Challenge

Na wysypisku śmieci zostaje znalezione ciało martwego człowieka. Na początku nie ma pewności czy to mężczyzna, czy kobieta. Prokurator Gawrońska, komisarz Podolski i lekarz sądowy Rybałtowska próbują połączyć pewne kropki by dowiedzieć się, kim jest denat/ka.

Czy ma to jakiś związek z grupą nastolatków, którzy śmiali się z bezdomnego, nagrali go i wrzucili film do sieci? Być może bo niebawem ginie jedna z dziewczyn, która brutalnie kopała bezdomnego.

Ta książka to taki powiew świeżości dla mnie. Bardzo ciekawa historia, na czasie. Pokazuje, że internet źle używany staje się miejscem niebezpiecznym. Nastolatkowie w książce tworzą grupę pod nazwą "Total Psycho" i udostępniają filmy, na których realizują kolejne challenge. W pewnym momencie wymyka im się ta "zabawa" spod kontroli.

Ile wiemy o naszych dzieciach? Jak wiele mają przed nami tajemnic?

Ta historia to coś więcej niż kryminał. To genialnie utkana siatka intryg. Akcja z każdą stroną staje się coraz bardziej gęsta i mroczna. Czyta się tę książkę na jednym wdechu.

Pokazuje, jak bezdomni są alienowani, a dzieci i młodzież podążają ślepo za ilością lajków zatracając realizm codziennego życia. Wydaje im się, że liczy się tylko świat wirtualny, a ten często pozbawiony koszty empatii, powoli pochłania swoje nieświadome ofiary.

Prawda jest znacznie bardziej przerażająca, niż przypuszczamy.

----------

Niespiesznie, powłócząc nogami wyruszyłem w podróż czytelniczą. Moim "krokom" Towarzyszyła ciekawość i pewnego rodzaju napięcie. Czułem je jak delikatnie wdziera się pod moją skórę, by "zatruć" cały krwioobieg.

----------

Wszystko zaczyna się od pozornie „niewinnego” internetowego Wyzwania. Grupa nastolatków brutalnie atakuje bezdomnego, a nagranie z zajścia trafia do sieci. Wkrótce potem na wysypisku zostają odnalezione zwłoki mężczyzny. A w mojej głowie pojawia się pytanie: czyje to zwłoki?

Niemal równocześnie dochodzi do śmierci nastoletniej Darii, która spada z balkonu. A w mojej głowie pojawia się myśl: dlaczego?

Prokurator Antonina Gawrońska, komisarz Marcin Podolski oraz lekarka sądowa Sabina Rybakowska próbują ustalić, kto stoi za serią tajemniczych zdarzeń i jaki związek mają one z młodymi ludźmi gotowymi zrobić wszystko dla popularności w sieci.

----------

Udało się autorce wprowadzić w mój krwioobieg pewnego rodzaju zaciekawienie przepełnione napięciem. Przemierzałem strony czytanej opowieści, a im głębiej się w niej zanurzałem, tym większa mgła niepokoju otulała mój umysł. Brud codzienności bohaterek i bohaterów oblepiała mój umysł, serce i duszę, uparcie nie pozwalając uwolnić się od czarnych myśli.

----------

Ile bym dał, żeby żyć w lepszym świecie. Naiwne? Raczej tak. Ale warto marzyć.

----------

Końcówka. Mistrzostwo. Zawładnął mną totalny chaos. Zebrane do tej pory puzzle rozsypały się, wprawiając mnie w osłupienie.

----------

Autorka stworzyła historię, w której internetowe wyzwania stają się początkiem lawiny tragicznych wydarzeń. Młodzież szukająca akceptacji. Dorośli przekonani, że znają swoje dzieci. I śledztwo odsłaniające coraz mroczniejsze tajemnice. Wszystko to składa się na niepokojący obraz świata, w którym kilka kliknięć może uruchomić ciąg zdarzeń prowadzących do katastrofy.

Otworzyła przede mną świat ludzi bezdomnych, który nie jest „zerojedynkowy”. On, jak życie każdej i każdego z nas, ma różne odcienie szarości. A ludzkie historie są bardziej skomplikowane niż nam się wydaje. Z drugiej strony zajrzałem do współczesnego świata młodzieży – świata, którym jest zupełnie innym niż to było ”za moich czasów” i który tak szybko się zmienia, że nawet sami młodzi ludzie za nim nie nadążają.

