Carter. Narzeczona mafiosa. Tom 1

Doszłam do wniosku, że w jakimś stopniu mam obsesję. Nie ważne jak bardzo przejadły mi się gangsterskie klimaty, jeśli tylko mogę to coraz od nowa sięgam właśnie po mafijne historie, żeby za szybko nie wychodzić ze świata przystojniaków, intryg i akcji. Już kilka razy zwracałam uwagę na to, że w tym roku bardzo dużo debiutowało powieści właśnie w takim klimacie, to cały czas liczę, że trafię na innowacyjny pomysł, którego jeszcze nie miałam okazji spotkać.

Tym razem poznajemy młodą sekretarkę, która pojawia się o złym czasie i w złym miejscu. Jest świadkiem egzekucji swojego przełożonego i co za tym idzie zostaje uprowadzona. Jednakże Carter nie traktuje jej jako zakładnika, a z czasem okazuje się, że zamierza wziąć ją za żonę. Jeden z wrogów mężczyzny wyczuwa pismo nosem i postanawia zamieszać w życiu obojga partnerów.

Przede wszystkim powieść jest lekka, przyjemnie napisana i w sumie nie wymaga większego skupienia. Idealnie wpasowuje się w popołudniowy odpoczynek z literaturą. Lubię tkie historie, więc wiadome było, że oddam się opowieści w całości. Bohaterowie to jedna wielka mieszanka wybuchowa – sama nie wiem jak powinnam ich ocenić. Scarlet wywarła na mnie dziwne wrażenie, z racji przejścia do porządku dziennego z tym, że ma wyjść za mąż za obcego w sumie faceta. W jakimś stopniu wyszłam z założenia, że odpowiada jej to, bo jej życie nie miało żadnych ciekawszych akcji wcześniej. I w sumie okey, taka jest wizja Autorki i ja to przyjmuję. Zaś sam Carter, niby mafiozo, a jednak jakoś tak mocno dostosował się do „ukochanej”. Trochę brakło mi w nim takiej mafijnej wyższości i niebezpieczeństwa, ale nie skreślam go, co to, to nie.

Mafia co prawda zeszła na boczny tor, początek zapowiadał więcej akcji gangsterskiej, ale sam w sobie romans również mi odpowiada. Relacja między bohaterami jest zagadką, uważam, że sama powieść w sobie ma wiele wątków, które nie zostały wyjaśnione, na co przydały by się dodatkowe rozdziały, chodź wychodzę z założenia, ze odpowiedzi znajdą się w kontynuacji. Spokojna fabuła nie przyśpieszy nam bicia serca, jednak mocno nas zainteresuje i nie pozwoli odłożyć książki póki nie skończymy czytać ostatniej strony.

Myślę, że jak na debiut jest całkiem nieźle. Nie było tutaj niczego zaskakującego, ale jest to dobra książka na to, by sobie urozmaicić dzień. Należę do obozu ludzi, którzy na pewno sięgną po kontynuację, takie statyczne historie naprawdę mi odpowiadają.

„Carter” to pierwszy tom cyklu Narzeczona mafiosa autorstwa Klary Leończuk, a zarazem debiut autorki. Nie wiedziałam, więc czego mogę się po tej powieści spodziewać, jednak nie zraziło mnie to w najmniejszym calu. Ponownie postanowiłam wejść w świat mafii, niebezpieczeństwa i brutalności. Autorka postawiła na motyw, który lubię, a mianowicie, kiedy ktoś znajduje się dokładnie tam, gdzie nie powinien być w bardzo niedogodnym dla niego czasie, co takie połączenie przyniesie? Na pewno nic dobrego dla tego bohatera. Czyżby?

Głównymi bohaterami powieści pod tytułem ,,Carter” są tytułowy Carter Cambrini oraz Scarlet Johnson. Scarlett jest piękną i młodą kobietą, która pracuje, jako sekretarka kancelarii prawniczej. Ma bardzo dobre serce i dba o innych, dlatego, kiedy tylko może pomaga pewnemu starszemu mężczyźnie w trudach dnia codziennego. Jest twarda, zadziorna i potrafi sobie radzić w życiu, jest także wrażliwa i w środku głęboko przeżywa pewne rzeczy. Pewnego dnia znajduje się w nieodpowiednim miejscu o nieodpowiednim czasie i staje się świadkiem czegoś poważnego. Egzekucji pewnego mężczyzny. Ucieczka na nic się staje, a ona wpadła w łapska Cartera Cambrini, zostaje przez niego uprowadzona na Sycylię. Dziewczyna ma mętlik w głowie, jednak jest świadoma, że znalazła się w niebezpieczeństwie. W domu mafiosa nie jest jednak traktowana, jak więzień i ktoś, kto powinien zniknąć, bo zobaczył zbyt wiele. Carter przedstawia ją, jako swoją narzeczoną, co wiele komplikuje. Chociaż Scaret na każdym kroku pokazuje, że nie jest zadowolona z sytuacji, w której się znalazła, nie dzieje jej się krzywda, a ten bezwzględny mężczyzna miesza jej w głowie. Co się stanie, kiedy informacja o nowej narzeczonej bossa dotrze do nieodpowiednich uszu? Czy życie Scarlet będzie zagrożone?

