Burza

Uwielbiam czytać powieści debiutantów i debiutantek. Nie mogłam oprzeć się pokusie i przeczytałam pierwsze dzieło Zuzanny Gajewskiej „Burza”. Jest to całkiem dobry kryminał, który wciągnął mnie od pierwszej chwili.

Czytając tą powieść ani przez chwilę się nie nudziłam. Nie mogłam iść spać nim nie poznałam zakończenia. Z niecierpliwością czekam na kolejne książki naszej debiutantki. Postacie bardzo wyraziste i dobrze wykreowane. Fabuła trzymająca w napięciu. Wartka akcja. Jeżeli lubicie kryminały to zapraszam do przeczytania „Burzy”.

Moją ulubioną postacią z tej książki jest główna bohaterka Ewelina Zawadzka. Dziewczyna jest właścicielką zakładu pogrzebowego. Uwielbia robić makijaże zmarłym. Polubiła to zajęcie będąc w ciąży. Dość nietypowe zajęcie jak dla kobiety. Oprócz tego wychowuje swoją czteroletnią córeczkę. Część osób ją podziwia, część jej zazdrości a jeszcze inni wbiliby jej nóż w plecy. Typowe zachowanie dla mieszkańców małego miasteczka, w którym wszyscy wiedzą wszystko o innych. Ludzie zamiast interesować się swoim życiem, oceniają i krytykują innych. Matka samotnie wychowująca dziecko to według nich samo zło. Niestety dosyć typowe myślenie. Ewelina ma przyjaciela. Czy coś z tego będzie? Czy chłopak zaakceptuje jej córeczkę? Co się stanie, gdy przyjdzie burza i przyniesie ofiary śmiertelne? Czy nasza bohaterka będzie miała ręce pełne roboty? Co potrafią zrobić zawistni ludzie? Poczytajcie warto.

Oprócz Eweliny znajdziecie tutaj również inne postacie, między innymi znaną blogerkę Marzenę Tolak. Niedawno z rodziną wprowadziła się do dawnego browaru w Młynarach. Dziewczyna ma dwie córki jedną zbuntowaną nastolatkę, z którą nie bardzo sobie radzi i drugą sporo młodszą. Pewnego burzowego wieczoru starszy pan odnalazł zwłoki naszej blogerki. Czy ktoś chciał jej śmierci? Czy to może jest kolejna ofiara burzy? Czy może to było samobójstwo? Nie wszyscy ją lubili.

Autorka w idealny sposób myli tropy. Obstawiałam inne zakończenie. Podoba mi się wyraziste pióro tej autorki. W idealny sposób miesza ze sobą trzy gatunki kryminał, obyczaj i dramat.

Poczytajcie jaki skutek może przynieść fatalna reklama. Czy w ciągu jednej chwili z szanowanego obywatela można stać się wrogiem numer jeden?

Kto odkryje prawdę dotyczącą śmierci Marzeny?

Polecam wam ten kryminał. Warto dać szansę debiutantom.

Boicie się burzy? Ja nie potrafię się jednoznacznie ustosunkować. Bywają takie, które kompletnie mnie przerażają, ale niekiedy z przyjemnością się w nie wsłuchuje…. natura potrafi zaskakiwać, niestety tytułowa BURZA niosła ze sobą straty i cierpienie…

Po książkę @promotorka_czytelnictwa sięgnęłam z dwóch powodów. Po pierwsze uwielbiam poznawać nowych autorów, po drugie zaintrygowała mnie główna bohaterka, właścicielka zakładu pogrzebowego i tanatokosmetolog. Już niejednokrotnie mówiła Wam, że próbuję na każdy sposób oswoić się ze śmiercią. Nie ukrywam, że jest to dla mnie bardzo trudny temat. A poza tym w końcu całą historię prowadzi nie policjant, nie cała komenda, a właśnie ona Ewelina Zawadzka, no dobra poniekąd 😉

Akcja toczy się w małym miasteczku. Wszyscy się znają, a niekiedy człowiek wolałby pozostać anonimowy… Podczas ogromnego załamania pogody dochodzi do tragedii. Umiera wiele osób… wśród ofiar jest również Marzena Tolak, blogerka. Ale czy jej śmierć jest wynikiem wyładowań atmosferycznych? A może dochodzi jednak do morderstwa?