W moje ręce trafiła historia o cienkiej granicy między zabawą a tragedią, o potrzebie akceptacji, wpływie mediów społecznościowych i sekretach, które potrafią zniszczyć nie tylko pojedyncze życia, ale całe rodziny. Krok po kroku autorka zapraszała mnie do świata przepełnionego bólem i niepewnością.

----------

To jedna z tych książek, która jeszcze długo po przeczytaniu, wybrzmiewa w głowie. Polecam!

Grupa nastolatków atakuje bezdomnego. Całą sytuację nagrywają telefonem i wrzucają to do internetu. Na wysypisku śmieci zostają znalezione zwłoki mężczyzny. Prokurator Antonina Gawrońska, komisarz Marcin Podolski i lekarz medycyny sądowej Sabina Rybakowska próbują ustalić przyczynę jego śmierci. W tym samym czasie dochodzi do tragedii. Nastoletnia Daria spada z balkonu i ginie na miejscu. Ona i jej przyjaciółka, która była z nią, należały do internetowej grupy TotalPsycho. Członkowie tej grupy inicjowali i nagrywali niebezpieczne sytuacje, które udostępniali w sieci. Patrol policji znajduje bezdomnego, który twierdzi że ktoś mu podał narkotyki wbrew jego woli.

Autorka stworzyła thriller psychologiczny z elementami kryminału. Porusza w nim problemy współczesnej młodzieży, mediów społecznościowych i ile wart jest człowiek. Z jednej strony mamy tu losy grupki młodzieży, którzy wrzucają filmiki do sieci z pobicia bezdomnego, a z drugiej morderstwo, w które może być zamieszany syn prokurator Gawrońskiej, która prowadzi tę sprawę.

To aktualna historia opowiadająca o tym, czym zajmują się współcześni nastolatkowie. Niemieszczące się w głowie i przerażające jest to, jakie pomysły mają. Mogą one prowadzić do niebezpiecznych i tragicznych sytuacji. Trudny, ale bardzo potrzebny jest temat tej książki. Zmusza rodziców, by przyjrzeć się własnym dzieciom. Książka spodoba się fanom kryminałów.

Aleksandra Przytarska, absolwentka pedagogiki resocjalizacyjnej, zawodowo zajmuje się wspieraniem rodzin w kryzysie. Jak sama mówi, praca jest jej pasją, a szeroka perspektywa towarzyszy jej każdego dnia. Podkreśla w wywiadzie, że 𝐶ℎ𝑎𝑙𝑙𝑒𝑛𝑔𝑒 od początku pisała z myślą zarówno o nastolatkach, jak i o rodzicach. Wplatała w powieść kryminalną wątki społeczne, które w ostatnich latach absorbowały jej uwagę i którymi chciała zainteresować szersze grono odbiorców. 𝐶ℎ𝑎𝑙𝑙𝑒𝑛𝑔𝑒 to współczesny thriller, w którym granica między realnym życiem a wirtualną rzeczywistością dawno się zatarła. To kolejna bardzo aktualna opowieść o tym, jak młodzież zatraca się w internetowym świecie, o przemocy i nieodpowiedzialności młodych ludzi. Czasem rodzice chcą słyszeć wyłącznie dobre opinie o swoich dzieciach i nie dostrzegają sygnałów, które mogłyby budzić niepokój. Zdarza się, że łatwiej jest im odsunąć niewygodną prawdę i dopasować obraz sytuacji do własnych wyobrażeń niż zmierzyć się z rzeczywistością taką, jaka jest. I o tym między innymi jest ta książka, że o swoich dzieciach wiemy tyle, ile nam powiedzą.

𝐶ℎ𝑎𝑙𝑙𝑒𝑛𝑔𝑒 to thriller, który pokazuje, że największe zagrożenie nie zawsze czai się w ciemnych uliczkach czy w brutalnych zbrodniach, ale w ludzkiej psychice, potrzebie akceptacji i decyzjach podejmowanych pod wpływem emocji. Aleksandra Przytarska stworzyła historię wciągającą i aktualną, która zostawiła mnie z refleksją nad tym, jak łatwo można przekroczyć granicę, zza której nie ma już odwrotu.

Grupa nastolatków nagrywa filmik, na którym atakują bezdomnego. Niedługo później na lokalnym wysypisku znalezione zostają zwłoki niezidentyfikowanego mężczyzny. Do sprawy przydzieleni zostają prokurator Antonina Gawrońska i komisarz Marcin Podolski. Sekcje zwłok przeprowadza Sabina Rybakowska, która wkrótce musi zająć się kolejnym przypadkiem, z balkonu spada nastoletnia Daria. Telefon dziewczyny wskazuje, że w chwili zdarzenia nie była sama, a wraz z innymi osobami należącymi do grupy TotalPsycho nagrywała filmiki, na których uczestnicy brali udział w niebezpiecznych akcjach.