„Carter” jest książką, która potrafi zaskoczyć, wydarzenia rozgrywają się szybko, są dynamiczne i czytelnik wpada w sam środek zdarzeń, na które nie był przygotowany. Scarlet wpada w nie lada kłopoty znajdując się na łasce wyjątkowo upartego i niebezpiecznego człowieka. Nie każde je zachowanie wydaje się na miejscu w takiej sytuacji, jednak tylko w taki sposób, czasem ukazując rozkapryszenie ukazuje mu, że nie podoba jej się to wszystko, w co się wpakowała. Nikt z nas nie byłby zadowolony, dlatego potrafię ją w tym aspekcie zrozumieć. Książka Klary Leończuk została napisana lekkim i przyjemnym stylem, przez co pochłanianie tekstu poszło mi bardzo szybko i sprawnie. Nie możecie jednak spodziewać się tutaj wiele brutalności, walki, czy lejącej się krwi. Bez zwątpienia „Carter” należy do lżejszych książek i tak powinien zostać potraktowany. Fabuła powieści jest ciekawa, są problemy, porachunki, tajemnice i emocje, które zawsze towarzyszą głównym bohaterom.

„Nie masz co liczyć na ratunek. Jesteś skazana na mnie.”

Scarlet Johnson ma dwadzieścia sześć lat, to zaradna, energiczna, sympatyczna osoba. Pracuje w kancelarii prawnej, jako sekretarka. Od dawna utrzymuje się sama, dodatkowo po godzinach dorabia u pewnego starszego, tajemniczego pana, sprząta i gotuje mu. Kolejny raz idzie ogarnąć mu mieszkanie, niespodziewanie jest światkiem egzekucji. Kim tak naprawdę był ten mężczyzna i dlaczego zginął? Mordercy w pewnym momencie orientują się, że nie są sami. Scarlet zanim zdąży się połapać, co się dzieje i uciec zostaje wrzucona do samochodu i uprowadzona. Jest pewna, że wkrótce umrze. Carter Gambit jej porywacz to niebezpieczny, bezwzględny mężczyzna, jest szefem mafii. Jego zachowanie, to, w jaki sposób traktuje dziewczynę dziwi wszystkich, a najmocniej ją samą. Już wkrótce na przyjęciu, na którym musi mu towarzyszyć przedstawia ją, jako swoją narzeczoną…

Dziwne zachowanie porywacza niepokoi, Scarlet nie jest traktowana jak więzień, jest wręcz przeciwnie. Niestety największy przeciwnik i zacięty wróg Cartera dowiaduje się, że ten ma słaby punkt. Jak dalej potoczą się losy Scarlet? Co złego ją spotka? Akcja powieści toczy się swoim rytmem. Fabuła dotyka pokomplikowanych relacji międzyludzkich, a w tle mafia. Autorka pisze ciekawie, lekko, przyjemnie. Nie do końca polubiłam naszych bohaterów, chwilami ich postępowanie wzbudzało we mnie sporą irytację, nie potrafiłam zrozumieć motywów ich działania. On początkowo groźny, niebezpieczny mafioso, pod wpływem Scarlet, dla której całkowicie traci głowę, zmienia się. Mało zostaje w nim z prawdziwego szefa mafii. Ona zadziwia brakiem strachu w sytuacji, jakiej się znalazła.

Lekka, przyjemna, niewymagająca lektura, taka na jeden wieczór. Trochę przesłodzony romans mafijny. Miałam bardzo mieszane odczucia… Tatiasza i jej książki :)

Carter jest książką, która co prawda jest napisana bardzo lekko, przyjemnie, ale męczyła mnie momentami, dlatego te dwieście stron czytałam prawie trzy dni. Męczyło mnie w niej sporo. Począwszy od pierwszego "hahaha" - śmiech w dialogu działa na mnie jak płachta na byka, przez co psuje mi w większości odbiór książki. Jeszcze jakby to się gdzieś pojawiło na końcu, a to było praktycznie na początku. Kolejnym problemem, dla mnie był przesłodzony romans mafijny, och momentami aż mnie mdliło od nadmiaru słodyczy.Nastepnie na nerwy działał mi sposób wykreowania głównych bohaterów. Okej fajnie by było, gdyby oni pozostali tacy, jacy byli, ale Carter pod wpływem uprowadzonej kobiety zmienia się w cieple kluchy i staje się " mało " groźny, bezwzględny i mało niebezpieczny. Natomiast główna bohaterka była pozbawiona całkowicie jakiegoś samozachowania, grozi jej niebezpieczeństwo,a ona zachowuje się, jakby wszystko było, w jak najlepszym porządku.