Nie jest to bardzo mroczna historia, choć klimat panujący w książce podobał mi się. Ewelina nie widząc postępów w śledztwie sama stara się dojść do prawdy. Nie zawsze jednak podejmuje właściwe kroki, zwłaszcza ten "jeden" i naraża się na niebezpieczeństwo, a to wszystko oczywiście przez jej charakter, który z pewnością nie należy do łatwych.

Nie oczekujcie również stricte kryminału, znajdziecie tu bowiem wątki obyczajowe, które powodują, że wchodzi się w tę historię jeszcze bardziej.

Czytając ostatnie rozdziały przyznam, że nie spodziewałam się takiego zakończenia, ale później, już po lekturze, zastanawiając się nad biegiem wydarzeniem stwierdzam, że mogłam być trochę bardziej czujna 😉 Mimo wszystko spędziłam bardzo miło czas.

To książką, która się po prostu pochłania.

Jest to połączenie thrillera i powieści obyczajowej, z czego ten drugi gatunek w znacznym stopniu dominuje. Poznajemy tu Ewelinę, właścicielkę zakładu pogrzebowego, starającą się poznać przyczynę śmierci blogerki Marzeny, której córeczką opiekowała się w dniu śmierci denatki.

Książka ta wciągnęła mnie właściwie od pierwszych rozdziałów, a lekki styl autorki w połączeniu z mrocznym klimatem sprawiły, że nie mogłam oderwać się od lektury aż do samego końca. Bardzo spodobał mi się motyw burzy, dzięki któremu można było odczuć niepokój i niepewność na to, co będzie dalej.

Bohaterowie również mnie zaciekawili i uważam, że autorka całkiem dobrze poradziła sobie z ich kreacją. Szczególnie polubiłam główną bohaterkę i z chęcią poznałabym jej dalsze losy. Powiązania między nimi również były moim zdaniem logiczne i dobrze przemyślane.

Jeśli chodzi o samo rozwiązanie tajemnicy i zakończenie fabuły, to było ono całkiem w porządku, ale jednak nieco zbyt pośpieszne jak na mój gust.

Podsumowując, uważam, że jest to udany debiut i z pewnością spodoba się ON osobom, które nie lubią krwawych thrillerów, tylko wolą jednak coś obyczajowego z niewielką dawką dreszczyku. Jest to idealna pozycja na jeden wolny wieczór i myślę, że naprawdę warto się tą książką zainteresować 😊.

Młynary - to właśnie tam w ostatnim czasie dochodziło do licznych burz. Jedna z nich wywołała w miasteczku nie małe poruszenie...

Wypadek na drodze, mnóstwo ofiar, a także tajemniczy zgon, na pewno nie spowodowany burzą. Z tego powodu, kostnice w okolicy były przepełnione, a ciało denatki trafiło do tej, której właścicielką była Ewelina. To właśnie ona postawiła sobie na punkt honoru odnalezienie mordercy Marzeny. Policja i prokurator zdecydowanie za wolno działali.

Ale czy zabawa w detektywa przyniesie jakiekolwiek rezultaty? A może tylko doprowadzi do nieszczęścia?

------

Sięgając po książkę "Burza", miałam nadzieję dostać pełno emocji, tajemnicy i ciar na plecach. Oczywiście nie mówię, że tego nie dostałam, ale zdecydowanie czułam niedosyt. Wydaje mi się, że nie jest to typowy kryminał, a raczej obyczajówka z jego dodatkiem. Nieraz, gdy bohaterka opisywała ciała zmarłych, jak się nimi zajmowała lub wykonywała inne specyficzne czynności, faktycznie czułam tę adrenalinę i dreszczyk emocji - widać, że autorka zrobiła rozeznanie w tym temacie. Akcja momentami była świetna, ale po chwili wszystko się rozjeżdżało na boczne tory, które gubiły tę grozę sytuacji. Fajnie, że pod koniec akcja faktycznie nabrała tempa i zagadka została rozwiązana, aczkolwiek zakończenie mnie nie zaskoczyło. Poza tym w książce został także ukazany wątek nienawiści, ogólnego hejtu i łatwości oceniania innych - jak to w małych miejsowościach bywa. Myślę, że jak na debiut autorki, wyszło całkiem nieźle.

