Cena ciała

"Cena ciała" to historia młodej prostytutki, która za namową brata, swoimi spostrzeżeniami i przemyśleniami postanowiła dzielić się na blogu. Z czasem, pod wpływem komentarzy i dyskusji z czytelnikami, zaczęła odczuwać bezsens swego życia. Jolka, główna bohaterka książki, stopniowo dojrzewała do podjęcia decyzji, mającej wpływ na jej dalsze losy oraz życie bliskich jej osób. Jak potoczyło się jej życie? Czy przeszłość pozwoliła o sobie zapomnieć?

Pomysł na przeniesienie losów i rozmyślań prostytutki do sieci, bardzo mi się spodobał. Stąd podkreślenia w cytowanym na wstępie zdaniu.

Przypomnijcie sobie jakie blogi czytacie od pierwszego do ostatniego słowa, nie omijając żadnego wpisu? No właśnie, nie te tematyczne, tylko te osobiste. Po książkę "Cena ciała" sięgnęłam właśnie jak po taki osobisty blog, zaciekawiona losami, kobiety żyjącej z nierządu, jej przeżyciami, myślami, jej zdaniem na różne tematy. Lubimy śledzić losy innych i znać ich myśli. Forma bloga sugeruje, że są to losy prawdziwej osoby, do tego pisane anonimowo więc bardziej szczerze i otwarcie. To przyciąga, działa na nas.

Książkę przeczytałam z dużym zaciekawieniem. Jakby nie zmęczenie fizyczne, to pewnie pochłonęłabym ją od razu w całości. Pomimo wcześniej przeczytanego opisu z okładki, który sugeruje, że przeszłość nie da spokoju głównej bohaterce, zakończenie i tak niesamowicie mnie zaskoczyło. Aż mnie kusi napisać "CZEGOŚ TAKIEGO" się nie spodziewałam. Cała ta historia dziewczyny, która stała się prostytutką od początku wydawała mi się bardzo realna. Odnosiłam wrażenie, że mogłaby to być historia, przykładowo, mojej sąsiadki. Natomiast jakoś nie potrafiłam, a może nie chciałam dopuścić do siebie myśli, że otaczający nas świat jest tak brutalny ... a przecież jest. Wyparłam możliwość takiego zakończenia tej historii i pewnie stąd u mnie jeszcze większe zaskoczenie.

Książkę "Cena ciała" bardzo lekko mi się czytało, jest to zasługa stylu autora, jego gładkich zdań itd. Niestety te piękne zdania jak dla mnie są wadą książki, ponieważ nie pasują do mojego wyobrażenia bohaterki. Rozumiem, że Jolka starała się nie przeklinać, pisać poprawnie, jasno formułować zdania, że była córką nauczyciela... Jednak czytając ją miałam ciągle wrażenie, że zbyt dobrze idzie jej pisanie. Pamiętam jak nieporadnie składałam zdania zaczynając pisanie bloga. Nawet teraz, pisząc tę recenzję nie jestem zadowolona ze sposobu przelania swoich myśli na papier. Jolka natomiast sprawia wrażenie osoby piszącej z dużą łatwością. Zbyt dużą jak na osobę, która nie ma na co dzień kontaktu z literaturą, która z dnia na dzień po prostu siada do komputera i zaczyna pisać. W przypadku tej książki bardziej pasowałby mi mniej składne zdania, ale jest to moje zdanie i przyznam szczerze, że jestem ciekawa co inni na ten temat myślą.