Policyjny patrol znajduje bezdomnego, który twierdzi, że ktoś odurzył go narkotykami wbrew jego woli.

Czy w Koszalinie ktoś poluje na osoby w kryzysie bezdomności? Czy ich śmierci wiążą się z działaniem grupy TotalPsycho? I czy rodzice nastolatków należących do TotalPsycho faktycznie nie wiedzą, co robią ich dzieci?

„Challenge” Aleksandry Przytarskiej to powieść moim zdaniem mocny thriller psychologiczny, podnoszący trudny temat działania młodzieży w sieciach społecznościowych, jak również temat bezdomności.

Już pierwsze słowa otwierające powieść „Tyle wiesz o swoich dzieciach, na ile ci pozwolą”, sugerują, że nie będzie to łatwa i lekka lektura i właśnie taka jest. I nie, nie zrozumcie mnie źle. Powieść jest napisana świetnie i wciąga praktycznie od pierwszej strony, tak że trudno ją odłożyć.

To właśnie te trudne tematy i przemyślenia, które następują po skończeniu powieści, powodują, że nie jest to łatwa lektura.

Jak już wspomniałam jednym z tematów są działania młodzieży w sieciach społecznościowych i choć dzielenie się hobby nie jest niczym złym, tak już nagrywanie tak zwanych „patostreamów” już tak. Ogólnopolskie media co jakiś czas informują o zatrzymaniu kolejnych osób nagrywających filmiki, na których znęcają się nad zwierzętami, osobami w kryzysie bezdomności, koleżankami/kolegami ze szkoły, czy własnymi rodzicami. Co bardziej przerażające, te filmiki często mają setki i/lub tysiące wyświetleń, co tylko zachęca ich twórców do nakręcania kolejnych filmów. Czytając o wyczynach powieściowych nastolatków oraz o zachowaniu ich rodziców, którzy często nie przyjmowali do wiadomości, co robią ich dzieci, w głowie brzmiał ich utwór „Tata dilera” Kazik na Żywo: „”Proszę pana, to jest w ogóle niemożliwe" Aż przecież to dobry chłopak był i mało pił”. Jednak za tymi filmikami stoi nie tylko chęć zaistnienia w sieci, ale również chęć uzyskania uznania wśród rówieśników, albo co gorsze, chęć przynależności do grupy, nawet jeśli oznacza to ryzykowne działania. Autorka wskazuje również drugą stronę medalu – rodziców, którzy często skupieni na zapewnieniu swoim pociechom lepszego życia, spędzają całe dnie w pracy, a jedyne ich interakcje z dziećmi to wiadomości tekstowe i przekazywane pieniądze.

Kolejnym trudnym wątkiem, który łączy się z główną zagadką kryminalną, jest wątek osób w kryzysie bezdomności i co doprowadziło do tego, że wylądowali na ulicy. Ten wątek dotyczy nie tylko przeszłości tych osób, często naznaczonej chorobą alkoholową lub chorobą psychiczną. Jednak to, co najbardziej uderza, to „codzienne życie” tych osób, walka o ciepły kąt do przespania nocy, obawa o kolejny posiłek i/lub napój procentowy, walka z innymi bezdomnymi o „lepszą” miejscówkę oraz co nimi kieruje, że wolą spać w pustostanie niż udać się do noclegowni. Chęć „zarobienia” kilku złotych i/lub napicia się, często doprowadza te osoby do ryzykowanych zachowań, jak pozwolenie na uderzenie siebie w zamian za butelkę czy kilka złotych. Autorka pokazuje, jak bardzo te osoby żyją na marginesie społeczeństwa, gdy przeziębienie może być chorobą zagrażającą życiu.

Te motywy są równorzędne i równoległe do rozwiązania kryminalnych zagadek, czyli śmierci bezdomnego i nastolatki. Wszystko się przeplata tworząc wciągającą i mroczną sieć powiązań. Gdy na jaw wychodzą kolejne nazwiska osób związanych z grupą TotalPsycho zaczyna się robić jeszcze bardziej interesująco, gdyż Autorka pokazuje, że „na złą drogę” schodzą nie tylko dzieci z tak zwanych „patologicznych domów”, ale również te z „dobrych domów”.

Tę powieść polecam wszystkim rodzicom nastolatków.