P. S. okładka bardzo mi się podobała, właśnie dzięki niej zauważyłam tę książkę, a opis zachęcił jeszcze bardziej.

Choć ,,Burza" jest debiutem literackim w niczym nie ustępuje powieściom pisarek, które mają już znaczący dorobek na koncie. Zuzanna Gajewska stworzyła historię osadzoną w rodzinnych Młynarach, miejscu znanym od podszewki. Niestety, wieś przeżywa teraz prawdziwe chwile grozy - przez szalejące burze uszkodzeniu ulegają nie tylko elementy krajobrazu, ale także nastroje panujące wśród mieszkańców są niespokojne.

Główną bohaterką książki zostaje Ewelina Zawadzka, mama 4-letniej Karolci, samotnie wychowująca córkę. Z ojcem dziecka praktycznie nie utrzymuje kontaktu, a zawodowo zajmuje się przeprowadzaniem osób zmarłych na drugą stronę - od ubioru, makijażu, uroczystości pogrzebowych aż po zajmowanie się grobami, jeśli takie zlecenie złoży rodzina nieboszczyka. Zakład rozwija się dobrze, a Ewelina wkłada w swoją pracę dużo serca. Na horyzoncie pojawia się mężczyzna, któremu przez poprzednie wydarzenia boi się zaufać. Tymczasem burza nie ustępuje...

Rok temu do Młynar wprowadziła się Marzena Tolak razem z mężem oraz dwoma córkami. Kobieta zajmowała się projektem badawczym dotyczącym życia i mieszkańców w małych miejscowościach. Niedługo ma ukazać się jej pierwsza książka dotycząca Młynar. Niestety, ale zanim to następuje kobieta jest martwa! Kto chciał jej śmierci? Wespół z policjantami swoje prywatne śledztwo rozpoczyna Ewelina Zawadzka.

Tytułowa ,,Burza" odgrywa w tej historii niebagatelne znaczenie. Tak, jak zjawisko jest nieprzewidywalne, niebezpieczne, mogące przynieść szkody, tak i życie bohaterów powieści nie jest usłane różami. Zuzanna Gajewska na podstawie małej społeczności pokazuje, że każdy się z każdym zna, a nawet jeśli nie dokładnie, to kojarzy go z widzenia. Mocno stąpająca po ziemi Ewelina, która musiała wziąć życie w swoje ręce. Nieco bujająca w obłokach i chcąca zmienić swoją przyszłość Marzena Tolak. Kto czyhał na życie blogerki? Tego musisz dowiedzieć się sam. Świetnie skonstruowana historia i osadzeni w Młynarach bohaterowie. Nie mogłam się oderwać.

Ewelina Zawadzka postanowiła zmienić swoją profesję i zamiast malować kobitki przed imprezami, zaczęła malować zmarłych w swoim zakładzie pogrzebowym. Miała rękę i fachowe oko i wiele osób uznawało, że Ewelina jest kobietą, która „oddaje im zmarłych”. Profesjonalizm profesjonalizmem, a ładowanie się w kłopoty to już swoją drogą. Ewelina zaplątuje się w sprawę morderstwa nowej mieszkanki Młynar, blogerki Marzeny Tolak. W tym samym czasie rozpętała się gwałtowna, straszliwa burza, która pochłonęła wiele istnień ludzkich, zniszczyła infrastrukturę, powaliła drzewa, powodując poważny wypadek drogowy. W prosektoriach szpitalnych okolicznych miejscowości zabrakło miejsc na ofiary. Zwłoki blogerki trafiły więc właśnie do chłodni w zakładzie Eweliny. Na swoje nieszczęście czuła parcie, by sprawę wyjaśnić szybciej niż miejscowa policja, która według niej pracowała zbyt opieszale. Co z tego wyniknie? Czy zabawa w domorosłego detektywa wyjdzie jej na zdrowie?

