Być Może Kiedyś Graham Lauren

„Jest styczeń 1995 roku, a Franny Banks zostało już tylko pół roku z trzyletniego deadline’u, który sobie wyznaczyła, gdy przyjechała do Nowego Jorku, marząc o Broadwayu i „ważnych” rolach. Ale póki co może pochwalić się jedynie reklamą paskudnych świątecznych swetrów i kelnerowaniem w klubie komediowym. Współlokatorzy – najlepsza przyjaciółka Jane oraz Dan, aspirujący pisarz science fiction – okazują jej wsparcie, ale Franny wie, że fanklub złożony z dwóch osób to raczej niewielki sukces.

Wszyscy mówią jej, że potrzebuje planu B i chociaż ona „prawie” potrafi wyobrazić sobie powrót do domu i założenie rodziny ze swoim bardzo porządnym byłym chłopakiem, nie jest gotowa zrezygnować z marzeń zrobienia kariery na miarę swoich idolek, Diane Keaton i Meryl Streep. Jeszcze nie. Ale podczas gdy Franny chce pójść ich śladem, w międzyczasie z radością zadowala się jakąkolwiek rolą mówioną i znalezieniem zdającej egzamin kombinacji produktów do włosów…”

Już na samym początku przyznam się Wam do tego, że po powieść Być może kiedyś sięgnęłam tylko i wyłącznie ze względu na autorkę, którą jest znana aktorka Lauren Graham. Byłam bardzo ciekawa, jak przedstawi cienie i blaski zawodu, który mnie jest zupełnie obcy, a który dla niej jest czymś, co zna od podszewki.

W książce poznajemy Franny, dziewczynę, która marzy, by zostać aktorką. Jej pierwsze kroki w tym świecie nie są łatwe, ale przecież nikt nigdy nie powiedział, że droga do realizacji marzeń jest usłana różami. Jednak Franny się nie poddaje i mimo tego, że na swoim koncie ma tylko udział w jednej reklamie, a jej czas, który sobie narzuciła na realizację tego marzenia, nieubłaganie zbliża się ku końcowi, to dziewczyna prze do przodu. I wreszcie mimo wielu przeciwności losu, mimo często dosięgającego ją pecha, w jej życiu zaczyna się coś dziać, zaczyna dostawać coraz więcej ciekawych propozycji i wreszcie czuje, że jej plan ma szansę się udać. Tylko czy Franny poradzi sobie w świecie, który rządzi się swoimi własnymi prawami? Czy aktorstwo jest na pewno tym, co chce robić w życiu? O tym musicie przekonać się sami.

Zabierając się za tę powieść, byłam święcie przekonana, że to romans, a perypetie związane z karierą głównej bohaterki będą tylko tłem dla jakiegoś płomiennego romansu. Jednak moje założenia okazały się błędne, bo autorka stworzyła ciekawą i wciągającą powieść obyczajową, w której miłostki Franny były tylko fajnym dodającym smaku dodatkiem, a cała fabuła skupiła się na życiu i drodze do spełniania marzeń głównej bohaterki. Poza tym muszę nadmienić, że Franny to jedna z lepiej wykreowanych literackich bohaterek, które dane mi było poznać. Niebywale prawdziwa, urocza, niezdarna i mówiąca zawsze to, co jej ślina na język przyniesie. Nie sposób jej nie polubić i myślę, że to ona jest najważniejszym atutem tej powieści.

Być może kiedyś to powieść, w której może nie znajdziecie nic odkrywczego, ale zapewniam Was, że jej lektura będzie ogromną przyjemnością. Mnie historia Franny już na samym początku wciągnęła w głąb fabuły i myślę, że z Wami będzie tak samo. Poza tym w książce znajdziecie sporą dawkę humoru, który wiele razy rozbawi Was do łez. To także powieść ukazująca jak ważne są marzenia oraz o tym, że warto walczyć i pokonywać własne słabości.

Polecam!