To co? Odważycie się podjąć challange i spojrzeć niewygodnej prawdzie w oczy? Czy jesteście jednymi z tych rodziców, którzy tyle wiedzą o swoich dzieciach, na ile wam pozwolą?

Serdecznie polecam i już wypatruję kolejnej powieści Aleksandry Przytarskiej.

Challenge to mroczny, intensywny thriller obyczajowo-kryminalny, który wciąga w świat, gdzie granica między zabawą a tragedią jest niebezpiecznie cienka. Aleksandra Przytarska buduje fabułę wokół serii pozornie niezwiązanych ze sobą wydarzeń – brutalnego ataku na bezdomnego, jego tajemniczej śmierci, dramatycznego upadku nastolatki z balkonu oraz działalności internetowej grupy TotalPsycho, dla której ryzyko i „challenge” stają się stylem życia. Z każdym rozdziałem napięcie rośnie, a czytelnik coraz mocniej czuje, że wszystkie te wątki są częścią większej, przerażającej układanki.

Bohaterowie tej historii są złożeni i bardzo ludzcy w swojej niedojrzałości, zagubieniu i potrzebie akceptacji. Prokurator Antonina Gawrońska, komisarz Marcin Podolski oraz lekarz medycyny sądowej Sabina Rybakowska tworzą trzon śledztwa – to osoby doświadczone, próbujące zachować profesjonalizm w świecie, który coraz bardziej wymyka się logice. Kontrapunktem dla nich są nastolatkowie – Daria, Blanka oraz członkowie TotalPsycho – młodzi ludzie, którzy desperacko chcą zaistnieć w internecie, nie zdając sobie sprawy, jak daleko mogą posunąć się konsekwencje ich działań. Szczególnie poruszający jest wątek relacji i powiązań, które łączą świat dorosłych ze światem młodzieży, gdzie jedno tajemnicze ogniwo może zmienić wszystko.

Gatunek książki można określić jako thriller psychologiczno-kryminalny z elementami dramatu społecznego. To nie tylko historia śledztwa, ale przede wszystkim opowieść o współczesnych zagrożeniach – uzależnieniu od internetu, presji rówieśniczej i potrzebie zdobycia popularności za wszelką cenę. Autorka bardzo sprawnie łączy wątki kryminalne z psychologiczną analizą zachowań, tworząc opowieść, która nie daje czytelnikowi chwili wytchnienia.

Podczas lektury towarzyszy silne napięcie, niepokój i momentami wręcz poczucie przytłoczenia. Historia wywołuje złość, smutek, ale też współczucie – zarówno wobec ofiar, jak i tych, którzy wplątali się w spiralę destrukcyjnych decyzji. To książka, która zmusza do refleksji nad tym, jak łatwo młodzi ludzie mogą zostać wciągnięci w niebezpieczne „gry” i jak cienka jest granica między zabawą a tragedią.

Styl Aleksandry Przytarskiej jest dynamiczny, filmowy i bardzo współczesny. Autorka sprawnie przeplata dialogi z narracją, budując krótkie, intensywne sceny, które nadają historii rytm przypominający serial kryminalny. Jednocześnie nie brakuje tu głębszych momentów refleksji, które pozwalają zajrzeć w psychikę bohaterów i zrozumieć ich motywacje. Język jest przystępny, ale nie uproszczony – dobrze oddaje emocjonalny ciężar historii.

To książka dla czytelników, którzy lubią mocne, trzymające w napięciu kryminały osadzone we współczesnych realiach. Szczególnie przypadnie do gustu osobom zainteresowanym tematyką psychologii młodzieży, wpływu internetu na zachowania oraz społecznymi konsekwencjami „internetowych wyzwań”. Nie jest to lekka lektura – wymaga emocjonalnego zaangażowania i zostawia po sobie niepokój, który długo nie znika.

„Challenge” zostaje w głowie jeszcze długo po odłożeniu książki, bo pokazuje świat, w którym jeden klik, jedno nagranie i jedna decyzja mogą uruchomić lawinę zdarzeń nie do zatrzymania. To historia o odpowiedzialności, konsekwencjach i o tym, jak łatwo zgubić człowieczeństwo w pogoni za uwagą innych.

Gdy zobaczyłam zapowiedź powieści pt. „Challenge” Aleksandry Przytarskiej to pomyślałam sobie, że dobrze, że pojawiła się książka o problemach młodzieży. Nie spodziewałam się jednak tego, że w ręce wpadnie mi wstrząsający kryminał, który wykracza poza ramy gatunku, stając się bolesną diagnozą współczesnych więzi rodzinnych.