Historia bardzo mi się podobała, nawet nie tylko dlatego, że Autorce udało się stworzyć a właściwie odtworzyć klimat małego miasteczka, w którym każdy o każdym wie, każdy każdego inwigiluje, ocenia, i z cichą satysfakcją oczernia. Oj tak! Jak jest możliwość, to niektórzy chętnie innym dokopią! Nienawiść i zazdrość ludzka rodzi się z gwałtownością burzy po upalnym i dusznym dniu. Autorka potrafiła również stworzyć napięcie wzrastające wprost proporcjonalnie do każdej kolejnej przeczytanej strony. To była historia, od której nie mogłam się oderwać. Zakończenie może i mnie specjalnie nie zaskoczyło, dobrze wytypowałam sprawcę, ale całość oceniam wysoko. Były elektryzujące emocje, szybsze bicie serca, tajemnice rodzinne, toksyczne relacje, mroczny klimat z porywistym wiatrem, ulewnym deszczem, gwałtowną burzą w tle i co dla mnie ważne bez zbędnego rozlewu krwi. Podobał mi się również fakt, że wątek obyczajowy przebił kryminalny i powstała mieszkanka, którą lubię – piorunująca. Tak, jak po burzy świat ogarnia spokój, powietrze staje się lżejsze i czystsze tak i ten debiut jest istnym powiewem świeżości. Wiem, że niektórzy będą zawiedzeni: za dużo obyczajówki, zbyt powolna akcja, za mało krwawych szczegółów, ale mnie lektura się podobała.

Czy czułam satysfakcję z lektury? Tak.

Czy byłam zadowolona z czasu spędzonego z książką? Tak.

Czy debiut Autorki uważam za udany? Zdecydowanie tak!

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Prószyński i S-ka.

Lektura Burzy wywarła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, chwilami wywołała nawet lekki uśmiech na twarzy i dała sporo do myślenia. Moim zdaniem, nie do końca jest to kryminał, pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że raczej powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, która, pomimo że nie spowodowała opadnięcia mojej szczęki, to czytało mi się ją bardzo dobrze i z ogromną przyjemnością. Lubię, gdy oprócz dobrej zagadki kryminalnej, autor przedstawia wiele szczegółów z życia prywatnego bohaterów i tworzy ciekawe tło społeczne. Pomysł z umieszczeniem akcji w realnej miejscowości, którą łatwo znaleźć na mapie było strzałem w dziesiątkę, bo dodało to fabule realności. Tytuł powieści odzwierciedla nie tylko groźne zjawisko atmosferyczne, ale pełni też rolę przenośni. Każde z bohaterów, miało swoją burzę w życiu, która wiele zmieniła.

Marzena Tolak miała mieć wszystko, miała być sławna, miała zmienić swoje życie. Teraz przez krótką chwilę nawet była sławna, ale nie takiej sławy pragnęła. Teraz ludzie spotkali się na jej pogrzebie. Jedni z sympatii, inni z ciekawości. Może wśród tych gapiów jest także jej morderca? Burza, która namieszała w życiu mieszkańców Młynar, ułatwiła zabójcy bezkarne zniknięcie. Nikt nic nie widział, niczego nie zauważył, bo każdy był skupiony na ratowaniu własnego dobytku i przejęty szkodami, jakie wyrządził żywioł. Dodatkowo sprawę zabójstwa przyćmiewa tragiczna śmierć pasażerów autobusu, przygniecionego przez drzewo, przewróconego przez nawałnicę.

Ewelina Zawadzka, właścicielka zakładu pogrzebowego, matka czteroletniej Karolci, nie była bliską znajomą zamordowanej kobiety, ale tego feralnego popołudnia opiekowała się jej córeczką. Była też świadkiem kilku dziwnych zdarzeń, które zapadły jej w pamięć. Elbląskie prosektorium z powodu śmierci tylu osób na raz, nie było w stanie pomieścić wszystkich ciał, więc zwłoki blogerki Marzeny Tolak trafiają do zakładu Eweliny, której od początku ta zagadkowa śmierć nie daje spokoju. Kobieta jest zbulwersowana brakiem postępów w śledztwie, więc postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Dociekliwość Eweliny spowoduje, że na jaw wyjdą skrywane tajemnice, a ona sama znajdzie się w niebezpieczeństwie.

Mnożą się poszlaki, powiększa grono podejrzanych, a sprawcy wciąż brak. Mnóstwo tropów, które wskazują na coraz to inne osoby, chociaż w połowie książki miałam już swoje podejrzenia. Pomimo że wytypowałam zabójcę, to jednak autorka sprytnie kierowała podejrzenia na innych i były chwile, że wątpiłam, czy mój typ jest prawidłowy.

„Burza” to solidnie napisana powieść, w której Marzenie Gajewskiej udało się perfekcyjnie przedstawić specyfikę małomiasteczkowej społeczności. Społeczności, w której każdy zna każdego i o każdym ma coś do powiedzenia, a najmniej o sobie. Poruszyła także zagadnienia, z którymi boryka się współczesne społeczeństwo. Hejt, niefrasobliwe umieszczanie informacji o sobie w internecie, toksyczne związki, chorobliwą zawiść o czyjeś sukcesy, chęć zaistnienia w mediach za wszelką cenę. Zawsze czytanie o takich problemach, dotyczących naszej rzeczywistości, wzbudza we mnie refleksje, a tym razem miałam ich sporo.