Kurcze nie wiem, dlaczego to uderzyło w tę stronę, bo książka zapowiadała się naprawdę dobrze i obiecująco. Błędy stylistyczne i logiczne, momentami drętwe dialogi i opisy, których było za dużo. Ja rozumiem, że trzeba jakoś zapchać treść, ale fajnie by było, by wszystko miało ręce i nogi. W tej książce brakowało mi mafii, brakowało mi również silniejszych charakterów, a przede wszystkim głównego bohatera. Jedynym plusem jest styl, jakim posługuje się autorka. Jest lekki, przyjemny i prosty. Ja mam nadzieję, że z kolejną książką autorka będzie rozwijać swój warsztat, przyjmie sobie rady do serca i każda kolejna pozycja będzie już o wiele lepsza.

Scarlet Johanson znalazła się w złym miejscu, w jeszcze gorszym czasie. Będąc świadkiem śmierci swojego pracodawcy, zostaje wciągnięta w świat całkiem jej obcy. Uprowadzona przez Cartera Cambriniego, nie ma już możliwości powrotu do dawnego, spokojnego życia. Mężczyzna jednak nie zachowuje się tak, jakby przerazić kobietę, a co dopiero skrzywdzić. Wręcz przeciwnie, staje się opiekuńczy i zaborczy. Gdy Scarlet dowiaduje się, że ma zostać żoną porywacza, kompletnie przestaje rozumieć sytuację w której się znalazła.

Zacznę od tego, że podoba mi się styl autorki. Lekka lektura, którą czyta się szybko i przyjemnie. Problem jednak nie w warsztacie, a w treści.

Jeszcze nigdy nie czytałam tak przesłodzonego romansu mafijnego. Książka nie jest zła, naprawdę, ale czułam się jakbym miała do czynienia z wielkim love story.

Uprowadzona kobieta, która kompletnie nie zachowuje się jakby groziło jej niebezpieczeństwo. Mężczyzna z pozoru bardzo niebezpieczny, jednak gdy na jego drodze staje nieznana mu kobieta, zamienia się w miękkie kluchy, a w dodatku pozwala jej rządzić sobą i swoimi ludźmi, a ona tam naprawdę nie za wiele wie o jego życiu i sposobach działania.

Brakowało mi tu silniejszych charakterów, szczególnie tego męskiego. Uległą kobietę jeszcze jestem w stanie przeżyć, jednak facet to ma być facet. Ja rozumiem, że żadną ujmą jest, gdy mężczyzna bywa delikatny, ale co za dużo to nie zdrowo.

Muszę jednak przyznać, że pomimo tej wszechobecnej słodyczy, mam ochotę sięgnąć po kontynuację, przede wszystkim z czystej ciekawości.

Czytacie na wattpad? Ja właśnie tam poznałam Cartera, Scarlett i całą serię tej autorki. Już wtedy zakochałam się w tej serii i byłam bardzo ciekawa, jak zmieni się w wersji papierowej.

Scarlett dorabia sobie doglądając starszego człowieka, Pana Harrisona. Tajemniczy mężczyzna ma wiele tajemnic a w jedną z nich nieświadomie dziewczyna zostaje wplątana, gdy przychodzi do niego w złym momencie.

Czy to nie niesamowite, jak los lub przypadek rządzą naszym życiem? Gdyby Scarlett przyszła choć chwilę wcześniej lub później, nie spotkałaby Cartera, a tak została przez niego porwana.

Nie wszyscy przepadają za wątkiem porwań, jednak mi one w książkach nie przeszkadzają, zwłaszcza, gdy są rozegrane w wyjątkowy sposób.

Scarlett dostaje własny pokój w jego domu na Sycyli, ma jedznie i ubrania. Nie są to złe warunki jak na porwanie, prawda? Do tego Carter dobrze ją traktuje, co prawda umie by tak samo wredny, jak i miły, ale raczej zazwyczaj nie przedstawia się porwanej jako narzeczonej...

Scarlett jest pewna siebie i zadziorna, a Carter potrafi być czarujący i miły, tak samo jak groźby i władczy. Przypadek postawił tą dwójką na swojej drodze, lecz to co działo się potem było ich decyzjami.

