Cesarstwo piasku. Kroniki Ambhy. Tom 1

Mehr jest nieślubną córką cesarskiego urzędnika. Z pozoru cicha i pokorna, wykonuje każde polecenie nielubianej macochy. Jednak to tylko pozory. Mehr ma moc, odziedziczoną po wygnanej matce. W jej żyłach płynie magia, przekazywana z pokolenia na pokolenie, od czasów, gdy bogowie żyli między ludźmi. Kiedy lud Mehr znajdzie się w niebezpieczeństwie, będzie ona musiała wykorzystać całą swoją moc, żeby pokonać zło.

Gdy zobaczyłam „Cesarstwo piasku” Tashy Suri byłam zachwycona wydaniem (obok takiej okładki trudno przejść obojętnie) i liczyłam na to, że wnętrze okaże się równie wspaniałe. Niestety mój zapał szybko opadł. Pierwsze parędziesiąt stron zupełnie mnie nie wciągnęło. Nie polubiłam głównej bohaterki, fabuła również mnie nie zaciekawiła. Na szczęści później było dużo lepiej i to na tyle, że książkę przeczytałam w jeden dzień.

Akcja „Cesarstwa piasku” jest raczej powolna. Wszystko rozwija się w swoim tempie. Powolna podróż przez pustynię, później czas ćwiczeń, więc jeśli ktoś liczy na wartką fabułę lub nieoczekiwane zwroty akcji, to w tej książce tego nie znajdzie.

To, co podobało mi się w „Cesarstwie piasku” to, to jak została wykreowana główna bohaterka. Z początku trudno ją polubić. Chociaż jej pochodzenie czasami powodowało różne nieprzyjemności, to miała jednak dużo przywilejów. Nigdy niczego jej nie zabrakło. Ojciec, choć nie był zbyt uczuciowy, to dbał jak tylko umiał zarówno o Mehr jak i jej siostrę. Jednak ona tego nie doceniała. Swoimi czynami sprowadziła na swoją rodzinę wielkie niebezpieczeństwo. Dopiero pobyt na pustyni uzmysłowił jej jakim uprzywilejowanym życiem żyła i właśnie tam przechodzi wielką przemianę.

Bardzo podobał mi się również wątek romantyczny. Uczucie między Mehr, a jej mężem rozwijało się powoli. Mieli oni czas na podzielenie się rzeczami które sprawiały im przyjemność, swoimi obawami, a także by poznać się lepiej i podzielić swoją przeszłością.

Ostatecznie też spodobała mi się fabuła, chociaż początek tego nie sugerował, a samo zakończenie spełniło moje oczekiwania.

Podsumowując, „Cesarstwo piasku” Tasy Suri, jest książką wartą polecenia. Akcja jest powolna, ale wbrew pozorom dzieje się sporo. Warto też wspomnieć, że w książce jest sporo brutalnych momentów, więc jeśli ktoś jest wrażliwy, to musi się na to przygotować.

Recenzja dostępna na stronie Kosz z Książkami.

"Cesarstwo piasku" opowiada losy Mehr, nieślubnej córki cesarskiego urzędnika i kobiety z ludu Amrithi. Lud ten zaś, choć posiada w swych żyłach krew pełną magii od pradawnych bogów, jest pogardzany w oczach mieszkańców cesarstwa. Mimo to dziewczyna wiedzie dość spokojne życie, ale pewne wydarzenie sprawia, że decyduje się ona na małżeństwo, aby uchronić swoją rodzinę i być może coś więcej.

Pierwszym co przykuło moją uwagę była otoczka świata stworzonego przez autorkę. Już pierwsze rozdziały sprawiły, że naprawdę przepadłam i nie mogłam oderwać się od fabuły. To dlatego, że historia ulokowana jest w gorącym klimacie, gdzie piasek przesypuje się między stopami bohaterów, a pustynne burze oraz intrygi ludzi u władzy są najbardziej okrutne dla zwykłych ludzi. Choć świat jest barwny i przepełniony w niektórych rejonach magią, to potrafi być również bardzo okrutny i nie szczędzi sobie brutalności - a trzeba przyznać, że zdarzają się krwawe sceny. Aczkolwiek czasami brakło mi lepszego opisu cesarstwa czy też świata dewa, bo z chęcią dowiedziałabym się czegoś więcej.