Autorka z bezkompromisowością, ale i obiektywizmem odmalowuje mechanizm działania internetowej grupy TotalPsycho, gdzie wirtualna pogoń za aprobatą i „lajkami” całkowicie niszczy kompas moralny nastolatków. Brutalny atak na bezdomnego, ryzykowne wyzwania na krawędzi życia i tragiczna śmierć młodej dziewczyny to tylko wierzchołek góry lodowej w śledztwie prowadzonym przez prokurator Gawrońską i komisarza Podolskiego.

Powieść brutalnie obnaża iluzję kontroli, jaką rodzice mają nad swoimi dziećmi. Pokazuje, jak łatwo w pogoni za akceptacją rówieśników młodzi ludzie przekraczają granice dobra i zła. Historia martwych bezdomnych i zagubionej młodzieży z Koszalina splata się w aktualny obraz samotności oraz kryzysu dialogu. To lektura obowiązkowa, która budzi silne emocje i zostawia czytelnika z niewygodnym pytaniem: jak wiele naprawdę wiemy o tych, z którymi mieszkamy w jednym domu? Czy miłość sprawia, że nie dostrzegamy prawdy?

Autorka odważnie kreśli brawurowe, a momentami bezwzględne oblicze współczesnej młodzieży, jednak pod warstwą brutalnych zdarzeń kryje się przejmujące studium rozpadu więzi międzyludzkich.

To przede wszystkim opowieść o tragicznym w skutkach, niemal niezauważalnym oddalaniu się od siebie rodziców i ich dorastających dzieci. Aleksandra Przytarska punktuje naszą codzienność, w której wiecznie brakuje czasu na budowanie głębokiego porozumienia, i z ogromną empatią pochyla się nad trudami oraz samotnością współczesnego rodzicielstwa.

Powieść świetnie się czyta, z łatwością odczuwając emocje bohaterów, rozumiejąc ich rozterki i dylematy. Doceniam „reporterski” klimat i autentyczność, pozwalającą stać się świadkiem opisywanych wydarzeń.

W Koszalinie, na wysypisku śmieci zostaje znalezione ciało. Wszystko wskazuje, że ofiara to bezdomny mężczyzna.

Z balkonu spada Daria ginąc na miejscu. Ze znalezionych nagrań wynika, że nie była tam sama.

Jakiś czas wcześniej grupa nastolatków zaatakowała bezdomnego, a całe zdarzenie nagrano i wpuszczono do sieci.

Bardzo możliwe, że każda z tych spraw jest ze sobą powiązana. A jednym z podejrzanych jest syn pani prokurator.

Czy możemy z całą pewnością stwierdzić, że wiemy wszystko o naszych dzieciach? Czy zdajemy sobie sprawę jak wiele negatywnych wypowiedzi i zachowań kierowanych w stronę innych przekazujemy dzieciom, często nieświadomie?

Przerażające co czeka rodziców, obecnie młodszych dzieci, ale i to jak młodzi ludzie na tych rodziców nie mogą liczyć. W dobie wszechobecnego internetu, natłoku elektroniki i już nawykowego sięgania po telefon gdy coś się dzieje aż strach pomyśleć co będzie dalej.

Autorka napisała powieść dzieląc ją na kilka narracji i we mnie najbardziej rezonowała ta prowadzona przez prokurator Gawrońską. Jej niepewność, wątpliwości względem syna, strach i wyrzuty sumienia, że coś na pewno zrobiła źle wychowując samotnie jedynaka odczuwa chyba każda matka nastolatka. Zajęci pracą, karierą w pewnym momencie zatracamy nić porozumienia z dzieckiem i oddalamy się od niego. A ono szuka swoich wzorców, niestety najczęściej przyciągają je te "zakazane" znajomości i zachowania.

Opisując bohaterów bezdomnych pokazuje ich punkt widzenia ale też to jak są traktowani przez społeczeństwo. Jakby to, że znaleźli się w takim miejscu w życiu było wyłącznie ich winą. Bolało gdy młodzież znęcała się nad nimi, bo kogo może obchodzić los tych "śmieci".

Niby wiedziałam kto okaże się morde*rcą ale i tak autorka do samego końca trzymała mnie w niepewności. To nie jest zwykły kryminał z domieszką thrillera, to książka dotykająca ogromnie ważnych tematów z jakimi mierzymy się jako społeczeństwo oraz rodzice i nie zawsze nam to wychodzi. Czytajcie, warto. Polecam.

