Byliśmy łgarzami

“Cierpieć. Można by powiedzieć, że to znaczy “znosić”, lecz to nie całkiem prawda”

Cadence jest najstarszą wnuczką multimilionera. Jej rodzina jest bardzo bogata,najlepsza i pozornie doskonała. Dziewczyna jednak wie, że to tylko gra pozorów, a jej rodzina zrobi wszystko żeby nikt nie poznał jaka jest prawda.

Każde wakacje spędzają na prywatnej wyspie, jednak te dwa lata temu były całkiem inne. Coś wydarzyło się Cadence, a teraz wraz z trójką znajomych pojawia się na wyspie ponownie żeby przypomnieć sobie ten incydent.

“Byliśmy łgarzami” to historia pełna pozorów i kłamstw. Jej bohaterami są członkowie rodziny Sinclairów, którzy, jak się wydaje, żyją w idealnym świecie. Jednak życie rodzinne to intrygi i walka rodzinną fortunę. Nie wszyscy tacy są. Cadence, jej kuzyni i przyjaciele chcą trzymać się jak najdalej od rodzinnych gierek.

Od samego początku ta historia miała to coś, tym razem były to sekrety i tajemnice, które zauroczyły mnie od pierwszej strony. Zakończenie mnie rozwaliło i totalnie zaskoczyło. Zwrot akcji który się wydarzył pod koniec rozłożył mnie na łopatki, NIGDY bym nie przewidziała jakie jest rozwiązanie tej historii. Popłynęło nawet kilka łez. Nie mogę wam więcej powiedzieć, bo zepsuje wam czytanie. Mogę jedynie napisać, że “Byliśmy łgarzami” to historia o przyjaźni, kłamstwach, tajemnicach, miłości i…. reszty musicie dowiedzieć się sami.

Ta książka wywołała we mnie wiele emocji i zdecydowanie należę do tej grupy czytelników, na których wywarła spore wrażenie, ale głównie przez zakończenie! To był totalnie niespodziewany plot twist.

Jeśli miałabym wybrać jedno uczucie, które wyrażałoby to co przeżywałam podczas lektury… byłby to niepokój. Niemal od samego początku czułam się bardzo dziwnie, cała historia wciągnęła mnie od razu i nie mogłam doczekać się momentu, kiedy poznam jej zakończenie. Byłam jednocześnie zestresowana i ogromnie ciekawa.

Fabuła Łgarzy skupia się wokół rodziny Sinclairów, którzy z pozoru wyglądają na szczęśliwych i spełnionych, jednak od wewnątrz wszystko prezentuje się zupełnie inaczej. Cadance, główna bohaterka zabiera nas w podróż na Wyspę Beechwood i opowiada historie swojej rodziny. Historie Łgarzy, która jest bardziej zawiła niż może się wydawać.

Autorka ma bardzo specyficzny styl i warto zwrócić na to uwagę. Rozumiem, że nie każdemu może się on podobać, ale właśnie dla mnie przez tą nieszablonowość, Łgarze mają dużego plusa. Pani Lockart bawi się słowami, mamy tutaj dużo zawiłości i metafor - czasami musiałam czytać dwa razy jedno zdanie, bo nie wiedziałam czy autorka ma na myśli prawdę czy fikcję.

Zakończenie mnie zmroziło i choć gdzieś w trakcie lektury miałam niejasne przeczucie, że coś jest nie tak… Koniec końców byłam w szoku. Długo o tym myślałam. Ta cała toksyczność niektórych relacji mnie przytłoczyła i musiałam tę książkę „przetrawić”.

Moim zdaniem to naprawdę dobry thriller młodzieżowy ;)

.

⭐Recenzja⭐

🏵"Byliśmy łgarzami" spod pióra E.Lockhart to historia czwórki przyjaciół: Cadence, Gata, Johnnego, i Mirren, którzy jak co roku spotykają się na prywatnej wyspie Beechwood, aby razem spędzić wakacje. Jednak pewnego lata dochodzi do wypadku, podczas którego Cadence traci pamięć.

Gdy dziewczyna po dwóch latach nieobecności pojawia się na wyspie, i nie pamięta tego co się stało podczas ostatniego pobytu, przyjaciele postanawiają pomóc jej dowiedzieć się, co tak naprawdę się wtedy wydarzyło.

