Burek na śniadanie. Serbia dla koneserów

Niejednokrotnie wspominałam, że kocham książki podróżnicze. Praktycznie nie mam ograniczeń jeśli chodzi o to o jakim kraju. Po prostu chcę poznać wszystkie zakamarki świata, których raczej nie dane mi będzie zobaczyć na własne oczy. Niejednokrotnie nie potrzeba zdjęć, bo opisy są tak realistyczne i dokładne, że można sobie wiele wyobrazić. Przyznajmy jednak, że fotografie to w pewien sposób to podstawa książek podróżniczych. Szczególnie tych w wydaniach albumowych.

W przypadku "Burka..." na samym wstępie autor ostrzega nas, że nie jest to typowa książka podróżnicza. Nie będzie to też przewodnik. To książka, opowieść o "Mojej Serbii" jak nazywa ją Argymir. Historia o fragmencie czasoprzestrzeni, która znajduje się na południu Europy. O kawałku ziemi, który zdołał poznać i posmakować, ale którego nie rozgryzł i nie odkrył jeszcze w całości. Nie miał szans, czasu i okazji żeby zobaczyć, poznać i opisać wszystko. Nie miał możliwości zrobić zdjęć, porozmawiać z ludźmi. Ale pokazał i opisał nam to co zobaczył, dotknął i poznał.

Kiedy zobaczyłam książkę i jej tytuł to jako miłośniczka zwierząt miałam swoje skojarzenie i się przeraziłam. Musiałam poczytać o czym jest, co kryje się za "burkiem" nim odważyłam się zajrzeć w jej karty. Jak kamień spadł z mych ramion, gdy zorientowałam się, że ten tytułowy "burek" to ciasto z nadzieniem. Może być nadziany mięsem, warzywami czy serem. Grunt by był tłusty i gorący. No i jedzony na śniadanie z naturalnym jogurtem. To tylko jedno z wielu serbskich dań.

Prócz tego autor pozwala nam choć w niewielkim stopniu poznać Vuk Karadzica - największego serbskiego językoznawcę, historyka i etnografa. Wylicza nam serbskie atrakcje wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Serbia ma tylko, a może aż trzynaście takich atrakcji. M. in. Park Narodowy Derdap, Forteca Smederevo czy Monastyr Studenica oraz Sopocani.

Prócz tego wiele ciekawostek, wrażeń i opisów z punktu widzenia Argymira. Do tego przepiękne zdjęcia.

Dla mnie książka warta czasu i uwagi. To, że książka jest całkowicie subiektywna w ogóle mi nie przeszkadzało, a jeśli dla kogoś to problem to autor na szczęście już na początku ostrzega, że to jego książka o jego Serbii. Więc nie mamy prawa mieć pretensji. Zdecydowanie sięgnęła bym po inne pozycje Iwickiego. Polecam

Więcej na:

[Adres usunięty]

Czy pijąc rakiję powinno się przestrzegać jakichś zasad? Jak przyrządzić smaczną jagnięcinę? Czy można czerpać radość z życia tracąc wzrok? I jak wygląda zakrapiana impreza na cmentarzu? W świat przepełnionej folklorem Serbii zabiera nas Argymir Iwicki - Borowiak, dziennikarz, fotograf hobbysta. Autor, jak sam twierdzi, nie oferuje ścisłego zbioru informacji z dokładnymi adresami na czele. Jego książka to obraz Serbii widzianej jego oczyma, smakowanej jego językiem i usłyszanej z opowieści napotkanych osób. I chociaż ów kraj, w dobie rozdmuchiwanych, atrakcyjnych pod względem turystycznym, odległych państw może wydawać się mało ciekawy, tak wiele ma do zaproponowania. Właśnie o tym jest ta publikacja. Zapraszam na recenzję książki „Burek na śniadanie. Serbia dla koneserów”.

Odwiedza domostwa ludzi różnego przekroju. Kosztuje serbskiej, domowej kuchni delektując się mocną rakiją. Wsłuchuje się w historie opowiadane przez tych najstarszych oraz uczestniczy w świętach pozwalających zjednoczyć mu się z tym jakże umuzycznionym, i wbrew pozorom, radosnym krajem. Podziwia, chłonie, przemieszcza się. Argymir Iwicki oferuje wielowymiarowy opis zawierający elementy geografii, tradycji, religii czy gospodarki. Wspomina tylko o tym, co wartościowe i godne uwagi, a jego książka staje się esencją zebranych doświadczeń, jakże ciekawą dla rządnego poznawania czytelnika.

Dlaczego to właśnie trąbka okazuje się tak ważnym dla Serbów instrumentem? Czym jest Dom Kwiatów? Jakie słynne obuwie noszą mieszkańcy Starej Planiny? I jak prezentuje się taniec kolo? O największych minaretach w Europie, o procedurze przygotowania rakii, o języku serbskim zestawionym z polskim, o kalorycznej baklawie oraz o mężczyźnie mieszkającym na drzewie i w jaskini pisze autor oddając w ręce czytelnika publikację wyzbytą łatwo dostępnych informacji i suchych faktów. „Burek na śniadanie” to nie tylko barwna, ale przede wszystkim żywa książka, bo oparta na spotkaniach z różnorakimi ludźmi – od owczarza po biologa.

Krótkie rozdziały opatrzone sugerującymi treść tytułami i zachowana systematyczność wyglądu kolejnych stron idealnie komponują się z pięknymi oraz wyrazistymi fotografiami, oddającymi klimat wielu wyjątkowych i niepowtarzalnych chwil. Fakt, że ta publikacja obfituje w zdjęcia zyskujące nawet przewagę nad słowem, czyni z niej estetyczny album potrafiący zainteresować nie tylko fanów literatury, ale także kolekcjonerów ładnych wydań.

„Burek na śniadanie” to nie jest zwyczajny przewodnik, ale też nie typowa relacja oparta na chronologii kolejnych etapów podróży. To, według mnie, coś w sam raz dla niedowierzających w atrakcyjność Serbii, ciekawych świata osób, które dzięki tej książce otrzymają jej zalążek na rozbudzenie apetytów i na zachętę. Muzyka, kuchnia, tradycja, natura, ale przede wszystkim ludzie, ci istotni, ale i pozornie mało ważni – stanowiący tak naprawdę trzon tego kraju. Znajdziecie tutaj wszystkiego po trochu, w towarzystwie wszechobecnej rakii i wielobarwnych zdjęć.

Zdjęcia książki dostępne na blogu: [Adres usunięty]