Aleksandra Przytarska jest autorką, która wcześniej pisała pod pseudonimem, jako Sandra Cicha. „Challenge” to pierwsza książka wydana pod jej prawdziwym imieniem i nazwiskiem, lecz z jej twórczością mogliśmy się spotkać w [Adres usunięty]. kryminałach: „Deprawacja”, „Zakręt”.

Książka ta jest powieścią kryminalną, która opowiada o z początku niepowiązanych ze sobą śmierciach. Śmierć bezdomnych z początku nie wzbudzała podejrzeń, do czasu nieszczęśliwego wypadku pewnej nastolatki, która doprowadza komisarza Marcina Podolskiego i prokurator Antoninę Gawrońską do internetowej grupy TotalPsycho.

Powieść napisana jest łatwym językiem i czyta się ją bardzo szybko. Autorka we wciągający sposób nawiguje całą historią, trzymając czytelnika w napięciu do ostatniego momentu tylko po to, aby i tak na końcu zaskoczony był zakończeniem.

„Challenge” porusza problemy związane z zachowaniem nastolatków w internecie oraz ich burzliwym okresem dojrzewania. Jednocześnie przeplatane to jest z opisami życia bezdomnych, którzy starają się żyć z dnia na dzień i przetrwać zimne dni. Autorka wielokrotnie zmusza czytelnika do zadania sobie pytania, ile wiemy o naszych dzieciach oraz o naszych bliskich.

Książka wciągnęła mnie od razu i przeczytałam ją w przeciągu jednego dnia. Czytało mi się ją bardzo miło, bo nie dość, że cały koncept fabularny wydał mi się ciekawy, to do tego miałam jeszcze niemałą ochotę na kryminał. Autorce udało się mnie nie raz zmylić podczas czytania, w taki sposób, że rzeczywiście byłam zaskoczona zakończeniem. Dlatego też myślę, że ta książka przypadnie do gustu zagorzałym fanom kryminałów oraz tym, którzy cenią dobrą lekturę z przemyślanymi zwrotami akcji.

N.K.

Szkolny Klub Recenzenta

„Challenge” Aleksandry Przytarskiej to książka, która od pierwszych stron wbiła mnie w fotel i wywołała ciarki. Bo jak tu przejść obojętnie obok sceny, w której grupa nastolatków atakuje bezdomnego i nagrywa to dla lajków? Niestety, to brzmi przerażająco realnie. Czułam ten dyskomfort już od pierwszych rozdziałów i wiedziałam, że to będzie jazda bez trzymanki.

Fabuła jest jak rollercoaster. W tle mamy solidny wątek śledczy prowadzony przez prokurator Gawrońską i komisarza Podolskiego – jest napięcie, stopniowe odkrywanie faktów i pytania, które prowadzą coraz głębiej, ale to tylko tło. Prawdziwe emocje biją od nastolatków z grupy TotalPsycho, którzy podejmują kolejne wyzwania, nie zdając sobie sprawy z konsekwencji.

I tu jest ten największy plus. Bohaterowie – zarówno ci młodzi, jak i dorośli – są wiarygodni do bólu. Autorka, z wykształcenia pedagog resocjalizacyjna, pokazuje mechanizmy wykluczenia, presję rówieśniczą i próżnię, w której dorastają dzisiejsi nastolatkowie. Nie ma tu czarno-białych postaci. Jest pytanie: gdzie przebiega granica między zabawą a czymś, czego nie da się cofnąć? I czy ktoś w ogóle tę granicę widzi?

Akcja pędzi, ale nie kosztem psychologii. Autorka świetnie balansuje między wartkim śledztwem a refleksją nad rolą dorosłych i światem online. Czyta się szybko, ale to nie jest lekka lektura – zostaje w głowie na długo i zmusza do myślenia.

Do kogo więc adresowana jest ta książka?

⭐️ Dla fanów mocnych, psychologicznych thrillerów

⭐️ Dla rodziców i nastolatków (choć dla młodszych może być zbyt brutalna)

⭐️ Dla tych, którzy lubią książki aktualne i nie boją się niewygodnych pytań

Zakończenie? Nieprzewidywalne. I to jest ogromny plus.

Moja ocena: 9/10 🌟

BRUNETTE BOOKS

Czy wiesz, co naprawdę ogląda Twoje dziecko kiedy bierze telefon w dłonie? Czy masz pewność, że nie jest ofiarą hejtu, bądź czy samo nie znęca się nad słabszymi?