🏵Jest to literatura młodzieżowa, i zwykle nie sięgam po tego typu książki, ale opis, i dobre opinie o tej książce mnie zaintrygowały, a szczególnie opis na okładce, że jest to wstrząsający thriller, oraz fenomen TikToka, więc postanowiłam się dowiedzieć, o co tyle szumu.

Klimat w książce jest niezaprzeczalny, a opisy powodują, że czułam się, jakbym tam była, i razem z naszymi bohaterami przeżywała ich rozterki, oraz spędzała słoneczne wakacje na niebiańskiej wyspie. Krótkie rozdziały sprawiły, że książka nie męczy, i szybko się ją czyta.

Mamy w niej przedstawione sekrety rodzinne, tajemnice, kłótnie o majątek, nastoletnią miłość, oraz nieprzemyślane decyzje, które prowadzą do tragedii.

Autorka ma bardzo specyficzny styl pisania, i jest to książka, która nie każdemu przypadnie do gustu, jednak ja lubię takie nieszablonowe historie, i była dla mnie całkiem miłą rozrywką, a zakończenie zupełnie mnie zaskoczyło, przyznam, że tego się nie spodziewałam.

Jeśli lubicie nietypowe i nieprzewidywalne historie w wakacyjnym klimacie, to może wam się spodobać.

Z pozoru idealna rodzina Sinclairów skrywa mroczne sekrety. To środowisko, w którym nie można okazać nawet najmniejszej słabości, a od każdego problemu odwraca się wzrok. Sinclairowie co roku wspólnie spędzają wakacje na prywatnej wyspie, aż do pewnego wypadku. Później nic nie jest już takie samo.

•

Tajemniczy klimat tej książki absolutnie mnie pochłonął. Byłam zafascynowana relacjami między członkami rodziny, ich zagrywkami i chciwością. Z każdą stroną tej historii narastała moja lista pytań, natomiast aż do punktu kulminacyjnego nie widziałam żadnych odpowiedzi. Narracja była poprowadzona w tajemniczy i misterny sposób, wraz z Cadence byłam całkowicie zdezorientowana i zła, że nikt nie chciał nam pomóc rozwiązać tych tajemnic. To zakończenie mnie absolutnie zniszczyło, nie chciałam w nie uwierzyć.

„Byliśmy łgarzami” to świetny młodzieżowy thriller. Rzadko sięgam po ten gatunek, ale coś czuję, że po tej książce może się to zmienić. Tę historię czyta się błaykawicznie, na spokojnie można ją połknąć w jeden wieczór i jeśli macie wystarczająco wolnego czasu, to śmiało. Ta książka pochłonie Was i nie wypuści aż do końca. Absolutnie nie dziwi mnie popularność tej książki za granicą i polecam ją każdemu z Was!

"Byliśmy łgarzami" E. Lockhart 💛

A co jeżeli wam powiem, że to co uważamy za oczywiste w tej książce, wcale nie jest tak przewidywalne, jak na pierwszy rzut oka by się mogło wydawać?

Co w wypadku, gdy historia, którą dane jest nam poznać to dopiero wierzchołek góry lodowej, początkujący piramidę niekończących się kłamstw?

Jak gruba linia oddziela prawdę od kłamstwa?

Jesteście zaintrygowani?

Poznajcie zatem czwórkę nastoletnich przyjaciół - Łgarzy. Trójka z nich (Candance, Johnny, Mirren) wywodzi się z szanowanej i zamożnej rodziny Sinclairów. Czwarty Łgarz (Gat) jest przyjacielem rodziny.

Coroczną tradycją Sinclairów jest spędzanie lata na należącej do nich prywatnej wyspie, którą bez wyrzutów sumienia mogłabym określić mianem "raju na ziemi."

Niestety jeden wakacyjny pobyt w Beechwood zamienia życie Sinclairów w istne piekło.

Owiany tajemnicą wypadek z udziałem Łgarzy, kończy błogą beztroskę letniego wypoczynku i ciągnie za sobą niekończące się pasmo sekretów i kłamstw...

Co wydarzyło się tamtego lata na wyspie?

O tym przeczytajcie już sami!

Daj się porwać niezapomnianej przygodzie i wraz z czwórką Łgarzy przenieść się na prywatną wyspę pełną mrocznych sekretów.

"Byliśmy łgarzami" to historia, której z pewnością nie będziecie w stanie zapomnieć!

Autorka w doskonały sposób wodzi czytelnika za nos, podsuwając mu fałszywe tropy, by na ostatnich kilkunastu stronach zaskoczyć go nieoczekiwanym zwrotem akcji.

