Burza kolorów

Jest to niezwykle intrygująca pozycja, dzięki której czytelnik może się przenieść w minione czasy i ich klimat. Jej poziom oceniam niezwykle wysoko, zwłaszcza pod względem językowym. Bardzo mnie urzekła, a to nie zdarza się często. Piękne opisy uczuć i emocji bohaterów sprawiły, że czytelnik mógł się z nimi utożsamiać i wejść w ich umysły oraz samemu doświadczać ciekawych historii. Na plus jest również bardzo przemyślana fabuła.

 

Jako fan okładek doceniam tę serię ze względu na piękne okładki. Każda nowa książka, którą widziałem, była estetyczna, więc wiem, że musi znaleźć się na moim biurku. Jeśli pod tą oszałamiającą okładką kryje się cudowna treść, jestem zachwycony. Tym właśnie jest „Burza kolorów”. Od razu zakochałem się w pierwszych stronach tej opowieści. Opis tej książki ma głównie charakter słowny. To emocjonalna burza, która sprawia, że czytelnik chce jak najszybciej poznać zakończenie tej historii. Damian Dibben po raz kolejny pokazał, że potrafi posługiwać się słowami mającymi wartość estetyczną, połączenie zbrodni z miłością i odrobiną historii było wspaniałe. Polecam serdecznie.

Będę z Wami szczera. Proza Damiana Dibbena nie każdemu przypadnie do gustu. Autor ma dość oryginalne spojrzenie na świat oraz pisze o ponadczasowych wartościach w bardzo nieszablonowy sposób. Jego opowieści wymagają więc chwili czasu, zrozumienia oraz zaangażowania, ale jeśli jesteście otwarci na literackie wyzwania - koniecznie musicie poznać "Burzę kolorów".

Dibben ma nieograniczoną wyobraźnię. Pisze z pasją, oddaniem, pięknie nakreśla wszelkie szczegóły swojej fabuły i nie zapomina o nadaniu emocjonalnego wydźwięku każdej scenie, którą tworzy. Jednocześnie akcja jego książki jest niespieszna, mocno skupiająca się na przeżyciach wewnętrznych bohaterów, dosadna i rozległa jednocześnie, czyli tak bardzo skomplikowana i nieoczywista, że trzymająca nas w swoich ramionach do ostatniej strony. Trudno wyrazić słowami jak przemyślana struktura wpływa na komfort czytania, ale mam nadzieję, że zdecydujecie się to poznać na własnej skórze.

Przenosimy się do Wenecji, XV wieku i tym samym otrzymujemy niezapomnianą możliwość poznania wszelkich wartości charakterystycznych dla ówczesnych czasów. Wraz z bohaterami przechodzimy przez wzloty i upadki blichtru oraz sławy, która przyciąga artystów z różnych miejsc. Giorgione, wschodząca gwiazda malarstwa, jest niezwykle przystojnym i czarującym mężczyzną. Tylko czy to wystarczy, by osiągnąć zamierzone cele? Jego kariera staje pod znakiem zapytania, więc Giorgione podejmuje się szaleńczej misji zdobycia nowego pigmentu przywiezionego przez najbogatszego człowieka w Europie. Zbliża się przez to do jego żony, ale nie spodziewa się, że tym samym nakreśli się intryga z której nie będzie już odwrotu.

Fabuła jest niezwykle zawiła, skomplikowana oraz wielowątkowa. Dzieje się naprawdę dużo a liczne tematy przeplatają się ze sobą w opowieści o pasji, oddaniu, ludzkim egoizmie a także dążeniu do celu wbrew zdrowemu rozsądkowi. Czytamy o wielkiej miłości przepełniającej człowieka, o duszy artysty wyróżniającej się z tłumu aż w końcu o zarazie, nadchodzącej tragedii i zagrożeniach, które czekają na nas każdego dnia. Damian Dibben nie koloruje faktów, nie przekłamuje rzeczywistości a składa na nasze dłonie wciągający obraz namiętności, którą każdy z nas zacznie inaczej definiować po przeczytaniu tej lektury.

"Burza kolorów" to historia, którą warto rozłożyć na kilka wieczorów i nie czytać jej w pośpiechu a skupić się na wszystkim co dzieje się dookoła głównego bohatera. Wcześniejsza powieść Dibbena bardzo mi się podobała, ale jego aktualne dzieło wydaje się być jeszcze bardziej naszpikowane emocjami i odnoszące się do świata, w którym wszystko ma swoje miejsce a los pisze scenariusze nie zawsze zgodne z naszymi oczekiwaniami. Książka wyjątkowa, inna niż wszystkie, zdecydowanie warta uwagi.