Oddani przyjaciele, którzy mogą okazać się zawistną jednostką, skłonną zniszczyć nas i zszargać opinię w imię źle pojmowanej sprawiedliwości. Pseudo przyjaciele, którzy żerują na naszej dobroci, a gdy postanowimy zakończyć ten układ, szukają sposobności, by się zemścić. Niegodne postępowanie znajomych, którzy dla rozrywki postanowią rozsiewać o nas plotki w realu lub internecie, myśląc, że to dobra zabawa, nie zdając sobie sprawy, jak wielką krzywdę mogą nam tym wyrządzić i wreszcie bezrefleksyjne umieszczanie osobistych informacji i zdjęć w sieci, które mogą ściągnąć na nas kłopoty.

Powieść czyta się przyjemnie z niekłamanym zachwytem i dużym zaangażowaniem. Narracja jest płynna i wszystko łączy się ze sobą w logiczny sposób, bez zgrzytów i nie pomijając żadnych wątków. Jedyne co mnie mocno irytowało podczas czytania, to postępowanie głównej bohaterki, bo nie potrafiłam zrozumieć, jak cywilna osoba bez doświadczenia, może zajmować się sprawą zabójstwa, wściubiać swój nos w prowadzone śledztwo przez policję. Zastanawiałam się często, czy Ewelina była, aż tak spostrzegawcza i błyskotliwa, czy aż tak bezmyślna. Nie miała przecież pewności co do tego, czy morderca nie krąży po miasteczku, szukając kolejnej ofiary, a ona wciąż drążyła temat, wypytując ludzi o ich tajemnice. To, że w końcu zwróci na siebie uwagę mordercy, to była tylko kwestia czasu. Swoją niefrasobliwością naraziła na niebezpieczeństwo nie tylko siebie, ale także swoją rodzinę. A poza tym była tak bardzo skupiona na sobie i swoich potrzebach, że nie brała pod uwagę tego co może czuć i przeżywać jej partner.

Ewelina nie jest ani mroczna, ani tajemnicza. Swojska dziewczyna z sąsiedztwa, która oprócz zajmowania się godnym pochówkiem zmarłych, postanowiła wcielić się w rolę niefrasobliwego detektywa. Burza minęła, zaświeciło słońce, to może czas zacząć wyglądać kolejnej ?

Dziś o książce „Burza” autorstwa Zuzanny Gajewskiej.

Poznajemy Ewelinę Zawadzką, właścicielkę zakładu pogrzebowego, przedsiębiorczą kobietę, która mimo zawirowań w przeszłości cieszy się zaufaniem lokalnej społeczności. Z racji wykonywanego zawodu (oraz potrzeby serca) wspiera ludzi w najtrudniejszych chwilach życia. Obcowanie ze śmiercią, zwłaszcza śmiercią ludzi, których się znało, rodzi ciekawość dotyczącą ostatnich chwil życia i okoliczności śmierci. Kiedy do jej zakładu trafia ciało Marzeny Tolak niedowierzanie, zmienia się, w chęć odkrycia kto stoi za śmiercią lokalnej blogerki. Czy idealne życie, to tylko gra pozorów? Czy działalność blogerska przyczyniła się do śmierci kobiety? Czy motywem była zazdrość?

To, co było dla mnie najciekawsze to kwestie społeczne. Z racji wykształcenia autorka bardzo trafnie zarysowuje funkcjonowanie małej, lokalnej społeczności oraz (jeszcze ciekawiej) ukazuje współczesne funkcjonowanie człowieka w mediach społecznościowych. Balansowanie między prawdą i fałszem… by zyskać rozgłos w mediach społecznościowych, pogoń za sensacją, hejt. „Jednym kliknięciem kciuka udała mu się złamać kodeks etyki dziennikarskiej, współżycia społecznego i zwykłej ludzkiej przyzwoitości, której zdecydowanie brakowało również jego obserwatorom”.