Wstrząsająca historia Łgarzy zafascynowała mnie do tego stopnia, że powieść pochłonęłam w przeciągu kilku godzin.

"Byliśmy łgarzami" to fenomenalny i zaskakujący thriller young-adult, w którym tak jak wspomniałam już na samym początku recenzji, nic nie jest oczywiste!

Krótkie rozdziały i lekkie pióro E. Lockhart sprawiają, że przez tę pozycję dosłownie się płynie.

Gorąco polecam i zachęcam do przeczytania!

Ocena 8/10

Książka definitywnie należy do tych Dobrych!

Typowa młodzieżówka, która trzyma w napięciu do samego końca.

Czytając ją można kompletnie się w niej zanurzyć i czuć się jakby się przeżywało całą przygodę razem z nimi.

Jeśli miałabym powiedzieć czy polecam- to Tak ;)

Opis na tyle okładki powieści nie mówi wiele i jest tajemniczy – jak cała książka. Możemy dowiedzieć się tylko, że bohaterami historii są członkowie rodziny Sinclairów, którzy spędzają każde lato na prywatnej wyspie u wybrzeży stanu Massachusetts. Z racji tego, że rodzina jest zamożna, żadne z nich nigdy nie zaznało biedy ani głodu. Sam fakt, że posiadają jakąś wyspę na własność, mówi sam za siebie. Okładka zdradza też, że żadne z Sinclairów nigdy się nie myli. I to wszystko. A nie, jest jeszcze coś, co musimy wiedzieć o członkach rodziny – niektórzy z nich są ŁGARZAMI.

A kim właściwie są ci Łgarze? Cóż, nie będę odbierać Wam przyjemności z odczuwania tajemniczości książki i odkrywania każdego jej elementu po kolei, więc nie dowiecie się tego ode mnie. Powieść E. Lockhart skończyłam czytać zaledwie dzisiejszego ranka i postanowiłam podejść do recenzji od razu, aby nie pominąć żadnego istotnego szczegółu, o którym muszę Wam opowiedzieć. Jest to bowiem jedna z książek, po której w głowie pozostają wspomnienia intensywne i niepokojące, ale krótkotrwałe. Musicie wiedzieć, że Byliśmy Łgarzami to powieść niezwykle oryginalna i nie każdy będzie w stanie dostrzec jej sens.

Zacznijmy od tego, że książka, która sama w sobie jest niedługa, zdaje się być podzielona na jeszcze mniejsze kawałki. Nie odbierałam jej jak jedną ciągłą historię, lecz zbiór osobnych obrazów – coś jak pokaz slajdów z urywkami życia naszej głównej bohaterki, Cadence. To wszystko było bardzo… dziwne. Doświadczyłam osobliwego uczucia, jakbym poznała zaledwie fragmenty historii Łgarzy i Sinclairów, tak naprawdę nie poznając ich. Widziałam ogromną ilość pustych luk w opowieści, które nie zostały wypełnione. Nie wydaje mi się jednak, aby były one efektem niedopatrzenia autorki - nie, ta powieść jest zbyt inteligentna, aby mogły w niej występować takie proste błędy. Jest to raczej celowy zabieg, mający na celu dać nam wgląd tylko w pewną część życia rodziny i pozwolić na to, abyśmy sami uzupełnili te brakujące fragmenty jak tylko mamy ochotę.

Mówienie o rodzinie Sinclairów jest trudne, ponieważ jedynie ktoś, kto jest jej członkiem, jest w stanie w pełni zrozumieć jej specyfikę. Przez większość czasu Sinclairowie napełniali mnie odrazą. Była to rodzina tak niewyobrażalnie zepsuta, tak pełna fałszu i zakłamania, chciwości i zawiści, że aż się w głowie nie mieści. Ich wyolbrzymione poczucie wyższości wynikające z posiadania pieniędzy i pogarda dla otaczającego świata była zwyczajnie obrzydliwa. Jest to jednak zamknięta grupa osób, w której ten przekrzywiony obraz rzeczywistości i postrzegania siebie zdaje się być przekazywany z pokolenia na pokolenie. Dzieci, chcąc nie chcąc, stają się kopiami swoich rodziców, a jeśli tylko zaczną zachowywać się niezgodnie z oczekiwaniami, natychmiast zostają doprowadzone do porządku.