Dziewczyna próbuje się buntować, co z czasem jest coraz trudniejsze. Odkrywa też, że Carter ma dwie strony, potrafi być zimny, aż się go boi, ale też umie być miły i dbać o nią. Do tego dziewczyna bardzo zaprzyjaźnia się z jego przyjaciółmi Jane i Jacksonem. Dość szybko pojawiły się uczucia.

Oczywiście ich droga nie może być prosta. Jak to już jest w mafii muszą pojawić się wrogowie i niebezpieczeństwa.

Bałam się, że ta wersja będzie się znacznie różnić od tej z wattpada, ale tak nie jest. Tak samo jak tamtą wersja książka jest ciekawa, pełne emocji i bardzo przyjemnie się ją czytało. Zdradzę wam, że najbardziej czekam na trzecią część, bo ta była moją ulubioną

Scarlett dorabia dodatkowo sobie przy codziennych obowiązkach i pomaga Panu Harrisonowi. I gdy pewnego dnia gdy odwiedza starca jest świadkiem jego zabójstwa przez mafię.

Dziewczynie nie udaje się uciec i zostaje porwana przez Cartera i wywieziona na Sycylie.

Książka cięka , łatwa i przyjemna. No i na tyle.

Nie znalazłam tutaj niczego nowego i nic nie zrobiło na mnie wrażenia.

Na samym początku już mamy sceny które mnie irytowały. Dziewczyna zostaje porwana budzi się w samolocie i jak nigdy nic siada do obiadu z porywaczem. Na dzień dobry godzi się z całą sytuacją i zapomina o swoim poprzednim życiu. Za to Carter wcale lepszy nie jest. Porywa dziewczynę i co... Daje jej świetny pokój i swobodę a na drugi dzień zabiera ja do galerii i na przyjęcie do przyjaciół. Dla mnie był to nudny romans..

Później pojawiło się trochę mafii i jakby niebezpieczeństwa ale wszystko w momencie jak się zaczyta tak się kończy. Carter od razu jest zakochany i mysiem pysiem który daje wejść sobie na głowę. Scarlett na początku niby nic do niego nie czuje ale pociąga ją jego wygląd. Powoli i ona się w nim zakochuje.

Więc w skrócie fajna historia bez rewelacji na dobranoc do poduszki.

Scarlet to młoda dziewczyna, która pracuje w kancelarii prawnej, jest tam sekretarką, a jako, że sama pracuję na podobnym stanowisku to wiem, że tam raczej kokosów się nie zarobi i dorabianie to coś do czego trzeba się czasem zwrócić, aby móc się otrzymać i tak właśnie działa nasza bohaterka, dorabia sobie pomagając pewnemu panu w obowiązkach domowych, nie jest to szczyt marzeń, ale pomaga się utrzymać, więc kto śmie narzekać?

I tak oto przychodząc do swojego pracodawcy w celu wypełnienia swoich pomocowych obowiązków, nasza bohaterka trafia w sam środek... porachunków mafijnych, bo jak inaczej nazwać to, że była świadkiem egzekucji niczym z filmu? Teraz ten to dokonał zabójstwa nie może pozwolić jej uciec, więc zostaje porwana przez niego, a jest to nie byle kto - Carter Cambrini, czyli mafioso, który ma dosyć spore wpływy we Włoszech. I teraz pora na kolejną ciekawostkę - Scarlet nie ma być traktowana jak przetrzymywana kobieta, a jak narzeczona mafiosa! Zaskoczeni? Przyznam szczerze, że ja byłam! Co to wszystko znaczy, czy Scarlet uda się zrozumieć sytuację w jakiej się znalazła?

Po krótkim wstępie do fabuły, przyszedł czas na opinię, i niestety, ale tu nie mogę wystawić dla Was laurki, bo chociaż jest to debiut, a jak wiecie je traktuję łagodniej niż książki doświadczonych autorek, to mimo to ta historia wypada niestety, ale słabo, a dlaczego to wyjaśnię Wam dalej. Po wstępie wiecie, że Scarlet i Carter swoje pierwsze spotkanie mogą zaliczyć do dość niefortunnych - ON właśnie zabił mężczyznę, u którego dorabiała, a ona została przez niego porwana do jego ojczystego kraju, ale o tym Wam już wspominałam i do tego momentu wszystko wydaje się zacne. Jednak po niedużej ilości stron mamy coś czego nie jestem w stanie zrozumieć - Scarlet ma szansę uciec i to parokrotnie, ale togo nie czyni. Czemu? Tego nie wiem, bo to jest coś co powinna uczynić każda porwana osoba - próbować się uwolnić za wszelką cenę, gdy tylko nadarzy się jakakolwiek okazja. A i panna Scarlet Johanson chyba ma zdolność adaptacji jak u kameleona, bo dostosowała się do nowej sytuacji błyskawicznie (aż za bardzo), ja rozumiem, że dostosujemy się dla przetrwania i lepszego bytu, ale jej myśli były zbyt składne w tym przypadku.