„Challenge” Aleksandry Przytarskiej to książka, która od pierwszych rozdziałów wprowadza nas w uczucie swoistego dyskomfortu. Bowiem zaczyna się od czegoś, co niestety w dzisiejszych czasach nie brzmi już jak fikcja - grupa nastolatków atakuje bezdomnego i nagrywa wszystko telefonem. Film trafia do sieci. Kilka kliknięć. Kilka sekund. A konsekwencje? Znacznie dłuższe, niż ktokolwiek z nich mógłby przewidzieć. Nic więc dziwnego, że szybko zaczynamy zadawać sobie pytania, na które wcale nie mamy ochoty odpowiadać.

Równolegle śledzimy pracę prokurator Antoniny Gawrońskiej, komisarza Podolskiego i lekarki sądowej Sabiny Rybakowskiej. Sam wątek śledczy naprawdę trzyma poziom i bardzo mi się podoba. Jest napięcie, jest stopniowe odkrywanie faktów, są pytania, które prowadzą coraz głębiej. Jednak to i tak tylko tło dla czegoś znacznie bardziej niepokojącego…

Bowiem prawdziwym ciężarem tej historii są młodzi ludzie. Grupa TotalPsycho. Nastolatkowie, którzy podejmują wyzwania, nagrywają je i wrzucają do internetu - dla lajków, akceptacji i dla poczucia, że „są kimś”.

Wiesz co jest najgorsze w tej grupie nastolatków? To, że oni nie są przerysowani. Oni są bardzo realni. I to właśnie uderzyło mnie najmocniej. Bo zaczynasz się zastanawiać, gdzie jest granica. Kiedy zabawa zamienia się w coś, czego nie da się już cofnąć. I czy ktoś w ogóle tę granicę widzi.

Autorka bardzo celnie pokazuje mechanizm budowania wartości w świecie online. To, jak łatwo pomylić uwagę z akceptacją. Jak bardzo młodzi ludzie potrzebują być zauważeni - nawet jeśli oznacza to przekraczanie kolejnych granic. I jak często robią to w samotności, mimo że fizycznie są otoczeni innymi.

Nie mogłam też przestać myśleć o rodzicach. O tej cienkiej linii między zaufaniem a czujnością. Bo przecież nikt nie chce wierzyć, że jego dziecko mogłoby zrobić coś złego. Łatwiej powiedzieć: „to nie moje”. Tylko co, jeśli jednak?

„Challenge” to nie tylko kryminał. To bardzo aktualna, momentami wręcz niewygodna opowieść o dorastaniu, o presji rówieśniczej i o świecie, w którym granice coraz częściej zacierają się szybciej niż zdrowy rozsądek.

Czyta się ją szybko, ale nie „lekko”. Bo nawet kiedy odkładasz książkę, ona dalej pracuje w głowie. Zostawia Cię z niepokojem, refleksją i z pytaniem, czy naprawdę wiemy, co dzieje się tuż obok nas.

Ocena: 9/10 - bo to jedna z tych historii, które powinno się przeczytać nie tylko dla fabuły, ale dla tego, co zostaje po niej.

W Koszalinie w krótkim czasie dochodzi do niepokojących sytuacji z udziałem bezdomnych. Jeden zostaje znaleziony martwy na wysypisku śmieci, inny pobity, u kolejnego wykryto narkotyki, choć zapiera się, że ich nie zażywał.

W tym samym czasie w wyniku upadku z balkonu ginie nastolatka i okazuje się, że w tym czasie nie była sama w domu.

W czasie śledztwa prokurator i komisarz odkrywają, że nastolatka z wypadku i towarzysząca jej wtedy przyjaciółka należały do internetowej grupy TotalPsycho. Należący do niej nastolatkowie inicjowali niebezpieczne zachowania, nagrywali je i wrzucali je do Internetu.

Do tego wszystkiego coś z tą grupą łączy syna pani prokurator.

„Challenge” to thriller psychologiczny poruszający trudne tematy, a przede wszystkim ukazuje to, że wiemy o swoich dzieciach tyle ile same chcą nam powiedzieć i pokazać. Nawet jeśli jesteśmy pewni, że jest inaczej.

Zacznę od tego, że książka wciąga od samego początku i trzyma w napięciu i ciekawości do ostatniego zdania. Podział rozdziałów na narrację raz pani prokurator, w innych na narrację trzecio osobową daje czytelnikowi doskonały obraz na całość wszystkiego co się dzieje, nie tylko w głowach bohaterów.

Fabuła ciekawa, trzymająca w napięciu i wzbudzająca szereg emocji. Ma fajne tempo – nie pędzi, nie ciągnie się niepotrzebnie. Wszystko dzieje się swoim rytmem, jest spójne, logicznie ze sobą powiązane. Przez przystępny język i styl pisania Autorki bardzo szybko i przyjemnie się czyta.

