Bractwo Magów

Tytułowe Bractwo Magów od tysięcy lat w tajemnicy broni ludzkości przed licznymi magicznymi niebezpieczeństwami. Jak to zwykle w komiksach bywa, w pewnym momencie „obrońcy” sami stają się celem ataku. Groźny przeciwnik w krwawy sposób eliminuje kolejnych członków bractwa. Zamaskowany morderca w weneckiej masce oraz kobieta w stroju rodem z zabaw sado-maso, wydają się niepokonani, a ich głównym celem jest zdobycie potężnej księgi, która może zniszczyć cały świat.

Mark Millar zdecydowanie potrafi kreślić mocno rozbudowane światy, w których dynamiczność przygód bohaterów odkrywa bardzo ważną rolę. Doskonałym przykładem tego jest właśnie recenzowany komiks, gdzie stosunkowo krótka historia, pełna jest dramaturgii, dynamicznych scen (często mocno brutalnych) i zaskakujących zwrotów akcji.

Jego umiejętność prowadzenia wartkiej narracji i pokazywania głębi stworzonych światów, w wielu przypadkach można uznać za ogromną zaletę. Tutaj jednak „przepych twórczy” mocno obniża jakość dzieła. Pochłaniając kolejne strony tytułu, widzimy jego „wielkość”, jednak zbyt szybkie przeskakiwanie pomiędzy różnymi scenami, powoduje niepotrzebny twórczy chaos. Szybko dopada nas tutaj wrażenie czytania historii, w której jest zbyt dużo dziur, które należy samemu łatać, dopowiadając sobie niektóre elementy. Nie zabraknie tutaj również silnego odczucia déjà vu, co nie jest niczym nadzwyczajnym, biorąc pod uwagę wyraźne inspiracje twórcy innymi popularnymi popkulturowymi dziełami.

Pewną wyczuwalną łyżką dziegciu są tutaj również bohaterowie (w ujęciu grupowym), którzy najdelikatniej pisząc, nie należą do najlepiej nakreślonych. Stara gwardia magów kurczowa trzymająca się swoich przestarzałych zasad jest tutaj pokazana tylko jako element podkreślający „młode pokolenie”, które jak łatwo można się domyślić, każdą sprawę chce rozwiązywać szybko i najlepiej siłowo (dość mocno przypominają oni młodych X-Menów). Schematyczność bije tutaj mocno po oczach, co przekłada się również na poziom dialogów. Wiele do życzenia pozostawiają również „czarne charaktery”, których motywacje są naiwne (żeby nie napisać idiotyczne).

Poziom jakościowy komiksu The Magic Order: Bractwo Magów znacząco ratuje jego warstwa graficzna, która prezentuje się wyśmienicie. Francuski rysownik Olivier Coipel, kolejny raz pokazuje, że umieszczanie go w gronie najlepszych współczesnych komiksowych artystów, nie jest wyróżnieniem zbyt przesadzonym. Jego styl podkreślający zarówno magiczność prezentowanego świata, jak i jego mroczną i krwawą stronę, potrafi naprawdę zachwycić. Realistyczna kreska łączy się tutaj z pewną dozą twórczego artyzmu, czego uzupełnieniem są iście filmowe kadrowania (mająca duże znaczenia w prezentacji dynamicznych scen). Przysłowiową wisienką na torcie wspaniałych rysunków, jest zastosowana paleta barw ( Dave Srewart), która jeszcze mocniej podkreśla ich piękno.

The Magic Order: Bractwo Magów to komiksowy średniak z ciekawym zarysem fabularnym, masą dynamicznej akcji i świetną oprawą graficzna, któremu brakło jednak „odrobiny dopracowania”, aby znaleźć się w gronie dzieł bardzo dobrych (nie mówić już o wybitnych). Mamy więc tutaj pewien dysonans poznawczy, z jednej strony tytuł zapewnia chwilę intensywnej rozrywki (raczej jednorazowej) i wart jest przeczytania, z drugiej od kogoś takiego jak Mark Millar można wymagać o wiele więcej.