Carter to pozycja, którą poznajemy głównie z perspektywy Scarlet, jednak pod koniec książki (w małym stopniu) mikrofon zostanie też oddany Carterowi i to były przyjemniejsze rozdziały lub ich części w mojej ocenie. Moje tempo czytania określam jako bardzo dobre, bo raczej nie należę do osób, które trochę ponad 200 stron czytają cały dzień - wręcz przeciwnie, a tu tak przyszło mi spędzić z tą pozycji cały dzień. Myślę, że mogę pokusić się o krótkie podsumowanie - za szybko, za dużo i za mało zmiennych. Ta pozycja miała potencjał i liczę na to, że w kolejnej części to co tu wydało mi się perspektywiczne rozwinie swoje skrzydła. Nie znajdziemy tu też scen namiętności, co mogłoby nadać Carterowi objętości, bo nasi bohaterowie zgodnie z fabułą mają zbliżenia, ale nie uraczymy tu dużej dozy wyzwolenia.

Ja Wam tej książki nie mogę niestety polecić, ale myślę, że znajdą się także jej zwolennicy i jeśli do nich należycie to bardzo się z tego powodu cieszę!

„Była świadkiem mafijnych porachunków. Nie mogła tak po prostu odejść.”

„Carter” to kolejna historia z wątkiem mafijnym. Tym razem jednak nie zostałam niczym zaskoczona. Nie otrzymałam w tej historii nic, czego nie czytałabym już wcześniej. I wydaje mi się, że książka ta była mocno inspirowana książką „365 dni”. Bardzo podobna fabuła, ten sam schemat przebiegu historii. Choć wykonanie tutaj było dużo lepsze.

Scarlet znalazła się w nieodpowiednim miejscu i czasie, przez co stała się świadkiem egzekucji w domu swojego pracodawcy. Nie zdążyła uciec i została porwana przez egzekutora. Obawiała się, że ją też chce zabić, ale traktował ją nadzwyczaj gościnnie. I już tutaj mam duże wątpliwości. Oprawca bardzo szybko zmienił zdanie co do Scarlet. Próbował zrobić wszystko, żeby zaakceptowała swój los. I oczywiście tak się stało. Niemal natychmiast pogodziła się ze swoją sytuacją i nie sprzeciwiała się Carterowi. W żaden sposób nie próbowała wydostać się z rezydencji, w której była przetrzymywana. Bardzo dobrze odnalazła się w sytuacji, co niestety mocno mnie raziło. Generalnie postawa Scarlet nie pokazywała jej w charakterze ofiary lub zakładniczki. Odpowiadał jej nowy styl życia i wcale nie chciała wracać do domu. Plusem w zachowaniu bohaterki było to, że nie od razu uległa Carterowi i musiał się trochę namęczyć, żeby ją zdobyć.

Historię czytało się szybko, a autorka posiada przyjemny styl pisania. Niestety książka nie do końca mnie przekonała. Za bardzo kojarzyła mi się z historią Laury i Massimo. Za dużo łączyło obie historie, a za mało dzieliło. Zakończenie pozwala jednak sądzić, że drugi tom tej historii pójdzie w innym kierunku, więc nie wykluczam, że po niego sięgnę :)

Niektórzy wolą spokojną egzystencję i zamiast błyszczenia w towarzystwie wybierają ciche życie na uboczu. Jednak czasem nie jest to im dane i w najmniej spodziewanym momencie zostają wrzuceni do całkiem obcego im świata, bez prawa wyboru i możliwości odmowy. Czy może to być życiowy rozdział, dający coś poza strachem? Czasem wyjście poza swoje granice jest przepustką do realizacji marzeń.

Jak w ciągu kilku minut stracić wszystko i nie być pewnym nawet czy dożyje się kolejnego dnia? Scarlet Johnson dowiedziała się o tym całkowicie przypadkowo, będąc w właściwym miejscu, ale nieodpowiednim czasie. Bycie świadkiem egzekucji oznacza jedno, ale ona zostaje oszczędzona. Na jak długo? To wie tylko Carter Cambrini, ON wyznacza zasady, stanowi prawo i jest jego bezwzględnym egzekutorem. Dlaczego nie zabił Scarlet i przedstawia ją jako kogoś bliskiego, nawet najbliższego? Na to pytanie może tylko odpowiedzieć ON sam, ale jakoś mu się do tego nie śpieszy. Do tej dziewczyna prowadziła bardzo uporządkowane, spokojne, życie, teraz jest prawie w samym centrum mafijnych porachunków, a o powrocie do tego, co było nawet nie ma co myśleć, ale czy myśli jeszcze o tym? Czy to, co wydarzyło się po jej porwaniu sprawiło, że inaczej spojrzy na Cartera? Mężczyzna nie wybiela się, łatwo domyślić się kim jest, ale to jedna z jego twarzy, druga sprawia, iż Scarlet dostrzega w nim coś, czego nie spodziewała się. Jego świat nie jest niewinny i wykorzysta każdą słabość, co lub kto jest nią u Cambrini`ego?

