Bujne życie pewnego domu. O przyrodzie mówiącej wieloma językami

Miło mi przedstawić wam pierwszego ulubieńca roku 2022. W moim przypadku im bardziej książka zrobi na mnie wrażenie tym mniej potrafię coś składnego o niej napisać.🙈 Zawsze, gdy towarzyszą mi takie uczucia zachwytu mam poczucie, że co bym nie napisała jest za małe i słowami nie będę w stanie odddać tych uczuć. Podejmuję się i próbuję.

Nie mam pojęcia dlaczego to druga książka w ciągu kwartału o przyrodzie, którą czytałam z zapartym tchem i chłonę ten tekst jak gąbka. Poprzedni zachwyt to "Formikarium..." Kornela Filipowicza.

Grzebiąc w mojej głowie wpłynie na to pewnie fakt, że od zawsze otaczała mnie przyroda i potrafiłam poganiać żaby na drodze, by przeskoczyły na drugą stronę, żeby ich samochód nie przejechał. 😁

Ta książka opowiada historię jednego domu w środku lasu, który potrzebował remontu. Autorka zaczyna odkrywać, że nie mieszka tam sama, bo w poszyciu dachu mieszka wiewiórka, a w futrynie urzędują trzmiele, pojawiają się też mniej przyjemni lokatorzy w postaci mrówek.

Nina Burton od zawsze jest zafascynowana światem zwierząt i roślin, który potrafi tak plastycznie opisać, że aż sama przyjemność czytać. Wspomaga się oczywiście mnóstwem naukowych materiałów, ale jak sama mówi chciała potraktować tą książkę jako literacki esej, więc większość faktów jest bajecznie ciekawie wpleciona zrozumiałym językiem w treść, a dopiero na końcu mamy całe spisy źródeł, z których korzystała autorka.

Nie dość, że można odetchnąć przy tej książce i poczuć tę symbiozę z fauną i florą to jeszcze dowiadujemy się mnóstwa ciekawych rzeczy, które w przystępny sposób przekazane o wiele lepiej utrwalają się w pamięci. Pomyślcie, że to my nie przetrwamy bez natury i zwierząt, bo ona bez nas sobie świetnie radzi i to często my sprowadzamy na nią nieszczęście, a nie na odwrót. Będąc na spacerze w lesie usłyszcie ten koncert tysięcy głosów.

Wielkie brawa dla tłumaczki pani Ewy Wojciechowskiej, która idealnie oddała zamysł i kunszt literacki szwedzkiej autorki. Za egzemplarz dziękuję @wydawnictwo_slowne

Nie może być inaczej moja ocena 10/10.💚

Autorka książki Nina Burton choć wychowywała się w mieście, to przyroda nigdy nie była jej obca. W spadku po zmarłej mamie odziedziczyła stary dom na wsi, który wymagał remontu. W swojej książce pt. „Bujne życie pewnego domu” opisała wszystko, co wiedziała na temat ziemskiego życia – przyrodę mówiącą wieloma językami. To, co lata i pełźnie, wspina się i pływa posługuje się językiem bliższym naturze. Tylko trzeba się w niego wsłuchać.

Niektóre z tych stworzeń były przyziemnymi (mrówki), inne unosiły się lekko na skrzydłach (nietoperze), a jeszcze inne przebijały się przez glebę niczym korzenie (dżdżownice). Jak więc rozumieć o czym rozmawiają? Dom autorki zamieszkiwał pewien dziki lokator – wiewiórka. Czy możliwe jest dzielenie się przestrzenią z leśnym zwierzęciem? Ten mały rudzielec – wszyscy to wiedzą, staje się uciążliwy i hałaśliwy, w dodatku strasznie głośno się drapie. Zapewne ma pchły, jak z resztą każde zwierzę żyjące na wolności. Poza tym wiewiórki znaczą granice swojego terytorium łapkami umoczonymi we własnym moczu. I oto właśnie takie harce odbywały się u autorki pod wspólnym dachem. Do tego piejący kogut z rana oraz gruchoczące gołębie, a i jeszcze wrony…

Choć autorka wcale nie narzeka, to czerpie inspiracje do pisania i zachwyca się tymi zwierzętami. Uważa, że np. ”wrony zbierają się przy umierających krewnych, aby im towarzyszyć w ostatnich chwilach życia”. Ptaki te posiadają doskonałą pamięć, jeśli zaprosi się ich do gry w memory, bez problemu dopasowują identyczne obrazki. Co więcej, ich zdolność do rozpoznawania ludzkich twarzy jest tak niezawodna, że armia amerykańska próbowała włączyć je do poszukiwania Osamy Bin Ladena. Szczególnie zapadają w pamięć osoby, które zrobiły im jakąś krzywdę, na dodatek uczą inne wrony, jak na odległość rozpoznać łobuza. Niezwykłe, a jednocześnie fascynujące.

Autorka w swej książce – „Bujne życie pewnego domu” ma więcej dla Was takich ciekawostek, którymi chętnie się podzieli. Opisuje, np. język mrówek, który wydaje się bardzo złożony. Może wskazywać drogę, ostrzegać, informować o źródle pokarmu i wyrażać przynależność, może opisywać teren oraz wyznaczać role w grupie. Do tego dochodzą jeszcze kłamstwa i tajne komunikaty przekazywane za pomocą szyfrów. Fascynujące są także ośmiornice. Mają trzy serca wypełnione szlachetną, błękitną krwią, dziewięć mózgów i osiem chwytnych ramion. Trzymane w akwariach potrafią układać puzzle, otwierać słoiki, a nawet wyciągać korki z butelek. Niezwykłe prawda?

Tak więc życie na działce tętniło na całego. Ale tylko wtedy, gdy była cisza, bo gdy pojawili się ludzie, zwierzęta trzymały się z daleka. To niezwykłe jak życie potrafi być różnorodne.

Polecamy: Dobre Recenzje