Dodatkowo muszę pochwalić autorkę za bardzo dobrą kreację bohaterów, bo główna bohaterka zdobyła moją sympatię już od pierwszych rozdziałów. Nie lekceważyła rad innych, rozmyślała nad swoimi wyborami i nie podejmowała aż nadto pochopnych wniosków. Potrafiła również racjonalnie myśleć i do tego stworzyła cudowną relację z drugim bohaterem, których wątek romantyczny był jak dla mnie idealnie wplątany w fabułę. Nie był nachalny, a do tego nie było go zbyt dużo, aby przesłonić pierwotny cel całej książki.

Tasha Suri stworzyła intrygujące fantasy z pustynnym klimatem oraz pradawnymi stworzeniami, które trzymało mnie w napięciu od samego początku! Cieszę się, że mogłam poznać jej twórczość, bo jest bardzo odświeżająca i mistyczna. Czekam zatem na kolejny tom, aby poznać dalsze losy świata "Cesarstwa piasku"!

"Cesarstwo piasku" jest chyba dla mnie najtrudniejszą pozycją do ocenienia odkąd prowadzę bookstagrama i zajmuję się recenzowaniem książek. Z jednej strony dobry pomysł, z drugiej nie do końca dobre wykonanie, przez co mam sprzeczne

Zaletą tej powieści na pewno jest fabuła, a dokładnie pomysł na książkę i świat stworzony przez autorkę. Ponadto, Tasha Suri dobrze buduje klimat i opiera swój świat na ciekawej kulturze. Do tego podobał mi się system magii i rytuały Amrithi, a także demony dewa. Jednocześnie uważam, że więcej miejsca możnaby poświęcić właśnie mitologii i rytuałom, bo tak naprawdę w książce dostajemy jedynie główny zarys tych rzeczy, a książka mogłaby być ciekawsza, gdyby oprzeć ją właśnie na mitach, zamiast na postaci Mehr.

Z drugiej strony, fabuła wlecze się niemiłosiernie, a gdy już coś zaczyna się dziać to mija to zdecydowanie zbyt szybko. Dopiero pod koniec dzieje się nieco więcej i akurat zakończenie mi się podobało. Autorka zamiast na akcji skupia się na wewnętrznych rozterkach Mehr, głównej bohaterki oraz jej przeżyciach. Sprawia to, że momentami książka jest po prostu nudna.

Z bohaterów najbardziej do gustu przypadł mi Amun, ale jego relacja z Mehr nie do końca mi odpowiadała. Mam nadzieję, że w drugiej części jego postać zostanie rozwinięta i więcej miejsca zostanie poświęcone właśnie jemu, a nie Mehr, która mnie wręcz usypiała.

Historia miała potencjał, ale mam wrażenie, że nie został on wykorzystany. Domyślam się, że są osoby, którym taki sposób prowadzenia fabuły przypadnie do gustu, ale mnie się on nie spodobał. Szkoda, że treść nie dorównała świetnej okładce. Muszę się jeszcze zastanowić czy dam szansę drugiej części, ale zważywszy, że zakończenie mi się całkiem podobało to chyba dam się przekonać, by zobaczyć jak potoczą się dalsze losy bohaterów i Cesarstwa. Może autorka wyciągnęła wnioski po pierwszej części i kontynuacja poprawi błędy "Cesarstwa piasku"

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje, gdzie serdecznie zapraszam

Mehr jest młodą dziewczyną, która musi ukrywać część dziedzictwa swojej matki za ścianami domu, ukryta za pięknymi ubraniami. Pomimo represji ze strony otoczenia, nie zamierza rezygnować ze swoich wierzeń. Przynosi to jednak kłopoty. Gdy sytuacja zmusza ją do podejmowania decyzji, a żadna nie wydaje się dobra, postanawia płynąć z prądem. Gdzie zaprowadzi ją przeznaczenie?

Okładka to coś, obok czego nie można przejść obojętnie - przynajmniej nie tym razem. Po pierwszym rzucie oka moje nadzieje względem tej pozycji niebezpiecznie wywindowały w górę.

Protagonistka nie rozczarowuje. Jest to wciąż niepewna siebie młoda kobieta, której głównymi celami jest postępować wedle zasad, które uchronią tych, których kocha.

