjne, które na pewno mogą wiele zamieszać i przysporzyć sporo problemów.

Więcej na: [Adres usunięty]