Pewne znajomości rozpoczynają się dość nieoczekiwanie i daleko im do jakiejkolwiek romantycznych okoliczności, wprost przeciwnie, ale są opowieścią, w jakiej jedna z głównych ról odgrywają uczucia. „Carter” autorstwa Klary Leończuk należy do tej kategorii, bo gdy morderstwo pojawia się prawie na wstępie, to, co może wydarzyć się dalej? Dużo więcej niż spodziewalibyśmy się, zwłaszcza, że często wydaje się nam, iż mafijny motyw zbyt często ostatnio pojawia się ostatnio w literaturze. Autorka postawiła na bazie tego, co znane stworzyć coś własnego i jak najbardziej umiała przekuć swój pomysł na ciekawą historię. Wyraźnie widać, że na pierwszym miejscu są emocje i to one nadają rytm całości, w jakiej nie brakuje uczuciowych zawirowań i silnych charakterów, a w tle widoczne jest zagrożenie, jakie tylko czeka by dać o sobie znać. Klara Leończuk umiejętnie rozwija fabułę, powoli zdradzając co nieco z tajemnic swoich bohaterów, lecz nie do końca i wprowadzając zmianę w tempie akcji w odpowiednich momentach. Jak przystało na pierwszy tom nie wszystko zostaje wyjaśnione i koniec pierwszego tomu daje pole do popisu dla przypuszczeń co wydarzy się w kontynuacji, bo że będzie się działo można być pewnym.

"Carter" to powieść, w której z trudem przychodzi mi znaleźć coś pozytywnego.

Zacznijmy od tego, że kompletnie nie potrafię zrozumieć zachowania głównej bohaterki. Scarlet jest świadkiem egzekucji, a następnie zostaje porwana przez mężczyznę będącego członkiem mafii. Po dotarciu do domu Cartera, dziewczyna bardzo szybko akceptuje nową sytuację. Nie odczuwa strachu, nie ma żadnej traumy, spokojnie zwiedza sobie nowe miejsce zamieszkania i zaprzyjaźnia się ze służbą. Je posiłek z porywaczem, chodzi z nim na zakupy, a także towarzyszy mu na imprezie u jego przyjaciół. Mężczyzna praktycznie od razu ogłasza ją swoją narzeczoną i dziewczyna, mimo że z początku próbuje mu się przeciwstawić, to jednak po chwili ustępuje. Przypomnijmy, że to wszystko dzieje się w przeciągu kilkunastu godzin, może kilku dni.

Gdy Carter zabiera dziewczynę do pracy, a ta wychodzi z jego sekretarką do restauracji, ma kolejną okazję do ucieczki, ale z niej nie korzysta. Wydaje się, jakby Scarlet już zapomniała o porwaniu i o morderstwie swojego byłego pracodawcy. Być może autorka, na przykładzie bohaterki, chciała pokazać syndrom sztokholmski, ale wtedy powinna się bardziej skupić na rozbudowaniu jej profilu psychologicznego. Zabrakło tutaj jakiegoś racjonalnego wyjaśnienia, dlaczego Scarlet nie buntuje się i nie odczuwa lęku.

Nie tylko do niej mam zarzuty, bowiem kreacja Cartera również mi nie pasuje. Mężczyzna stoi na czele mafii, ale w jego zachowaniu nie widać tej siły i dominacji, którą powinien posiadać człowiek na takim stanowisku. Podejmuje decyzje pod wpływem emocji, jest zazdrosny i porywczy. Nie przeszkadza mu też, jak Scarlet w towarzystwie pracujących dla niego ludzi, podważa jego decyzje.

Relacja bohaterów rozwija się bardzo szybko, jednak nie czuć pomiędzy nimi żadnej chemii, ani uczucia.

Książka jest pełna absurdów i to dopiero wierzchołek góry lodowej. Aby przytoczyć wszystkie niedorzeczne rzeczy, musiałabym streścić chyba całą fabułę. Autorka miała ciekawy pomysł na tę historię. Zaintrygował mnie opis oraz okładka, jednak wykonanie pozostawia wiele do życzenia. Niby w książce dużo się dzieje, ale tak naprawdę nic nie jest dopracowane. Być może gdyby autorka bardziej rozbudowała te historie i pokazała stopniową zmianę Scarlet, książka byłaby lepsza w odbiorze. "Carter" to pierwsza część serii "Narzeczona mafiosa", ale już teraz wiem, że nie sięgnę po pozostałe tomy. Powieść bardzo mnie rozczarowała, zachowanie bohaterów irytowało i myślę, że po kilku dniach pozostanie tylko niesmak na wspomnienie tego tytułu. Niestety nie mogę Wam go polecić.