ZNANA AUTORKA

Zacznijmy tym razem nie od bohaterki, ale autorki książki, którą jest niejaka , a właściwie TA Lauren Graham. Przyznam, że samo nazwisko niczego mi nie sugerowało, jednakże biogram pisarki umieszczony na skrzydełku książki pchnął mnie do poszperania w sieci, w wyniku czego zdębiałam. Przecież Lauren Graham to popularna aktorka, której role nieraz miałam okazje śledzić. Fakt, że będę miała styczność z powieścią znanej osobistości nieco mnie przeraził, ale i ucieszył. Z jednej strony bałam się tandety – już nieraz miałam okazję przekonać się o tym, że celebryci piszą tylko po to, bo tak jest modnie (nie mając przy tym za grosz talentu), bo wiedzą, że wierni fani sięgną nawet po badziewie. Z drugiej wiedziałam, że skoro główna bohaterka to początkująca aktorka, całe środowisko i tło na pewno okażą się wiarygodne. Które z moich przypuszczeń okazało się trafne?

DZIEWCZYNA TAKA, JAK TY – ALE Z WIELKIMI AMBICJAMI

Franny to nieidealna, ale bardzo pozytywna osoba. Przyjaciółka na poprawę humoru, z wielkimi marzeniami i ambicjami. W końcu pomimo wielu porażek wciąż nie planuje się poddać. Istny wzór do naśladowania. Bardzo podoba mi się to, że autorka postawiła na swojską osóbkę pokazując, że ludzie popularni to nie bogowie, ale ciężko pracujący na swój sukces zwyczajni „Kowalscy”. Ich codzienność wcale nie jest usłana różami tak, jak pokazuje to telewizja. Franny na pewno rzuciła na środowisko filmu nieco inne światło, mniej kolorowe. Zapewniając przy tym odbiorcy jej historii nie lada rozrywkę.

HOLLYWOODZKIE MARZENIE

„Być może kiedyś” to zakręcona historia, nieco daleka od realiów przeciętnego Polaka. Sam Nowy Jork dla wielu wydaje się odległą „krainą”, a co dopiero świat hollywoodzkich celebrytów. Być może przez to całość wydawała mi się nieco filmowa, jakbym przypatrywała się komedii na szklanym ekranie. Było zabawnie, lekko, pozytywnie, więc na pewno polecę tę powieść na poprawę humoru szczególnie tym, którzy tracą wiarę w realizację własnych marzeń. Franny nie pozwoli ani na smutek, ani na poddanie się. I choć to jej wielkie plany stanowią najważniejszą część powieści, na drugim planie przewijają się także ciekawe miłosne rozterki i przyjaźń.

DODATKI

Podoba mi się pomysł przeplatania treści obrazami terminarza bohaterki, która notuje tam ważne sprawy, nie stroniąc od głupawych haseł czy zabawnych rysunków. Do tego działy rozpoczęte odczytywanymi przez sekretarkę telefoniczną wiadomościami czy wzór scenariusza przesłanego przez faks. Bohaterka wpuszcza czytelnika w swoje życie pełną parą. A codzienność ma nietuzinkową.

PODSUMOWANIE

„Być może kiedyś” to motywująca, zabawna, nieco filmowa historia amerykańskiej dziewczyny, która dzielnie dąży do realizacji własnych marzeń. Choć wyraźnie kończy się jej czas. Na poprawę humoru, na wieczorny relaks, bez większych emocji, ale w towarzystwie niegasnącego uśmiechu.

[Adres usunięty]

Fragment recenzji z bloga [Adres usunięty]

Lauren Graham znamy i kochamy głównie z jej ról jako Lorelai Gilmore w Gilmore Girls (pl. Kochane Kłopoty), czy jako Sarah Braverman w Parenthood. Nie ukrywam, że do nabycia i przeczytania tej książki skusił mnie głównie właśnie ten fakt. Od czasów Gilmore Girls udało mi się ją bardzo polubić za świetne poczucie humoru i nastawienie do życia, więc także tego oczekiwałam od jej powieści. Jakiś czas temu przeczytałam jej autobiografię pt. "Talking As Fast As I Can" i byłam nią zachwycona, dlatego też zdecydowałam się na "Być może kiedyś". Byłam przekonana, że dostanę ciepłą i humorystyczną powieść, ale okazało się, że książka nie do końca spełniła moje oczekiwania.