„Burza” to zbiór ludzkich historii… ścieżek życia, którym często towarzyszyły załamania pogody, to wichury, nagłe zmiany, nieszczęścia spowodowane namiętnościami i suszami emocjonalnymi. To permanentna pogoń za skarbem… „nie dla wszystkich skarb oznacza skrzynię pełną złotych monet i klejnotów. Dla niektórych może nawet dla większości, bogactwo to sława i splendor, szczególnie gdy ma się kompleksy”.

Polecam lekturę, bo to lekki kryminał, mocno podbudowany obyczajowo. Kreacja bohaterów i lekki język sprawiają, że książkę połyka się w jeden wieczór. Z przyjemnością spotkałabym się ponownie z Eweliną 😊

Dawno nie czytałam tak wciągającego kryminału. Akcja dzieje się bardzo dynamicznie. Z każdą kolejną stroną wciąga nas coraz mocniej. Ciekawi, nietuzinkowi bohaterowie. Główna bohaterka Ewelina jest właścicielką zakładu pogrzebowego i maluję ciała zmarłych.

Może ktoś z Was chciałby pracować jak Ewelina? Ja bała bym się dotknąć ciała zmarłej osoby.

To jest na prawdę dobrze przemyślana książka. Niecodzienna fabuła, kilku podejrzanych, aż w końcu niespodziewany zwrot akcji. Co prawda kilka stron przed rozwiązaniem domyśliłam się końca ale to tej lekturze wcale nie umniejsza radości z czytania, ponieważ wciąga do ostatniej strony.

Polecam

Jest to niezwykle udany debiut i gratuluję autorce

Niekiedy myślimy, że w życiu już nic nas nie zdziwi. To właśnie najczęściej wtedy spadają na nas wydarzenia, których biegu zupełnie się nie spodziewaliśmy…

Ewelina Zawadzka jest właścicielką niewielkiego zakładu pogrzebowego w Młynarach i jednocześnie samotną matką wychowującą czteroletnią Karolinkę. Mężczyzna, z którym jest związana to strażak ochotnik, a jego brat – policjant. Można więc powiedzieć, że każde z nich jest człowiekiem od zadań specjalnych. Przekonują się o tym dobitnie, kiedy pewnego dnia podczas gwałtownej burzy dochodzi do tragicznych wydarzeń. Jednym z nich jest makabryczny wypadek autobusowy, w którym życie traci kilkanaście osób, a kolejnym znalezienie martwej kobiety w okolicach młyna wodnego. Ofiarą jest lokalna blogerka, która zaledwie od roku wraz z rodziną zamieszkiwała stary browar. Ze względu na obłożenie w miejskim zakładzie pogrzebowym, ciało kobiety trafia do Eweliny, która koniecznie chce się dowiedzieć, w jaki sposób doszło do śmierci kobiety, która przecież nie była jej obca. Czy uda jej się wspomóc organy ścigania i znaleźć mordercę? Jakie jeszcze tajemnice odkryje w czasie prywatnego śledztwa?

„Burza” to pozycja inna niż większość, z którymi miałam okazję się spotkać do tej pory. Kiedy tylko przeczytałam jej opis, czułam że to będzie coś dla mnie. Książkę przeczytałam w tempie błyskawicznym. Od pierwszej strony zostałam porwana i osadzona w małomiasteczkowym klimacie. Akcja tocząca się w dużej bliskości z zakładem pogrzebowym, a także wplatanie przez autorkę elementów ostatniego pożegnania, bardzo przypadły mi do gustu. Był to faktycznie element, z którym nie spotykałam się często w powieściach.

Jest to w moim odczuciu naprawdę bardzo dobry debiut, a autorka ma duży potencjał. Jako czytelnik czułam się w pełni zaopiekowana. Mimo, że w ciągu całej lektury pojawił się jeden moment, który mnie nudził i troszkę się ciągnął, to końcówka zdecydowanie to wynagrodziła. Nie była bardzo zaskakująca (przynajmniej ja domyśliłam się, kto zabił sporo przed zakończeniem), ale przyjemna, jak i cała książka.

Warto też zaznaczyć, że Zuzanna Gajewska starała się przekazać w swojej powieści nie tylko suche fakty i informacje, ale również uczucia towarzyszące pracy w zakładzie pogrzebowym. Dzięki temu mogliśmy nie tylko zapoznać się z ciekawą pozycją z gatunku literatury na pograniczu thrillera i kryminału, ale również poddać się chwili refleksji i zrozumienia dla tego trudnego zawodu, mimo że sam w sobie nie był głównym wątkiem w tej książce.

