Byłem fotografem w Auschwitz. Prawdziwa historia Wilhelma Brassego

Interesuję się tematyką II Wojny Światowej, dlatego też sięgnęłam po tę książkę. Jak można się było spodziewać, historia ta już od pierwszych stron zaczęła łamać mi serce. Jest to przerażająca opowieść o Auschwitz od środka, gdzie główna postać opowiada o tym wszystkim, co widziała na własne oczy, a jako fotograf  widziała bardzo dużo, o ile nie za dużo. Książka sama w sobie bardzo dobra, niezwykle poruszają i budząca wiele skrajnych emocji. Przez tematykę na pewno nie dla każdego. Polecam.

Auschwitz. Piekło na ziemi stworzone przez niemieckiego okupanta. Obozy koncentracyjne, które rzekomo miały być obozami pracy. Pobyty, które miały być czasowe. Krematoria, w których ginęli ludzie. Polacy, Żydzi, Holendrzy, Rosjanie. Okupanci ie patrzyli na narodowość, wiek. Selekcja była bezlitosna - wszyscy ,,niezdatni" do pracy po zbudowaniu krematoriów byli zagazowywani. Na odgórnie przyjętych szablonach pocztówek więzień mógł napisać jedynie, jak dobrze mu się żyje i że jest najedzony. Udawało się szyfrować wiadomości, jednak nie należało ryzykować. Handel kwitł. Jedzenie było na wagę złota. Zdarzały się ucieczki, jednak złapanych uciekinierów surowo karano.

Skąd to wiemy? Tę gehennę przeżyły osoby, które po wojnie mogły opowiedzieć fakty. Wiele z nich zgromadzono w muzeum obozowym. Jedną z osób, która się uratowała jest Wilhelm Brasse. Mężczyzna noszący niemieckie imię i nazwisko, jednak od maleńkości czujący się Polakiem. Wykreślony ze szkoły za nieopłacanie czesnego, na które nie było stać rodziny. Przyuczał się w zakładzie fotograficznym, słynął z robienia portretów. Prawdopodobnie temu oraz znajomości języka niemieckiego zawdzięcza przetrwanie w Auschwitz.

Wilhelm Brasse chwytał się różnych zajęć. Pracował w kartoflarni i w komandach, gdzie śmiertelność była bardzo wysoka. Od początku zdawał sobie sprawę, że praca pod dachem, spokojna może jedynie zapewnić mu możliwość przeżycia. Poprzez zapotrzebowanie na fotografów, robiących zdjęcia więźniom politycznym, poddawanym badaniom doktora Mengele załoga fotograficzna miała ręce pełne roboty. Brasse wykonał wiele zdjęć, przeżył Auschwitz, jednak przed wyzwoleniem obozu został przeniesiony do innych, gdzie jego stan zdrowotny stanowczo się pogorszył. Związany całe życie z Żywcem po wojnie nie był w stanie pracować w zawodzie. Widział kobiety, mężczyzn, pacjentów.

,,Byłem fotografem w Auschwitz. Prawdziwa historia Wilhelma Brassego" to przejmujące świadectwo mężczyzny, który widział obóz od środka. Złapany całkiem przypadkiem w czasie próby przekroczenia granicy zachował się człowiekiem. W obozie w miarę możliwości organizował dodatkowe jedzenie, przekazując je potrzebującym. Starał się, by Ci najbardziej wyczerpani w miarę możliwości trafili do pracy, gdzie choć trochę mogą podreperować zdrowie. Zapewne nie czuł się bohaterem, a ta książka jest tego najlepszym przykładem. Serdecznie polecam.