Bardzo lubię dzięki książkom czy serialom cofać się do czasów, które były kiedyś - kiedy mnie jeszcze nie było na świecie, czy byłam zbyt młoda, by cokolwiek pamiętać. Dlatego osadzenie czasu powieści w roku 1995 było czymś bardzo ekscytującym dla mnie - ludzie korzystający z pagerów, nagrywający się na stare telefony, nie mający nowoczesnych, drogich urządzeń elektrycznych i inne takie rzeczy, bez których teraz nie potrafilibyśmy żyć. Ten aspekt książki bardzo mi się podobał. Ale poza tym, mam bardzo mieszane uczucia.

Akcja powieści rozwija się bardzo wolno. Potrzeba było ponad stu stron, żeby wreszcie zaczęło dziać się coś, co by mnie nie znudziło. A i tak najwięcej wydarzyło się tak naprawdę w ostatnich kilku rozdziałach, przez co dość trudno było mi się wkręcić w opowieść. Lubię temat, jaki wybrała Lauren, bo wiem, że w kilku aspektach jest inspirowany jej osobistymi przeżyciami. Chociaż nie jest to powieść autobiograficzna, można zauważyć, że autorka ma wiele doświadczenia i wie, o czym pisze. Młoda kobieta, która próbuje swoich sił w aktorstwie i musi radzić sobie z wieloma niepowodzeniami i porażkami to było coś ciekawego. W pewnym sensie dało mi realistyczny wgląd, że życie w show-biznesie wcale nie jest tak kolorowe, jak nam się wszystkim zdaje. Poza tym, pojawiły się także mniej ważne wątki romantyczne, które zeszły tu na drugi plan, ale były przyjemnym dodatkiem do historii.

Ogólnie książka nie miała w sobie nic takiego, co sprawiłoby, że powiedziałabym "łał, to było coś". Zabrakło mi zaskakujących zwrotów akcji, może trochę więcej optymizmu. Historia na pewno nie była idealna. Ale koniec końców czytało się ją miło i szybko, a zdecydowanie można było wyczuć ten niepowtarzalny humor Graham i jej czarujący sposób pisania. Podobały mi się niektóre sceny, ale nie było szału. Umiliła mi wieczory, aczkolwiek raczej nie zapadnie w mojej pamięci na dłużej.

Przychodzę dziś do was z recenzją książki wydanej przez Wydawnictwo Zysk i S-ka, które ostatnio zachęca nas wieloma wspaniałymi premierami. Książka, „Być może kiedyś” jest autorstwa Lauren Graham, jest to kobieta, którą kojarzymy z „Kochanych kłopotów”, które wmurowywały telewidzów w różnym wieku do oglądania zmagań Lorelai i jej córki Rory w otoczeniu Stars Hollow. Lauren Graham jest aktorką, dlatego zna ten zwód od podszewki, wszystkie jego blaski i cienie, dlatego lektura jest autentyczna. Czym nas zaskoczyła? Jak wygląda ten świat?

„(...) zostało dokładnie sześć miesięcy do końca umowy, którą zawarłam sama ze sobą po przyjeździe do Nowego Jorku: zobaczę, co uda mi się osiągnąć przez trzy lata, a jeśli po tym czasie nie będę na najlepszej drodze do prawdziwej kariery aktorskiej, zdecydowanie i na pewno przestanę dalej próbować”.