„Carter”

Książka, która można powiedzieć, że od samego początku, przyprawiła mnie o ból głowy.

Nie miałam wygórowanych oczekiwań, jednak jakieś minimalne były.

Co dostałam?

Książkę, przy której nie wiedziałam, czy się śmiać, czy płakać.

Główna bohaterka zostaje świadkiem morderstwa i zostaje uprowadzona.

Kiedy znajduje się w obcym miejscu, można powiedzieć, że jest przetrzymywana, ona nie okazuje żadnych negatywnych emocji, zaczyna zwiedzać rezydencję porywacza, komentując, że może nie będzie tak źle, jak myślała.

Tempo, w jakim toczy się akcja, jest absurdalnie szybkie, przez co mamy wrażenie, że wszystko dzieje się z dnia na dzień.

Carter, nasz zły bohater, który miał być mafiozem, okazuje się zazdrośnikiem i mężczyzną, który sam podejmuje wszystkie decyzje, ba, ON nawet nie prosi kobiety, żeby została jego żoną, po prostu to oświadcza, wszystkim wokoło.

Co robi kobieta? Przytakuje, na słowa mężczyzny, dopiero na osobności zadaje pytania, na które odpowiedź brzmi, że będzie tak, jak Cruz chce. Naprawdę lubię bohaterów, którzy są władczy, ale tu, zabrakło zdrowego rozsądku, a decyzję, które podejmował ten mężczyzna, były trochę sprzeczne, z tym, jak miał być wykreowany.

Mafia w tej książce jest bardzo znikoma, ja nawet jej nie odczułam.

Kobieta nie raz znajduje się w sytuacji, gdzie mogłaby poprosić o pomoc, powiedzieć, że została porwana, ale tego nie robi.

Chyba wszyscy w koło zapomnieli, jak Scarlett, znalazła się w domu Cruza, dlaczego tam się znalazła.

Książka może nie byłaby zła, gdyby była bardziej dopracowana, przemyślana.

Zachowania bohaterów, nijak się miały, do zaistniałych sytuacji.

Niektóre wydarzenia, które naprawdę mogłyby coś wnieść, kończyły się, za pstryknięciem palca Cruza. Największy minus to właśnie tempo wydarzeń, które sprawia, że nie wiemy, czy bohaterowie znają się 2 dni, czy 2 miesiące.

Miłość, której jesteśmy świadkami, narodziła się, nie wiadomo skąd i jest tak duża, że bohaterowie oddaliby za siebie życie..

Książka mi się nie podobała, zbyt wiele absurdów, których nie byłam w stanie zaakceptować, naprawdę musiałam zmuszać się, by poznać zakończenie, które tak naprawdę jest nijakie, jak większość książki. Nie mam w planach sięgać po kontynuację tej serii.

Czytając książkę, która jest kolejnej polskiej debiutantki towarzyszyło mi wiele różnych emocji. Od śmiechu, niedowierzania i zaskoczenia.

„Widzę, że zaczyna się starać. Dla wszystkich jest zimny i oschły, ale przy tobie jest inny.”

Postaram się w mojej recenzji przeprowadzić przez tę paletę emocji. Z początku bardzo się zaintrygowałam wątkiem znalezienia się w niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie, bo właśnie Scarlet znajduje się w samym centrum egzekucji. Carter ma dwa wyjścia – zabić ją lub zabrać ze sobą. Wybiera, o dziwo to drugie.

„W dniu kiedy spotkałam Cartera Cambriniego, całe moje życie się zmieniło.”

Scarlet, co ciekawe nie jest bohaterką, która walczy, tylko bardzo szybko akceptuje sytuacje, a wręcz bym powiedziała, że doskonale się w niej adaptuje. Co dla mnie jest w ogóle trudne do zrozumienia, i tu właśnie mamy pierwszą cechę - irracjonalne, bezmyślne zachowanie bohaterki. Normalny człowiek, kiedy zostałby porwany przez drugiego człowieka walczyłby, gryzł i uciekał, ona przeciwnie.

„Powiedziałem ci wczoraj, że chcę ciebie. I będziesz moja albo po dobroci, albo siłą. Tak czy siak, już nigdy się ode mnie nie uwolnisz.”