No i co najważniejsze w tej historii – bohaterowie, a jednocześnie tematyka. Wiadomym jest, że thrillery to w zasadzie zbrodnie i inne przestępstwa. Tak jest tutaj, jednak „Challenge” to coś znacznie więcej. Autorka porusza tu bardzo ważny temat jakim jest próba dopasowania się do rówieśników. A co za tym idzie - chęć bycia lubianym, zauważonym nawet kosztem zdrowia i życia. Inną istotną kwestią, jaką porusza Autorka jest to, jak niebezpieczny jest Internet i co oglądają w nim dzieci i młodzież. Jak wiemy w nim można znaleźć wszystko, a to często jest ryzykowne lub po prostu głupie. Często dzieciaki nie liczą się z konsekwencjami i to właśnie [Adres usunięty]. znajdziecie w tej książce.

Aleksandra ukazuje również inne kwestie, takie jak to, że tak naprawdę nigdy nie będziemy wiedzieć wszystkiego o swoich dzieciach. A pewność, że jak ktoś jest z „dobrego domu”, rodzice wykształceni, z szanowanym/prestiżowym zawodem to taki dzieciak nie może być tym złym to złudzenie, które może okazać się bardzo niebezpieczne. Bo zło nie patrzy na status społeczny, wykształcenie ani opinię rodziny. Potrafi pojawić się wszędzie, nawet tam, gdzie najmniej się go spodziewamy.

Podsumowując „Challenge” to jedna z tych książek, które czyta się szybko, bo ciekawość nie daje spokoju. A kiedy już myślisz, że wiesz, w którą stronę to zmierza… no cóż Autorka ma wtedy jeszcze kilka asów w rękawie. Polecam fanom thrillerów psychologicznym powoli budujących napięcie, osobom, które lubią tajemnice i niedopowiedzenia i historie, które trzymają w niepewności.

#wspolpracareklamowa

"Challenge"

Współpraca reklamowa @wydawnictwo_zwierciadlo @aleksandra_przytarska

Według mnie rodzicielstwo to najtrudniejsza życiowa rola. To suma nieskończonej i bezgranicznej miłości, ciągłego lęku, pytań i wątpliwości. Łez wylanych z bezsilności ale i niesamowitej dumy. Pasmo wzlotów i upadków, najważniejszy życiowy egzamin, którego wynik poznamy wiele lat później.

"Challenge" to książka mocna, bardzo aktualna i mega dająca do myślenia.

TotalPsycho grupka w necie. Swoje miejsce w sieci utworzyło kilku nastolatków. Po co? Trudno powiedzieć... Czy to właśnie tam próbowali budować swoją wartość wstawiając filmiki z ekstremalnych wyzwań... A może to wina ich rodziców, którzy zajęci pracą pozostawili ich samych sobie? Może to pod wpływem narkotyków robili tego typu rzeczy? A może to brak ojcowskiej mocnej ręki w wychowaniu... Można by było tak szukać i szukać winy i winnych. Fakt jest faktem, że filmiki ukazują dzieci "nasze" dzieci, które znęcają się nad bezdomnym a w wyniku jednego z wyzwań niestety jedno z nich traci życie.

Co jeśli oglądając taki filmik ujrzysz wśród "oprawców" swoje dziecko? Swoją córeczkę czy synusia, który właśnie wchodzi w okres buntu przemykając w domu niczym cień. Fakt wasza relacja ostatnio nie należy do bliskich Ty przecież musisz pracować a Twój nastolatek spędza wieczory z kumplami. Przecież wszyscy dookoła mówią, że to normalne, że bunt to naturalny etap w życiu każdego człowieka... Gdzie leży jego granica? Co są w stanie zrobić młodzi ludzie dla like, dla chwili fałszywej uwagi zdobytej w sieci?

Swój okres nastoletni wspominam ze spokojem. Nigdy nie sprawiałam problemów, wracałam na czas nie sięgałam po używki. Równowaga w naturze musi być i moja dziś już prawie pełnoletnia córka "korzystała" przekraczając wiele granic. Nasza zawsze bardzo bliska do tej pory relacja rozluźniła się bo ja próbowałam trzymać się postawionych granic a córka rozciągnąć je na maksa. Choć było mega ciężko i obie poniosłyśmy wiele ran to teraz po tej "burzy" wyszło słońce a my znów jesteśmy mega blisko.

"Challenge" to książka o relacjach, o dorastaniu, o błędach, które zmieniają całe nasze życie.

Polecam ♥️