Mamy tu do czynienia z bohaterką, zmagającą się z problemami psychicznymi. Cadence, która wskutek wypadku, którego sama nie pamięta, a o którym nikt nie chce jej niczego powiedzieć, przez większość czasu zdaje się być oddzielona od rzeczywistości. Jako że to właśnie ona prowadzi nas swoją narracją przez powieść, nam także towarzyszy niepokojące poczucie odrealnienia. Jak już wspomniałam, opis na okładce mówi bardzo niewiele o fabule, więc byłam zaskoczona pojawiającym się motywem amnezji oraz tajemniczych wydarzeń, obleczonych w kłamstwa i wymijające odpowiedzi Sinclairów.

Jest to książka niezwykle specyficzna. Jestem pewna, że ktoś, kto przeczyta ją bez ani jednej chwili poświęconej na refleksję, uzna, że nie ma ona większego sensu. Wierzchnia warstwa powieści w istocie przedstawia pozornie błahe wydarzenia, jednak jeśli spróbuje się wejść głębiej i zastanowić się nad ukrytymi w książce motywami, odkryje się ogromną inteligencję, z jaką E. Lockhart stworzyła tą książkę. Myślę, że sama powinnam kiedyś przeczytać Byliśmy Łgarzami jeszcze raz, aby wyciągnąć z niej każdy ukryty przekaz. Zdarzenia, które mają miejsce pod koniec powieści, są jak mocny cios obuchem w łeb – poważnie. Jest to zwrot wydarzeń o 180 stopni, po którym ma się mętlik w głowie i miliard myśli na minutę.

Największa zaleta książki? Styl autorki. Jestem nim totalnie oczarowana i jest ON dokładnie tak samo specyficzny i enigmatyczny, jak cała powieść. E. Lockhart zgrabnie wplata w treść nieoczywiste i zaskakujące metafory, które niektórym mogą wydać się bezsensowne, ale w rzeczywistości są trafne i czarujące. Pisarka bawi się językiem w sposób przemyślany, ale niewymuszony, czasem przechodząc od tekstu ciągłego do formy wiersza, a czasem wtrącając intrygujące fragmenty baśni przekształconej tak, że przypomina losy bohaterów książki. Jest to zdecydowanie jeden z najbardziej zaskakujących stylów pisarskich, z jakim się spotkałam. Ogromne brawa i ukłony w stronę E. Lockhart.

Jeśli macie ochotę na coś niebanalnego, na coś, co potrzebuje chwili uwagi i refleksji, aby wydobyć swoje piękne wnętrze, dobrze trafiliście. Byliśmy Łgarzami to powieść wyróżniająca się spośród innych książek młodzieżowych – przyrzekam, że nigdy nie spotkałam się z takim wnętrzem, jakie znalazłam tutaj. Polecam tą książkę bardzo gorąco wszystkim, których nie zadowala prostota i droga na skróty. Będziecie zachwyceni.

[Adres usunięty]

Emily Lockhart jest autorką powieści dla młodzieży. Ma na swoim koncie kilka książek. Najnowszą pozycją jej autorstwa wydaną w Polsce jest Byliśmy łgarzami. Książkę wydało wydawnictwo YA!.

Cadence jest najstarszą wnuczką wpływowego i bogatego Sinclaira. Jako najstarsza jest też dziedziczką fortuny. Dziewczyna spędza każde lato na wyspie należącej do dziadka. To jedyny czas w roku, gdy rodzina jest w komplecie. Na wyspie pojawiają się kuzyni Cadence – Mirren i Johnny. Do ich grona dołącza nowy członek rodziny – pasierb jednej z ciotek Cadence. Gat jest inny niż Sinclairowie. Pochodzi z niezamożnej rodziny, nie ma ich wdzięku i luzu, interesuje się polityką i zadurza się w Cadence. Dziewczyna odwzajemnia jego uczucia. Zakochani spędzają ze sobą każdą chwilę, co nie podoba się dziadkowi. Chciałby, by jego najstarsza wnuczka układała sobie życie z kimś lepiej sytuowanym. Nie mówi jednak tego głośno. Gdy pewnej nocy Cadence postanawia popływać i ma wypadek, jej życie zmienia się diametralnie. Matka nie pozwala jej jeździć na wyspę, dziewczyna nie ma też kontaktu z kuzynami i Gatem. Jest samotna i zagubiona. Jej nowym celem jest przypomnienie sobie dnia wypadku, bo nie ma wspomnień związanych z tym wydarzeniem.