MAGIA MILLARA

Najnowszy komiks Marka Millara, scenarzysty który dał nam „Kick Asssa”, „Wojnę domową” czy „Kingsman: Tajne służby”, to połączenie „Iluzji”, „Harry’ego Pottera” i licznych opowieści fantasy, z typową dla tego scenarzysty wrażliwością artystyczną. A raczej brutalnością, należałoby powiedzieć. Bo „Bractwo Magów” to specyficzne urban fantasy, mocne, przeznaczone dla dorosłych i gatunkowo bardzo bliskie kryminałom i sensacyjnym historiom. Ale jakkolwiek dziwnie by to nie brzmiało, jak większość dzieł Millara, tak i ten komiks, to kawał świetnej opowieści obrazkowej, którą absolutnie warto jest poznać.

Nasz świat nie jest taki, jakim się wydaje. Nikt nie spotyka tu potworów, nikt nie bierze udziału w dziwnych, nadnaturalnych wydarzeniach. Wszystko dzięki nim. Bractwo Magów od tysięcy lat broni naszej rzeczywistości przed wszystkimi paranormalnymi problemami, jakie moglibyśmy mieć. Ludzie mogą żyć spokojnie, w błogiej nieświadomości, ale czy taki stan rzeczy może trwać wiecznie? Kiedy ktoś zaczyna polować na członków Bractwa, wszystko o co do tej pory walczyli, może zostać zaprzepaszczone...

Millar, mówiąc o tej serii, opowiada że to połączenie „Rodziny Soprano” z „Harry Potterem” i „Królem Learem”. Z pierwszym tytułem łączy go podziemny, brutalny świat, z drugim fakt, że niezwykłe oblicze naszej rzeczywistości i wszelkie potwory ukryte są przed wzrokiem normalnych ludzi. A co ma z „Króla Leara”? Millar utrzymuje, że całość ma podobną strukturę, tylko tytułowy bohater ma w ręku różdżkę. Co do bohatera zresztą, trzeba nadmienić, że jeden z nich to wyglądem ewidentnie sam… Millar. Jeśli zaś chodzi o treść, w trakcie lektury nie mogłem się pozbyć wrażenia, że autor czerpał mniej lub bardziej świadomie z „Iluzji”, „Prestiżu” i innych tym podobnych filmów, które kilka lat temu były całkiem popularne.

Oczywiście poziom „Bractwa Magów” jest o wiele wyższy, niż np. wzmiankowanej „Iluzji”, filmu mocno przeciętnego, przewidywalnego i niespełnionego. Bo Millar nie zadowala się tylko odtwarzaniem znanych schematów. Jego komiksy zawsze cechują się zarówno wywróceniem ich do góry nogami, jak i wyciśnięciem czegoś świeżego, atrakcyjnego i wciągającego. I to widać właśnie tutaj. Owszem, nowości nie jest tu wiele, niemniej „Bractwo” to kawał dobrego komiksu, jednego z najlepszych o czarodziejkach, jakie czytałem. Nastrojowego, ostrego, krwistego, dobrze poprowadzonego… Rozrywkowego, ale jednak oferującego coś więcej niż tylko rozrywkę. Nie jak w najlepszych dziełach Millara, ale jednak.

Do tego dochodzi rewelacyjna szata graficzna Olivera Coipela, twórcę ilustracji do wielu komiksów Marvela, które mogliśmy czytać po polsku choćby w ramach linii wydawniczej Marvel Now. Grafiki jak zawsze są realistyczne i dopracowane, artysta znakomicie operuje światłocieniem, a dobry kolor pomaga zbudować świetny klimat. Czy trzeba dodawać coś jeszcze? Miłośnicy Millara i dobrej, nieoczywistej fantastyki powinni sięgnąć po ten album i poznać millarowską magię.