Lauren opowiada historię pewnej dziewczyny, Franny, która podąża za swoim marzeniem o byciu aktorką. Przeprowadziła się do Nowego Yorku, rozpoczęła walkę z kilogramami, wyznaczyła sobie tak zwany dedline, do którego ma zrealizować swój cel, jeśli jej się nie powiedzie, zrezygnuje z tych planów, wróci do rodziny i swojego chłopaka. Docieramy do momentu, w którym się okazuje, że Franny zostało tylko pół roku, aby załapać, jakąś znaczącą rolę. Naprawdę jej zależy, dlatego chadza regularnie na wszystkie przesłuchania, ćwiczy role, ciężko pracuje, aby udało jej się zaistnieć. Niestety. Nie ma w tym fachu szczęścia, gdyż jedyne, co udało jej się zrobić to zagrać w reklamie. Z porażkami różnie bywa, jedni walczą do samego końca, ci słabsi odpadają zmęczeni walką nie widząc sensu, aby dalej w tym trwać. Show biznes to ciągła walka, nie jest miejscem dla słabych i zagubionych, czy Franny się w tym odnajdzie? Bycie kelnerką w klubie komediowym nie sprawia, że w życiu jest jej lżej, jednak nadarza się okazja na kolejny casting, dziewczyna bez wahania z niej korzysta, zostaje dostrzeżona, pewna agencja artystyczna zaczęła w nią inwestować. Zaczyna się dziać, ku jej radości stopniowo zyskuje nowe propozycje, jedne są lepsze, inne gorsze, ale w końcu coś zaczyna się dziać. Czy Franny sobie poradzi? Czy show biznes jest naprawdę tym, czego pragnie? A może coś innego jest ważniejsze? Jej kariera, co prawda lekko drgnęła, czy uda jej się spełnić marzenia? A może świadomie zdecyduje się na powrót w rodzime strony?

„Być może kiedyś” opowiada historię trzydziestoletniej kobiety, która próbuje zmienić swoje życie, spełnić marzenia zawodowe i zaistnieć w świecie filmu. Jest to powieść obyczajowa, która ma potencjał, aby uprzyjemnić wieczór emanując lekkością stylu, chociaż jest schematyczna i trochę przewidywalna. Znajdujemy w niej wiele humorystycznych momentów, które pozwalają na dobre odprężenie podczas czytania. Nie miałam trudności z przystosowaniem się do stylu autorki, gdyż jest ON przystępny. Lektura nie jest ciężka, ani trudna w odbiorze, jeśli chodzi o postać Franny to, niektóre podjęte przez nią decyzje bywają lekkomyślne, co może nieco drażnić. Z biegiem czasu skupiamy się bardziej na jej ambicji i pragnieniu uporządkowania swojego życia, które się zmienia. Wydarzenia opisane przez autorkę odbiera się w sposób przypisujący im realizm, nie ma zbyt wielu momentów, którym można zarzucić naciąganie, czy też nieprawdopodobność, w końcu jest to książka o aktorce napisana przez aktorkę.

„Być może kiedyś” opisuje walkę z własnymi słabościami, zwątpieniem i naukę cierpliwości. Uczy wizjonera pokory i naprawdę ciężkiej pracy, która prowadzi do celu. Nie jest zbyt odkrywcza, ale znajdzie swoich zwolenników, w końcu zawarty w niej humor sprawi, że stanie się dobrym wypełniaczem czasu. Człowiek powinien uczyć się na własnych błędach, ile przyjdzie mu wokół nich krążyć, wie nie tylko Franny, ale każdy z czytelników, który zechce dać tej pozycji szansę.

Mówi się, że marzenia są po to by je spełniać. Co jeśli jednak los nieustannie daje nam znać, iż to nie do końca nasza ścieżka? Czy powinniśmy za wszelką cenę dążyć do osiągnięcia celu, który tylko pozornie ma dać nam spełnienie, uczynić nas szczęśliwymi? Franny Banks przybyła do Nowego Jorku wypełniona po brzegi pozytywną energią i dobrym nastawieniem. Z głową w chmurach przemierzała zatłoczone uliczki, marząc, by pewnego dnia stanąć na słynnych broadweyowskich deskach. Życie jednak od tamtego czasu postanowiło brutalnie zweryfikować jej plany - minęły już prawie trzy lata, odkąd Franny przeniosła się do miasta, które nigdy nie zasypia, a mimo to wciąż nie udało jej się dostać prawdziwej roli. Roli, z której mogłaby być dumna, która sprawiłaby, że mogłaby zostać aktorką z krwi i kości. Czy to już najwyższy czas, by obrać inną życiową ścieżkę?