Carter jest zdecydowanie bohaterem, który jest mafiozą bez charakteru. Mam wrażenie, że nie może się całkowicie odnaleźć, jego „praca za biurkiem” od 9 do 17 jest kolejną irracjonalną rzeczą w tej książce. Tak wiem, prowadzi hotele, ale na początku mamy nacisk na to, że jednak jest gangsterem, co było dla mnie kolejną niedorzeczną, wręcz śmieszą sytuacją. I jak te wszystkie elementy nałożyły się na siebie, to uwierzcie był prawdziwa zabawa. Ja się bawiłam rewelacyjnie, bo pomimo tylu irracjonalnych sytuacji, zachowań i całej historii, która nie ma zbyt wiele cech, które wskazują na charakterną książkę, muszę przyznać, że jednak mnie czymś ujęła. Nie wiem, co to było, czy te wszystkie elementy się ze sobą zmieszały, czy mój nastrój.

Co muszę podkreślić i naświetlić to styl autorki. Pragnę przyznać, że jak na początkującą, kolejną wattpadową damę było naprawdę na poziomie w porównaniu do innych wydawanych książek. Autorka pisze dosyć lekko, trochę jak na debiutanta przystało się gubi, ale to wszystko jest do nadrobienia i dopracowania. Ja widzę naprawdę w tej autorce potencjał, ale musi zdecydowanie popracować nad skrupulatną analizą opisywanych tematów – aby zmniejszyć poziom irracjonalności i zbudować solidniejszych, szerzej ukazanych bohaterów. Do dopracowania także elementy budowania akcji i zbyt szybkiego zamykania i otwierania nowych wątków.

Ten tytuł oceniam pomimo wszystko wysoko i z czystej ciekowości sięgnę po kontynuację, aby zobaczyć, czy Autorka popracowała nad uwagami, jakie płyną od czytelników.

Moja ocena to mocna 5 !

⭐⭐⭐Recenzja⭐⭐⭐

Premiera 07.04.2021 r.

"Carter. Narzeczona mafiosa" - Klara Leończuk

Historia z delikatnym wątkiem mafijnym oraz o relacji i uczuciu jakie rodzi się między porwaną a porywaczem.

Scarlett jest odważną kobieta z niewyparzonym językiem. Ciągle pyskuje i pokazuje Carterowi swoje zdanie. Za to ją polubiłam. Jednak nie podobało mi to, że jej zachowanie było mało adekwatne do zachowania osoby porwanej. Jest zbyt spokojna, opanowana, zbyt szybko dostosowuje się do sytuacji, nie ma w planach ucieczki. Za to zrozumienie jakie daje Cartorowi, kiedy dowiaduje się po jego przeszłości, jestem naprawdę ujmując.

Carter to groźny mafioso, który bez skrupułów porwał Scarlet. Momentami czułam od niego niebezpieczną aurę. Pod wpływem kobiety zmienia się. Staje się bardzo troskliwy, opiekuńczy, czasami miałam wrażenie, że pozwolił aby Scarlet weszła mu na głowę. Co z jednej strony mi się podobało, bo wreszcie kobieta rządzi a z drugiej nie, bo wolę bohaterów którzy jednak są trochę bardziej jak samcy alfa, ale to tylko moje takie osobiste upodobanie 😂 Ogólnie jest ciekawym bohaterem.

Bohaterowie dadzą się lubić ale mają swoje wady.

Jeśli chodzi o sceny intymne, nie ma ich w ogóle, co bardzo mi się odpowiadało, bo dzięki temu historia nabrała takiego delikatnego wyrazu. Autorka udowadnia, że książka może być ciekawa bez scen erotycznych. Podobało mi się to, że autorka bardzo skupiła się na budowaniu relacji między nimi. Z ciekawością obserwowałam jak rodzi się między nimi uczucie. Od kłótni i przekomarzanek do wzajemnego zrozumienia i coraz to większych uczuć.

Moim zdaniem, motyw mafijny to tylko delikatny szkic, ponieważ książka zawiera mało scen, które byłyby adekwatne do mafii. A ja wolę jak jest ich trochę więcej. Jednakże pojawia się jedna scena porachunków, która powodowała ciarki na rękach. Czytałam ją z zapartym tchem i bałam się tego, co może się wydarzyć.

Autorka ma ciekawy styl pisania i czytało się przyjemnie, chociaż częste powtórzenia powodowały irytację. Bohaterowie całkiem ciekawie wykreowani. Głównie pyskówki Scarlet przypadły mi do gustu. Akcji mogło byś trochę więcej, bo lubię jak w takich książkach coś się dzieje.

Wydaje mi się, że autorka miała bardzo ciekawy pomysł na historię ale nie został ON w pełni wykorzystany.

Polecam na jeden wieczór, bo książka ma naprawdę mało stron więc przeczytacie ją szybciutko 😉

6/10⭐