Wątek miłosny zostaje tutaj wpleciony w formie przymusu z którego ma prawo, lecz nie musi, rozwinąć się jakakolwiek relacja. Drugi z naszych bohaterów jest odrzucany, pogardzany i traktowany jako ktoś niebezpieczny. Mimo to Mehr widzi w nim swoje oparcie. Rozwój emocjonalny bohaterów jest stonowany. Nie mamy gwałtownych zapewnień i zawirowań. Autorka przedstawia nam dojrzałą relację młodych ludzi, którzy starają się sprawić, żeby ta druga osoba była szczęśliwa, w najgorszym scenariuszu po prostu bezpieczna. Bardzo przyjemnie śledzi się ich dalsze losy.

Przedstawiony świat i zasady w nim panujące są podobne do innych historii, które miałam przyjemność czytać. Mamy dwa ludy, zgrupowania, organizacje, tajemnice, dominacje sił i podział klasowy.

Fabuła nie jest za bardzo rozbudowana pod względem wielowątkowości. Mamy jedną linię po której cały czas kroczymy i rzadko zdarza się gdziekolwiek odbić.

Coś, czego się spodziewałam, to były walki. Tutaj natomiast autorka postawiła na taniec i innego rodzaju rytuały, co jest naprawdę ciekawym rozwiązaniem.

Wątek Mahy został ciekawie wprowadzony jak również rozwinięty, natomiast zakończenie... Można byłoby to porównać do fali nad morzem. Z oddali już ją widzimy, że nabiera rozpędu i czekamy aż nas ochlapie, a ostatecznie dobijając do celu się zmniejsza i ledwo możemy ją odczuć. Takie samo wrażenie odniosłam pod koniec części pierwszej.

Z tego co zdążyłam zaobserwować, większość wątków zostało zamkniętych. Nie wiem czego spodziewać się w kontynuacji, bo tak naprawdę wydarzyć się może wszystko.

"Cesarstwo piasku" zaciekawiło mnie już od pierwszych stron. Czułam się zaintrygowana historią, ale przede wszystkim magią i światem z tej powieści. Trzeba przyznać, że to one tworzą niesamowity klimat i sprawiają, że książkę odbiera się dużo bardziej pozytywnie i intensywnie.

Duszny i suchy klimat pustyni oraz system magii polegający na tańcu i rytuałach to moje ulubione i zarazem najmocniejsze, moim zdaniem, elementy tej książki. Ogromnie mi się spodobały i to dzięki nim tak szybko zaangażowałam się w tę historię.

Styl autorki jest całkiem przyjemny i książkę czyta się naprawdę szybko. Sposób konstruowania fabuły jest trochę schematyczny, ale jak na młodzieżowkę to wypada naprawdę bardzo dobrze.

Wiele wydarzeń udało mi się przewidzieć, ale trafiło się też parę zaskoczeń. Tempo powieści nie jest równo rozłożone, początek i końcówka są intensywne, natomiast w środku nastąpił bardzo duży przestój, przez który mój zapał do czytania bardzo mocno opadł. Podobnie motyw sekty po jakimś czasie zaczął mnie nużyć.

Kreacje bohaterów są całkiem dobre, nie idealne, ale też w sumie takich nie oczekiwałam. Choć główną bohaterkę ciężko polubić i podobnie inne postaci nie budzą większych emocji, to jednak są na tyle charakterystyczni, że dobrze śledzi się ich dalsze losy. Fabuła trochę napędza postaci.

Jedna rzecz mi się nie spodobała, a że może to być delikatny spoiler, to ostrzegam tych, którzy woleliby go uniknąć!

Nie spodziewałam się, że początek tej relacji tak bardzo mi się spodoba. Wiedziałam, że to fantastyka młodzieżowa i wątku romantycznego należy się spodziewać - mamy tutaj aranżowane małżeństwo i początkową niechęć obojga bohaterów. Jest to relacja typu slow burn, czyli te które najlepiej do mnie trafiają.

Wiadomo było, że z czasem między bohaterami zaiskrzy, zostali zmuszeni do małżeństwa, dzielą wspólną niedolę i zyskują wspólny cel. Rozpoczynają współpracować, mają w tym interes, ale ich wzajemne dbanie o siebie zostało dzięki temu idealnie wyjaśnione.

W pewnym momencie dochodzi jednak do tego "burn" i choć nie było to niewiadomo co to w moim odczuciu wypadło bardzo sztucznie. Nagle, po kilku tygodniach (?) Znajomości wyznanie sobie miłości i gotowość do poświęcenia własnego życia, gdy do tej pory dzielił ich jedynie wspólny interes i odrobina sympatii to było dla mnie za mało wiarygodne.