Osobiście polecam. Czytajcie i wyrabiajcie sobie swoje zdanie.

We współpracy z wydawnictwem Prószyński.

Dziś premiera debiutanckiej książki Zuzanny Gajewskiej i jak chcecie przeczytać naprawdę wciągający kryminał to polecam!

Ewelina jest młodą, samotną matką, mieszkającą w małym miasteczku Młynary. Obecnie życie się jej układa, ma wspaniałego chłopaka i świetnie prosperujący biznes. Po urodzeniu córki, gdy straciła pracę jako makijażystka, założyła zakład pogrzebowy, w którym nie tylko przygotowuje zmarłych, ale też często zajmuje się organizacją całej uroczystości. Burza, jaka ma miejsce w trakcie miejskich dożynek zbiera śmiertelne żniwo. Do tego okazuje się, że w trakcie nawałnicy zamordowano jedną z mieszkanek. Z uwagi na problemy spowodowane burzą, ciało ofiary trafia do zakładu Eweliny. Kobiety znały się, bo ich córki chodziły razem do przedszkola i Ewelina usiłuje pomóc policji w znalezieniu sprawcy.

Wydawałoby się, że kryminał jakich wiele, więc co go wyróżnia? Nie wiem czym tkwi fenomen, ale książka napisana jest tak dobrze, że łyka się ją momentalnie, wręcz nie sposób  oderwać się od lektury. Mamy tu przekrój najrozmaitszych postaci, jakich pełno w obecnym świecie, prosty język i nie wydumane dialogi, brak wulgaryzmów i krwawych opisów i niezwykle ciekawą intrygę. Jeśli tak wygląda debiut, to ja poproszę o jeszcze i z utęsknieniem czekam na kolejne książki autorki.

Rozbieg w nowy rok potrafi być dość ciężki i chyba większość z nas zaczęła tak naprawdę normalnie funkcjonować dopiero po długim weekendzie, a od świąt działo się niewiele. U mnie tak właśnie było, ale na "Burzę" czekałam i przeczytałam ją już tydzień temu. Tyle, że musiałam ją sobie w głowie przemyśleć i ułożyć na jej temat sensowne zdanie.

Pewnie się zastanawiacie o czym ta książka w ogóle opowiada, a raczej co autorka włożyła do środka i czy jest warte przeczytania. Już podpowiadam.

Poznajemy główną bohaterkę, Ewelinę. Choć jest samotną matką małej dziewczynki, to jest szczęśliwa, bo ma stabilne życie. Jest właścicielką zakładu pogrzebowego więc i o pracę się nie martwi. Życie jednak nie jest takie kolorowe i gdy nad jej miasteczkiem zbiera się potężna burza, zaczynają się kłopoty. Dla Eweliny może nie są one bezpośrednie, ale mocno nią wstrząsają. Dlaczego? Otóż, znalezione zostaje ciało blogerki i to kobiety, którą główna bohaterka znała, a nawet opiekowała się jej córką. Nie ginie jednak ona przez nawałnicę. Ktoś postarał się o to, żeby została zabita... dlaczego? Tu zaczynają się schody, bo śledztwo schodzi na drugi plan ze względu na to, że podczas trwania burzy, tego samego dnia dochodzi do wypadku. Ważniejsze staje się to, że gdy drzewo runęło na autobus, zginęło w nim kilkanaście osób. Nikt się nie przejmuje, że wśród mieszkańców może grasować morderca i szukać kolejnej ofiary.

Gajewska z przytupem weszła w świat kryminału i muszę przyznać, że zrobiła to naprawdę dobrze. Zawsze, gdy nawet ktoś już tworzył inne opowieści, chociażby obyczajowe, obawiam się tego, czy zrobi dobry research, czy fabuła będzie skomplikowana i nie będzie się tak łatwo domyślić co i jak. Jednocześnie za każdym razem odczuwam dreszczyk emocji, bo to ktoś nowy w tym świecie, ktoś, kto może stworzył genialną książkę i będzie pisał kolejne. Zatem jak to jest tym razem?