Wenecki malarz Giorgione, a właściwie Giorgio Barbarelli da Castelfranco, dla przyjaciół Zorzo, jest głównym bohaterem książki „Burza kolorów”. Akcja książki została umiejscowiona w Wenecji we wrześniu 1510 roku. W tym samym czasie co Zorzo, we Włoszech działał da Vinci czy Michał Anioł. Giorgione w młodzieńczych latach pobierał lekcje malarstwa od samego Belliniego. To co napisałam nie jest fikcją, ale niestety o życiu i twórczości Giorgione w rzeczywistości oprócz tych ogólnikowych wiadomości niewiele wiadomo. Co pozwoliło autorowi na szerokie pole w wyobrażeniu sobie jaki był, jak żył i tworzył Zorzo. Zrobił to tak dobrze, że szukając potem dzieł Giorgione przeżyłam zawód, gdy okazało się, że do czasów współczesnych nie przetrwały dzieła, które można mu przypisać w zupełności.

Podobno część jego uczniów wzorowała się na jego stylu, co może zainspirowało autora do ukazania w powieści jak bardzo Zorzo był za swoimi uczniami, ile okazywał im serca i jak czuł dumę z ich postępów bez zazdrości.

„Burza kolorów” początkowo skupia się na ukazaniu gonienia za czymś co wydaje się mało osiągalne. W tym przypadku jak tytuł wskazuje, są to poszukiwania pigmentu, który został owiany legendą. Chęć zdobycia koloru sprowadza na Zorza poznanie wpływowych państwa Fuggerów, co skutkuje tym, że pragnienie dokonania czegoś wielkiego w malarstwie staje w szranki z pragnieniem Sybille Fugger. Historia miłosna, która z początku wydaje się banalnie tragiczna, przybiera oblicze, które jeszcze mocniej ukazuje jak w przeróżnych odsłonach złe pragnienia mogą prowadzić do upadku.

To druga książka autora, którą czytam i napisać, że czuć tutaj ponownie fascynację autora Wenecją, to wydaje się za mało. „Mam na imię jutro” poruszyło mnie bardziej, ale i tak ten tytuł potwierdził, że autor potrafi przekazać wrażliwość na wiele sposobów.

Sztuka, XVI-wieczna Wenecja, pasja, miłość i obsesja, czyż to nie brzmi dobrze?

Nieśmiało wkraczamy w świat artystów epoki renesansu. Udajemy się do XVI wiecznej Wenecji, która jest rajem dla poszukujących bogactwa i sławy artystów. Poznajemy znanych malarzy, wśród których na plan pierwszy przesuwa się Zorzo del Castelfranco nazywany Giorgione – włoski malarz epoki renesansu. Wspaniały mistrz koloru i światła. Przedstawiciel koloryzmu weneckiego, obserwator chwilowych stanów natury i świata.

Poznajemy artystę w chwili, gdy przeżywa chwilowy kryzys, w tym również finansowy. Ma wielu konkurentów, długi na karku i szuka pracy, która zapewni wyjście z zapaści finansowej. O lukratywne zlecenie nie jest łatwo, trzeba mieć wielką siłę przebicia i znajomości. Ale znalazł sposób na wyjście z marazmu. Usłyszał o nowym pigmencie, Książę Orientu, który został przywieziony do Wenecji przez najbogatszego człowieka w Europie. Aby zbliżyć się do jego właściciela, postanawia namalować portret jego małżonki. Dzięki tej pracy zbliża się do Sybille Fugger, która jest wspaniałą i pełną tajemniczości kobietą. Kobieta cierpiąca w małżeństwie, nawiązuje nić porozumienia z młodym malarzem. I będzie chciała uzyskać jego pomoc w realizacji swojego planu. Zakochany młodzieniec na wiele się godzi, ale potrafi też powiedzieć stanowcze nie. Jakie ma zamiary kobieta? Czy Zorzo wciągnie się w grę Sybille? Czy zaryzykuje swoją artystyczną przyszłość dla zdobycia niesamowitego pigmentu? Jaka okaże się prawda i czy wszyscy bohaterowie będą w stanie się z nią pogodzić?

Burza kolorów to niesamowita i pełna energii powieść o sztuce, życiu malarzy epoki renesansu i zachwycie nad paletą barw i kolorów. Ale są też poruszone bardziej przyziemne i życiowe zagadnienia. Jest miłość i namiętność, zazdrość i zdrada. Bohaterowie są nam bliscy, kochają i zdradzają, pragną wolności i spełnienia. I wszystko się dzieje w spowitej mgłą i tajemniczej Wenecji, pełnej szukających sławy artystów. Atmosfera bardzo gęsta i nieodgadniona, przeszyta nutą snującej się intrygi. Jak dla mnie akcja toczy się spokojnie i leniwie, chociaż nie brakuje chwil i momentów wydobywających z nas nagłe i nieoczekiwane emocje. Nie ma pośpiechu, można się zaprzyjaźnić z bohaterami i z rozmysłem ocenić ich zachowanie, które nie zawsze jest oczywiste i jednoznaczne.

Powieść ciepła i ciekawa, klimatyczna i nastrojowa. Otulona miłością i nadzieją na lepsze jutro, pozwala z pewnym dystansem spojrzeć na nasze życie. I wydobyć płynące z niej przesłanie, które samemu trzeba dotknąć i zrozumieć. Polecam, miła lektura na długie jesienne wieczory, rozgrzeje serce i wleje w nie ogień namiętności … A wokół mnóstwo ciekawych barw i kolorów, stanowiących esencję twórczości młodego bohatera ...