Zapowiadało się (co niebywałe) na relację romantyczną w YA fantasy, która bardzo polubie, ale niestety... Nie spodobało mi się to jak została gwałtowanie poprowadzona i niestety zepsuła mi trochę frajdę z czytania. Wiem, że jestem w swoim poglądzie raczej osamotniona i większości jednak ta relacja się podoba.

Jest to naprawdę dobra młodzieżówka, z niesamowitym klimatem i systemem magii, przy której można przeżyć fajną przygodę! Ma jednak pewne wady i dlatego nie ma u mnie zachwytu, ale warto sięgnąć po nią choćby ze względu na klimat i system magii!

Już od dłuższego czasu nie mam problemu z wybieraniem książek do czytania. Wiem co lubię czytać i sięgam po takie książki, które wiem, że mi się spodobają. Zazwyczaj się nie zawodzę. Jednak po niektóre książki sięgam, gdyż moją uwagę przyciągnęła ich okładka. Tak też było z książką „Cesarstwo piasku”. Gdybym brała pod uwagę wyłącznie inne kryteria, to raczej nie zainteresowałabym się tą pozycją. A tak, okładka sprawiła, że przeczytałam tę książkę i nie żałuję.

Po tym jak książka „Cesarstwo piasku” dotarła już do mnie, to nie musiała zbyt długo czekać na swoją kolej. Przeskoczyła wiele pozycji w kolejce książek do czytania i ani razu nie żałowałam swojej decyzji. Przedstawiona historia spodobała mi się od pierwszego rozdziału. Od początku wydawała mi się inna niż do tej pory, które miałam okazję przeczytać. Dwie rasy, które nie żyją w przyjaznych stosunkach, magia krwi, potyczki o władzę, a to wszystko otulone niezwykłym klimatem. Akcja toczy się raczej leniwie, więc wiem, że przez to wiele osób nie polubi się z tą książką.

Czas spędzony z Mehr był zdecydowanie dobrze spędzony. Polubiłam tę bohaterkę i od początku byłam ciekawa jak potoczy się jej życie. Nie miała ona łatwego życia i łatwych wyborów. Za to okazała się być człowiekiem, który troszczy się o innych. Jak tylko trochę bardziej ją poznałam, to od razu zaczęłam jej kibicować i miałam nadzieję, że przydarzy się w jej życiu coś dobrego.

Ogromnie się cieszę, że „Cesarstwo Piasku” to pierwszy tom serii napisanej przez Tasha Suri. Z wielką chęcią wrócę do tego świata. Jestem ciekawa co takiego jeszcze może spotkać bohaterów.

"Cesarstwo piasku" to pierwszy tom dylogii Księgi Ambhy, napisany przez brytyjską pisarkę Tashę Suri. Książka to fantasy young adult pełną gębą, ponieważ opowiada o losach Mehr - ambhańskiej szlachcianki, której wskutek niezapanowania nad własnym dziedzictwem życie niespodziewanie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni. Mehr nie potrafiła powstrzymać się przed zatańczeniem podczas burzy, co było swego rodzaju rytuałem, podziękowaniem dla bóstw, oraz jednocześnie przysłowiowym gwoździem do trumny.

Dlaczego? Bo nagle wychodzi na jaw, że Mehr jako pół Amrithi odziedziczyła po matce specjalny gen pozwalający jej kontaktować się z bogami, uprawiać magię oraz brać czynny udział w różnych rytuałach. A cesarstwo przecież tępi wszystkich Amrithi...

Mehr szantażem zostaje zmuszona do małżeństwa z przerażającym Amunem, mężczyzną, do którego bałby się zbliżyć nawet najbardziej odważny wojownik. Kiedy wraz z mężem opuszcza rodzinne miasto, zostaje rzucona na głęboką wodę, a wokół jej szyi coraz mocniej zaciskają się pętle przyrzeczeń wobec cesarza.

Czy dziewczynie uda się powstrzymać kolejną, może już ostatnią burzę? Czy uspokoi bogów przed zniszczeniem świata? Kim naprawdę okaże się jej mąż?

"Cesarstwo piasku" Tashy Suri to intrygująca opowieść z ciekawie poprowadzonymi wątkami, dobrze wykreowanymi bohaterami oraz ze świetnym pustynnym klimatem. Nie będę oszukiwać, ale ciężko mi było przebrnąć przez początek (najzwyczajniej w świecie się nudziłam). Na szczęście po około stu pięćdziesięciu stronach historia ewidentnie wskoczyła na lepszy poziom, a ja się totalnie wciągnęłam.