Pierwszoosobowa narracja prowadzona przez Cadence jest odzwierciedleniem jej osoby. Część wydarzeń jest zatarta, inne sceny opowiadane są wybiórczo. Dziewczyna zaczyna swoją opowieść od przedstawienia swojej przeszłości – pisze o rodzinie, o wakacjach na wyspie, o chorobie, w którą wpadła po wypadku. Pokazuje wszystko z własnej perspektywy.

Głównym wątkiem powieści jest poszukiwanie wspomnień z przeszłości. Cadence stara się przypomnieć sobie, co się wydarzyło w pamiętne wakacje. Wspomnienia mają być kluczem do zrozumienia sytuacji rodzinnej. Dziewczyna nie wie, czemu matka nie pozwala jej spędzać wakacji na wyspie, czemu kuzyni się do niej nie odzywają. Podczas jej nieobecności dziadek przebudował dom na wyspie, a ciotki postanowiły, że nie będą mieszkać w swoich posiadłościach. Cadence czuje, że ma to coś wspólnego z jej wypadkiem.

Rodzina Sinclairów jest nietypowa. Bogactwo przyćmiewa uczucia. Każda z córek głowy rodu chce złapać jak najlepsze kąski z rodzinnego majątku. Kłócą się o to, wykorzystują swoje dzieci, by przekonać ojca o zapisaniu im majątku. Najmłodsze pokolenie jest zakłamane, manipulowane, nieszczere. Robią to, co każą im matki. Właśnie dlatego Cadence nazywa siebie i swoich kuzynów łgarzami.

Trzeba przyznać, że jeszcze z jednego powodu rodzina jest nietypowa. Nastolatkowie nie przejmują się swoją przyszłością, nie myślą o problemach ani o ważniejszych sprawach. Na ich tle wyróżnia się Gat, który śmiało wypowiada swoje zdanie, ma też przemyślenia na poważniejsze tematy. Cadence zauważa różne dziwactwa swoich kuzynów – potrafią w środku rozmowy zasnąć, nie dostosowują się do reguł społecznych, szybko zarzucają pomysły. Cadence w porównaniu z nimi jest spokojna i stonowana. Zdarza jej się robić rzeczy, których rodzina nie potrafi zrozumieć, na przykład gdy oddaje swoje rzeczy innym osobom.

Język powieści jest ładny, plastyczny. Graficznie tekst też wygląda ciekawie. Zdarzają się fragmenty, które nie są napisane od lewej do prawej, są pourywane, zdania rozrzucono na kilka wersów, by podkreślić jakąś kwestię. To dość nietypowe w książkach, dlatego zwróciłam na to uwagę. Całości dopełniają ilustracje – mapa wyspy i drzewo genealogiczne rodziny Sinclairów.

Byliśmy łgarzami to trudna książka. Na pierwszy rzut oka wygląda na powieść młodzieżową. Jednak nie znajdziemy w niej typowych problemów nastolatków – pierwszej miłości, kłótni z rodziną, problemów w szkole. To wszystko jest zepchnięte na margines. Najważniejsza jest trudna sytuacja rodzinna Sinclairów oraz choroba i zanik pamięci Cadence. Wokół tego kręci się akcja, często pojawiają się retrospekcje, wspomnienia mieszają się z rzeczywistością.

Trzeba przyznać, że treść zaskakuje, nie spodziewamy się takiego rozwiązania sprawy. Temat jest trudny, choć na pierwszy rzut oka na to nie wygląda. Nie brakuje tajemnic, sprzeczności i dziwnych zachowań. Całość jest jednak spójna, a pod koniec wszystko się wyjaśnia.

Przyznaję, że książka mnie wciągnęła. Trudno mi jednak o niej napisać coś więcej, bo mogłabym zdradzić ważne szczegóły. Jeśli szukacie powieści młodzieżowej, która porusza trudny temat, mówi o stracie, stosunkach rodzinnych, poszukiwaniu części siebie, która została utracona w skutek traumatycznych przeżyć, to jest powieść dla was. Poznajcie łgarzy, ich życie w kłamstwie i tajemnice, które skrywają.

„Witam we wspaniałej rodzinie Sinclairów. Żadne z nas nie jest przestępcą. Żadne z nas nie jest narkomanem. Żadne z nas nie jest nieudacznikiem. Sinclairowie są wysportowani, wysocy i przystojni. Jesteśmy od pokoleń zamożną rodziną z wyższej sfery i zwolennikami Partii Demokratycznej. Uśmiechamy się szeroko, mamy kwadratowe podbródki, a grając w tenisa, serwujemy agresywnie. (…) Nieważne, że jedno z nas jest desperacko zakochane. Tak desperacko zakochane, że trzeba podjąć równie desperackie kroki.”