'Jest coś uspakajającego w patrzeniu na morze bieli i nienawiązywaniu kontaktu wzrokowego. Będę oglądać ten sufit bez końca. To o wiele łatwiejsze niż rozmowa z ludźmi'.

Przyznam szczerze, że o Lauren Graham usłyszałam pierwszy raz przy promocji tego tytułu, a słynny serial 'Gilmore Girls' wciąż jeszcze przede mną. Po pozycję tę sięgnęłam głównie ze względu na opis, który zwiastował lekką i zabawną powieść obyczajową oraz rekomendację samej Candace Bushnell, autorki, której książki po dziś dzień darzę ogromnym sentymentem.

W pozycji tej poprowadzona została narracja pierwszoosobowa, która w tym gatunku sprawdza się zdecydowanie najlepiej. Pozwala bowiem odkryć nie tylko następujące po sobie wydarzenia, ale także lepiej poznać samą główną bohaterkę, spojrzeć na otaczający ją świat z jej perspektywy i w pewien sposób nawet się z nią utożsamić. Ciekawą wstawką były pojawiające się raz na jakiś czas strony z prowadzonego przez nią dziennika, które ukazywały jej codzienność z lekkim przymrużeniem oka. A co z samą Franny? Nie będę ukrywać, iż zaczęłam darzyć ją sporą sympatią już od pierwszych stron (i to nie tylko przez łączący nas problem ujarzmienia włosów). To młoda, ambitna i niezwykle zabawna młoda kobieta, która pragnie od życia czegoś więcej niż stabilizacja i praca na etacie. Momentami była odrobinę zagubiona i wręcz nieporadna, jednak na swój charakterystyczny, uroczy sposób. Również postaci drugoplanowe nieustannie przyciągają uwagę, gdyż każda z nich jest niezwykle barwna i autentyczna. Wśród nich jest chociażby Dan, pochłonięty tworzeniem historii science fiction współlokator, czy też Jane, najlepsza przyjaciółka głównej bohaterki, która służy jej wsparciem w każdej, nawet najbardziej beznadziejnej sytuacji. Szczerze mówiąc myślę, iż kreacja postaci jest jedną z największych zalet tej pozycji - Lauren udało się stworzyć bohaterów z krwi i kości, wyrazistych i nietuzinkowych.

Styl Graham jest bardzo lekki, przystępny i zwyczajnie przyjemny w odbiorze, dzięki czemu kartki praktycznie same przelatują pomiędzy palcami. Niesamowicie spodobał mi się sposób, w jaki za pomocą barwnych i plastycznych opisów ukazała ona Nowy Jork z 1995 roku, który stał się idealnym tłem dla tej historii - tętniący życiem, klimatyczny, niepowtarzalny. Nie do końca przekonała mnie niestety sama fabuła, zabrakło mi w tej powieści jakiegoś mocniejszego akcentu, wiodącego wątku, który zrobiłby na mnie spore wrażenie i zapadł w pamięć. Natomiast Graham niezaprzeczalnie udało się wpleść to stworzonej przez nią historii sporą dawkę dobrego (momentami wręcz czarnego) humoru, dzięki czemu mimowolnie uśmiechałam się do kartek papieru.

"Być może kiedyś" to historia o pogoni za szczęściem, o wyłamywaniu się z ram powielających się i ograniczających nas schematów, o więzi i istocie przyjaźni i nawet odrobinę o miłości, która nie zawsze przybiera oczywistą postać, i która potrafi zaskoczyć nas w najmniej spodziewanym momencie. Podsumowując, szczerze mogę polecić ją fanom zabawnych i na swój sposób uroczych historii, ukazanych z lekkim przymrużeniem oka.