W książce pojawiło się wiele interesujących motywów, takich jak na przykład zaaranżowane małżeństwo bez miłości, magia przymusu, cesarz-tyran oraz próby obalenia władzy. Dodatkowo w Cesarstwie piasku pojawiły się bóstwa i duchy (dewa), które utrzymywały równowagę w świecie, co było naprawdę ciekawym pomysłem. Każde fragmenty dotyczące sigili (magicznych znaków) czy przeprowadzanych rytuałów śledziłam z ogromnym zaangażowaniem.

Tasha Suri stworzyła naprawdę dobrych bohaterów. Z główną bohaterką polubiłam się niemalże od razu, chociaż czasami odnosiłam wrażenie, że wszystko jej za łatwo przychodziło. Pojawiał się wtedy pewien niedosyt oraz myśl, żeby autorka dała Mehr bardziej w kość (nie chcemy przecież czytać książki z marysuowską postacią). Naciągane też wydało mi się poprowadzenie relacji między Mehr a Amunem. Poszło za prosto, za szybko się zakochali, a to z kolei uważam za mocno naciągane.

"Cesarstwo piasku" oferuje czytelnikom całą gamę emocji czy uczuć: począwszy od strachu, bólu czy porzucenia, przez braterstwo, przyjaźń, na miłości i nadziei kończąc. Kilka momentów wywołało uśmiech, co oceniam na duży plus.

Pierwszy tom dylogii Księgi Ambhy polecę, ale z lekkim zastrzeżeniem, że nie będzie to idealna, wspaniała i jedyna w swoim rodzaju lektura. Nie. "Cesarstwo piasku" to sympatyczna, elektryzująca podróż po pustynnych krajobrazach, która pozwoli czytelnikom obcować wśród bogów, poznawać szczegóły zaaranżowanego małżeństwa oraz wypełni serca toną emocji. Niemniej, czasami może okazać się też lekko naciągana.

Co zupełnie nie zmienia faktu, że czekam na kontynuację, ponieważ z całego serca pragnę poznać dalsze losy bohaterów. I mam nadzieję, że "Kraina popiołu" również będzie lekkim i przyjemnym fantasy. :)

Bez wątpienia szata graficzna tej powieści przyciąga wzrok i kusi czytelnika niczym syreni śpiew. Nic w tym dziwnego, ponieważ książka prezentuje się pięknie. Jednak piękna okładka skrywa również imponujące wnętrze.

Tasha Suri serwuje nam przygodę, która na ponad pięciuset stronach zakorzenia się niczym dobrze pielęgnowane stare drzewo - z tradycją, pokoleniem, z przyjętymi wartościami. Trzymając w dłoniach pierwszy tom serii od razu czujemy zaangażowanie autorki oraz jej wprawną rękę do kreacji bohaterów czy budowania cudownego klimatu. Wszystko w tej książce bowiem ma swoje miejsce, swój urok i swoje uzasadnienie a lektura "Cesarstwa piasku" należy do czystych przyjemności.

Wielką zaletą historii jest główna bohaterka. Mehr nie od początku odkrywa karty związane ze swoją naturą, więc najpierw poznajemy młodą dziewczynę, półsierotę, nieślubną córkę cesarskiego urzędnika. Jej macocha robi wszystko, by pogrążyć cichą, nieśmiałą pasierbicę, ale nie spodziewa się, że Mehr bardzo dobrze ukrywa swoją prawdziwą naturę. W jej żyłach płynie pradawna magia odziedziczona po zmarłej matce a w sercu walczy hart ducha, który nikomu nie pozwoli się złamać. I już niebawem przyjdzie jej uwolnić swoje tajemnice w obliczu nadchodzącego niebezpieczeństwa oraz walki o własne miejsce w świecie.

Fabuła mimo swojej obszernej formy nie nudziła mnie ani przez moment. Intensywna akcja i ciekawe przedstawienie życia głównej bohaterki sprawiły, że z wielką przyjemnością chłonęłam wszystkie pojawiające się szczegóły. A Tasha Suri nie spieszyła się z odkrywaniem kolejnych kart stawiając na nutę tajemniczości, budowanie napięcia oraz żonglowanie emocjami. W połączeniu z silnym motywem fantasy, dziedziczeniem magii oraz ujawnianiem jej w obliczy zagrożenia, pierwszy tom okazał się wielką, niebanalną przygodą, która trzymała mnie w swoich ramionach i nie pozwalała odłożyć lektury choćby na moment.