Wróćmy jeszcze na chwilę do fabuły. Tytułowa burza ma tutaj nie tylko znaczenie dosłowne, ale gdy się zgłębicie w lekturę, to zobaczycie, że ma wiele metaforycznych znaczeń. Chociażby to, że Ewelina samotnie wychowuje dziecko. Kiedyś coś się wydarzyło w jej życiu, wiele przeszła, o czym musicie sami doczytać i przekonać się czy wyszło dla niej słońce po burzy. Takich elementów jest cały ogrom i dla mnie to ogromna zaleta, bo tytuł nie jest tylko słowem, a to sprawia, że się zapamiętuje lekturę na dłużej.

To kryminał, jak już wspominałam, choć rzekłabym, że ma w sobie wiele z thrillera. Akcja trzyma w napięciu i czyta się tę powieść na raz. Dlatego ryzykownym jest zaczynać lekturę wieczorem, przed snem, z założeniem, że rano trzeba się podnieść i iść do pracy! Ciężko ja odłożyć, bo wciąga w świat nie tylko śmierci, bo autorka zahacza dość mocno o wątki obyczajowe. Cóż to był by za kryminał gdybyśmy nie poznali bohaterów również od ich prywatnej strony, prawda? Coś nimi kieruje, z czegoś są dumni, ale też często coś ukrywają i to tylko zwiększa ciekawość tego, czego jeszcze możemy się dowiedzieć.

Co mnie zatem mogło w tej książce zirytować. A no, to, że główna bohaterka zaczyna szukać zabójcy na swoją rękę. No cóż, skąd może w ogóle wiedzieć od czego zacząć? To, że w jej kostnicy leżą zwłoki kobiety, to jeszcze nic nie znaczy, ale sprawdźcie sami, czy Ewelina jest tak inteligentna, czy tak... bezmyślna.

Podsumowując, warto sięgnąć po tę książkę. To jeden z ciekawszych tytułów jakie mają premierę w styczniu. Dla mnie to czytelniczo świetny początek roku i dzięki tej książce nabrałam nieco rozpędu i po przerwie świątecznej, gdzie czytałam niewiele, zaczęłam pochłaniać jedną książkę za drugą. Zatem polecam, cóż tu więcej mówić!

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Prószyński i S-ka.

Na początku jest cisza.. niewinna, skryta, duszna.

Potem nagle, bez ostrzeżenia następuje wyładowanie siły żywiołu, które można poczuć wszystkimi zmysłami.

Burza.

Grzmoty. Błyski. Pioruny. Deszcz. Wichura.

To słychać, widać, czuć.

Kilkanaście minut wystarczy by powalić drzewa, zablokować drogi, zerwać dachy, zburzyć spokój i poczucie bezpieczeństwa najodważniejszych.

Na końcu zostaje już tylko cisza. Niekiedy tak głośna, że nie pozwala na spadek tętna.

A krajobraz po burzy może zaskoczyć..

Ewelina Zawadzka to kobieta po przejściach. Samotna matka i zaradna bizneswomen. W niewielkiej miejscowości Młynary powadzi małą firmę – zakład pogrzebowy. Jej życie wydaje się stabilne i spokojne, aż do dnia gdy podczas odbywających się w Młynarach dożynek, gwałtowna burza urządza sobie własne dożynki. Rozszalały żywioł pustoszy małą miejscowość i jej okolice. W Młynarach obok dawnego młyna wodnego zostaje znaleziona martwa kobieta, Marzena Tolak. Kobieta to blogerka, która niedawno wraz z rodziną zamieszkała w dawnym browarze. Policja podejrzewa zabójstwo. W tym samy czasie nieopodal miał miejsce tragiczny wypadek autobusu. Sprawa ta zdaje się przysłaniać tajemnicze morderstwo.

Z powodu braku miejsc w elbląskim prosektorium ciało Marzeny trafia do zakładu Eweliny. Rozpoczyna to serię zaskakujących sytuacji, które zmuszają Ewelinę do zaangażowania się w powoli rozkręcające się śledztwo. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że kobiety się znały i spotkały w dniu śmierci Marzeny.

Ewelina nie mogąc powstrzymać wrodzonego „odruchu ratowania świata” rozpoczyna samodzielne poszukiwania zabójcy..

„Burza” debiut literacki. Lekki kryminał z rozbudowanym wątkiem obyczajowym. Zgrabna historia pełna emocji, tajemnic i burzliwych zrywów i porywów. Coś w sam raz na zimowy wieczór z książką, która za sprawą letniej burzy, pozwoli podgrzać atmosferę.

Polecam.