Tak rozpoczyna się historia Cadence Sinclair-Eastman. Najstarszej wnuczki Tipper i Harrisa Sinclairów oraz pozostałych członków jej rodziny. Historia wciągająca, lecz smutna i tragiczna zarazem. Nie można zaprzeczyć, że już sama zapowiedź tej książki wywołała nie lada zainteresowanie, a i ja po pewnym czasie mu uległam i dałam się zaintrygować. „Byliśmy łgarzami” trafiła na moją półkę „must read” i miałam przyjemność zapoznania się z nią jeszcze przed premierą. I wiecie co? Pochłonęłam ją w niecałe trzy godziny.

Akcja powieści rozgrywa się na rodzinnej wyspie Sinclairów. Ciężko nazwać tę powieść kroniką rodzinną, ale zdecydowanie z łatwością przychodzi czytelnikowi zapoznanie się z każdym jej członkiem, mimo że to Cadence jest narratorką i z jej punktu widzenia poznajemy całą historię – właściwie nic dziwnego, bowiem stanowi ona najważniejszy element tej opowieści. To właśnie ona stara się dociec prawdy, co wydarzyło się pewnego lata, gdy mając 15 lat uległa wypadkowi podczas wakacyjnego pobytu na wyspie. Od tamtej pory ma zaniki pamięci, a widzi, że pozostali coś przed nią ukrywają i nie chcą jej powiedzieć, co wtedy się zdarzyło.

„Milczenie to warstwa ochronna , zabezpieczająca przed cierpieniem.”

Z jednej strony jest to coś w stylu spowiedzi Cadence, ale pozycja ta niesie w sobie coś znacznie więcej. Nie jest to taka typowa młodzieżówka, którą przeczyta się raz, odłoży na półkę i o niej zapomni. Główna bohaterka stara się nam przekazać życiowe nauki, które wpajano jej od małego – rodzina Sinclairów sprawia wrażenie wyniosłej, poważnej, kierującej się jasnymi zasadami mającymi doprowadzić każdego na szczyt. Tak to wygląda z boku, ale dzięki Cady poznajemy, jak jest naprawdę. To wszystko jest jedynie otoczką, a najstarsza wnuczka wraz ze swoją kuzynką, kuzynem i przyjacielem rodziny widzi, co jest grane. Ta grupa młodzieży stara się nie żyć utartymi szlakami i buntuje się przeciwko losowi.

Ciekawą sprawą jest styl autorki. Pisze ona w tak intrygujący sposób, że ciężko mi to nawet określić słowami. W każdym bądź razie od pierwszej strony wytwarza się ta specyficzna atmosfera i klimat charakterystyczny dla owej powieści. Cadence jest świetną narratorką, prawdziwą, rzeczywistą, szczerą do bólu. Pozostali bohaterowie to różne osobowości, stanowiące dopełnienie wzbudzającej ciekawość fabuły. Nie da się ukryć, że powieść wciąga, chociaż nie oczekujcie od niej pędzącej akcji czy ogromnego napięcia. Mogę Wam jednak zagwarantować jedno – zaskakujące zakończenie. Słowo wstrząsające nie byłoby tutaj chyba do końca odpowiednie, ale przyznaję, że coś we mnie pękło przy ostatnich stronach.

„Nigdy nie siadajcie z tyłu. Zwycięzcy zajmują miejsca na przedzie.”

Wiecie… dawno nie spotkałam się z powieścią, która wywołałaby na sam koniec ciarki na całym moim ciele. Dałam się porwać atmosferze, wybitnie wczułam się w tę powieść i zżyłam z główną bohaterką. Żyłam tą historią od pierwszej strony aż do samego końca. Zakończenie naprawdę mnie zaskoczyło, nie spodziewałabym się takiego rozwiązania sprawy. Może znajdą się tacy, którzy uznają, że było to przewidywalne. Cóż, tym razem mój talent przewidywania szwankował i chyba nawet się z tego cieszę. A co wspólnego ma tytuł z fabułą? Tak na dobrą sprawę wszystko – ale zrozumiałam to dopiero po przeczytaniu całości. „Byliśmy łgarzami” to oryginalna i życiowa książka, a zawarta w niej historia daje do myślenia. Myślę, że osoby, które na nią czekały, nie zawiodą się!