"Cesarstwo piasku" to rewelacyjny wstęp do serii. Powieść dobrze napisana, błyskotliwa i inteligentna, która sięga po wartości związane z rodziną, przyjaźnią czy walką o poczucie bezpieczeństwa. Mehr zrobi wszystko, by ochronić swoją siostrę a jej zmagania nie rzadko bywały dla mnie bardzo wzruszające, ale to ogrom nieprzychylnego losu najbardziej skupiał moją uwagę i zmuszał do trzymania kciuki za nową ulubioną bohaterkę. Dynamiczna akcja, nawiązanie kulturowe oraz potężna dawka przygody sprawiają, że liczba stron przestaje mieć znaczenie.

"Cesarstwo piasku" Tasha Suhri to historia na którą długo czekałam. Jednak nie spełniła ona moich oczekiwań.

Może pojawić się SPOJLER!

Z jednej strony historia mi się podobała. Autorka stworzyła niezwykle klimatyczny obraz świata, pełnego magii ale również surowego i brutalnego. W tym świecie kobieta należy do mężczyzny i jej jedyny wolny wybór to właśnie mężczyzna.

W ten sposób Mehr została pozbawiona wolności i uwieziona przez przywódcę fanatyków Mahe. Związał on ją przysięgą małżeńską z jednym ze swoich wyznawców Amanem i zmuszał do wykonywania rytuałów. 

Aman okazał się inny niż reszta jego kompanów. Nie chciał skrzywdzić dziewczyny a wręcz pragnął jej pomóc. Ich relacja była niespieszna i bardzo naturalna co uważam za duży plus.

Kolejny plus to rytuały wykonywane poprzez taniec w środku burzy bardzo przypadły mi do gustu.

Jednak  czegoś mi tutaj zabrakło. Nie poczułam chemii do tej książki ani do bohaterów. Nie wzbudzała ona u mnie ogromu emocji a wręcz momentami czułam się znudzona. Książka jest bardzo spokojna, mało w niej akcji za to sporo opisów uczuć i przemyśleń bohaterów.

Samo zakończenie książki podobało mi się ale nie wiem czy sięgnę po kolejny tom. Lubię jak w książce dużo się dzieje i napięcie budowane jest od samego początku a tutaj mi tego zabrakło.

Więc jeśli lubicie takie spokojne książki to ta na pewno przypadnie wam do gustu.

1.06.2022 premierę miała książka, która spowodowała, że miałam niezły rollercoaster emocjonalny. Jeżeli premiera byłaby np. w okresie zimowym uwieźcie mi idealnie sprawdziłaby się w tym, że rozgrzałaby nawet największego pesymistę, marudę. Klimat taki, że nawet teraz mi gorąco. Chodź muszę uprzedzić, że akcji nie ma, takiej jak szybko i z wiatrem we włosach, lecz wszystko toczy się swoim rytmem i jak przeczytasz sam przyznasz rację, że idealnie pasuje do całości. Cała książka jest w klimacie pustynno-Indyjskim te wszystkie modły, zachowania, charakterystyczny ubiór oraz przynależność kobiety do mężczyzny. Kobieta musi słuchać swojego męża, kobieta jest nieważną jednostką w tym społeczeństwie, ale jeżeli dodamy magię, to powstaje właśnie mieszanka, która może przyprawić o zawał serca. Pewnie znacie powiedzenie „Nie oceniaj książki po okładce”? To tutaj jest 100% tego, co na okładce przeczytasz w środku.

Przedstawię główną bohaterkę Mehr, która jest moją bohaterką, a to za sprawą tego, że mimo przeciwności walczy o lepsze jutro nie tyle dla siebie co dla swojej, młodszej, przyrodniej siostry. Nie ma lekko, ponieważ macocha robi wszystko, żeby „umilić” życiu w cesarstwie. Jak to jest żyć w świecie, w którym zło i dążenie doprawdy jest czymś tępionym w zarodku, a krętactwa, jakie otaczają dziewczynę czymś normlanym. Mehr jest nieślubną córką cesarskiego urzędnika i kobiety z ludu Amrithi, która została wygnana. Wszystko byłoby ok, gdyby nie to, że matka przekazała swojej córce dar, moc która narobi tyle hałasu, że lepiej zapiąć pasy, bo będą turbulencje. Autorka stworzyła coś, co można poczuć dotykiem jak gorący piasek, klimat, pustynne burze oraz poczuć zapach gorącego powietrza, przypraw, perfum tak bardzo charakterystyczny dla tamtego regionu.

Mehr to kobieta myśląca, która każdą decyzję skrupulatnie przemyśla, i to bardzo mi się spodobało, bo decyzje, jakie podjęła dla ratowania rodziny Owszem są sytuacje, gdzie robi na przekór, ale… Czy poznała miłość, dla której zrobiłaby wszystko? Tutaj nie będzie spojlerów. Uwielbiam to, co połączyło Mehr z Amunem. Kolejny raz przeczytasz, że siła jest kobietą. Ja wiem, że każdy z nas ma swój gust, ale według mnie tutaj znalazłam wszystko poukładane i logiczne. Bohaterka nie szaleje jak młoda kwoka i nie ponosi konsekwencji swoich nieprzemyślanych decyzji, ale potrafi racjonalnie przemyśleć wszystkie za i przeciw, choć nie zawsze. Czym jest dar, jaki odziedziczyła po swoich przodkach? Co czuje podczas burzy? Jak bardzo związana jest ze swoim mężem?

Z całego serca polecam i czekam na drugi tom i mam wielką nadzieję, że dostarczy mi równie dużo emocji co teraz, a może nawet więcej.

Książka ma świetną oprawę graficzną, która od razu przyciągnęła mój wzrok i sprawiła, że poczułam, że muszę ją mieć! Jest piękna, w dotyku ma wypukłe elementy i najlepszym jej określeniem jest to, że jest egzotyczna.

Do książki podchodziłam kilka razy. Najpierw sama, później czytał mi Łukasz, znowu czytałam sama a na koniec słuchałam audiobooka, byle by ją skończyć…

Dlaczego tak było?

Książka jest napisana bardzo dobrze. Jednak nie wciągnęła mnie na tyle, żebym ją po prostu szybko przeczytała.

Świat przedstawiony jest niesamowicie klimatyczny - widać tutaj masę pracy jaką włożyła autorka. Bohaterzy są ładnie skonstruowani, ale samo to, że akcja toczy się wolno chyba mnie znużyła.

Wielkim plusem jest odnoszenie się do starych wierzeń, przemiany wewnętrznej głównych bohaterów, dotrzymywania przysięg (czy każdą należy dotrzymać?), siła psychiczna, która może być mocniejsza od siły mięśni.

Przykro mi to napisać, ale nie jest to zdecydowanie książka dla mnie. Jestem zwolenniczką tego, żeby nie skreślać czegoś tylko dlatego, że komuś się nie podobało. Idąc dalej — ilu ludzi tyle opinii - więc może Wam się spodoba! Jeśli tak będzie dajcie mi znać, chętnie przeczytam jakie macie odczucia! :) Jest pięknie opisana, lekko romantyczna, ale nie jest to to, czego ja szukałam.

„Mehr jest półsierotą, nieślubną córką cesarskiego urzędnika. Jest cicha, na pozór pokorna i ma macochę, która robi co może, by zamienić jej życie w piekło. Ale, wbrew pozorom, to nie jest kolejna wersja baśni o Kopciuszku.

Bo Mehr ma też moc, którą odziedziczyła po wygnanej matce. W jej żyłach płynie pradawna magia, przekazywana z pokolenia na pokolenie od czasów, gdy bogowie stąpali po ziemi między ludźmi. I wcale nie jest pokorna.

Kiedy historia zatoczy koło a ludzka nienawiść sięgnie po krew Mehr, dziewczyna będzie musiała wykorzystać wszystkie swe zdolności, siłę woli i błyskotliwy umysł, by ratować swoje życie i przyszłość ukochanej, młodszej siostry.

W świecie, w którym cierpienie jest nieodłączną częścią życia, w którym nienawiść karmi ludzi niczym chleb a mówienie prawdy wiąże się z nieuchronnymi konsekwencjami, dziewczyna taka jak Mehr ma tylko dwie drogi: może wygrać albo umrzeć. Przy czym w drugim przypadku, nikt nie uroni po niej choćby jednej łzy”.