Bohater

Książki Wiktora Mroka były mi dotychczas znane tylko z opinii czytelników i nie powiem, że nie byłam zainteresowana twórczością autora, ale tak się złożyło, że żadnej jego książki do tej pory nie przeczytałam. Moja ciekawość została zaspokojona po lekturze ostatniej książki autora "Bohater", którą jestem bardzo pozytywnie zaskoczona. "Bohater", bowiem to kawał świetnego kryminału z doskonale wykreowanymi bohaterami, napisany lekko, barwnie, w błyskotliwym i dowcipnym stylu. Dlatego, że nie czytałam wcześniej żadnej książki autora, było dla mnie niespodzianką, że Wiktor Mrok umieścił akcję swojej książki w Rosji, śledztwo zaś prowadzi ekipa śledcza zespołu z moskiewskiego wydziału zabójstw pod przewodnictwem pułkownik Alony Nikiszyny. Sposób, w jaki autor przedstawia grupę moskiewskich policjantów, pozwolił mi bardzo szybko zorientować się w układach grupy i poczuć się wśród tych sympatycznych śledczych, jak w gronie dobrych znajomych. Jestem całością mile zaskoczona, bo otrzymałam w tej książce wszystko, czego oczekuję w typowym, dobrym kryminale. Brutalne morderstwa nieuchwytnego seryjnego zabójcy, skrupulatne śledztwo prowadzone przez grupę świetnych policjantów, krótkie rozdziały, które nie powodują znużenia i szybka akcja pełna zaskakujących zwrotów.

"Bohatera" rozpoczyna spektakularne morderstwo popełnione na pracownikach biura, gdzie udzielano tzw. chwilówek. Ekipa śledcza, która pojawia się na miejscu zbrodni, jest zszokowana rozmiarem odniesionych obrażeń przez ofiary. Oprawca prawdopodobnie młotem nie tylko pomiażdżył im kości, ale dodatkowo zaszył dratwą usta. Zanim śledczym uda się cokolwiek ustalić, tego samego dnia ktoś wypchnął z okna kobietę, która także ma zaszyte usta.

Z dużym zainteresowaniem śledziłam pracę rosyjskiej policji, ich metody śledcze oraz relacje pomiędzy funkcjonariuszami. Sympatyczna grupa śledczych oprócz zaangażowania w sprawę raczy się dowcipnymi, a czasem nawet uszczypliwymi komentarzami pod swoim adresem, co pozwala sądzić, że bardzo się lubią i świetnie im się ze sobą pracuje. Trupów przybywa, a morderca coraz śmielej sobie poczyna, jakby doskonale wiedział, że policja nie będzie w stanie powiązać go z dokonywanymi zbrodniami i zanim się zorientują, co nim kieruje, uda mu się zrealizować swój makabryczny plan.

Śledztwa nie ułatwia fakt, że morderca, choć w brutalny sposób, konsekwentnie zabija ludzi z przestępczego światka związanego z tzw. chwilówkami. Społeczeństwo szczerze ich nienawidzi, więc wkrótce tajemniczy mściciel zostaje obwołany bohaterem i nikt nie ma zamiaru pomagać policji w jego ujęciu, pomimo nieustających apelów do społeczeństwa. Jest wprost przeciwnie, ludzie po cichu kibicują mordercy i liczą, że nigdy nie zostanie schwytany.

Pomimo że nie czytałam poprzednich książek autora i nie miałam okazji poznać ekipy śledczej, to doskonale czułam się w ich gronie. To bardzo zgrany zespół niezwykle sympatycznych policjantów, gdzie wszyscy się lubią i ze sobą współpracują. Zyskali moją sympatię i bardzo im kibicowałam w prowadzonym śledztwie, w przeciwieństwie do społeczeństwa, które po cichu cieszy się z faktu, że znalazł się ktoś odważny, by zrobić porządek z ludźmi bez skrupułów, bogacących się kosztem biednych, którzy z powodu braku pieniędzy pogrążają się w jeszcze większych kłopotach. Podobało mi się, że autor nie kreuje policjantów na herosów, łapiących przestępców bez względu na wszystko. Genialnych i sprytnych, takich co to są w stanie przewidzieć każdy krok mordercy. Działają jak ekipa w realu, której raz się udaje, a innym razem niestety nie. Przecież w rzeczywistości nie wszystko da się wyjaśnić, nie wszystkich przestępców posadzić w więzieniu. Nawet jeśli uda się ustalić tożsamość zbrodniarza, to nie znaczy, że uda się go aresztować.

BOHATER to trzymający w napięciu kryminał, gdzie trup ściele się gęsto, a krew wylewa z każdej strony.

Do sięgnięcia po tę pozycję, skusił mnie opis obiecujący liczne i krwawe morderstwa, brutalności oraz gonitwa śledczych za mordercą. Zatem czy książka spełniła moje oczekiwania? Zdecydowanie tak! 🔥

Historia, mimo swojego okrucieństwa tak mnie wciągnęła, że czytałam ją jednym tchem. W dużym stopniu to zasługa bohaterów, którzy wzbudziły u mnie pozytywne emocje, a także absorbującej akcji, ulokowanej na moskiewskim podwórku. Autor nieustannie wodził mnie za nos podczas całego śledztwa, nie dając nawet przybliżyć się do rozwiązania sprawy i wytypowania sadystycznego zbrodniarza.

Takich książek chcę czytać więcej, dlatego z przyjemnością sięgnę po pozostałe powieści autora.

To moja pierwsza i napewno nie ostatnia przygoda z twórczością tego autora! Historia jest wyjątkowo porywająca i emocjonująca! Czytałam ją z zapartym tchem do ostatniego zdania

Czy zło można wymazać... innym złem? Gdzie kończy się cienka granica pomiędzy sprawiedliwością, a zwykłą chęcią zemsty?

Gdy w Moskwie dochodzi do serii brutalnych morderstw, pułkownik Nikiszina podskórnie czuje, że to dopiero początek rozpędzającej się bestialskiej spirali. Czy uda mu się wygrać wyścig z nieubłaganie upływającym czasem i schwytać zabójcę nim ten dokończy swoją morderczą grę?

O twórczości Wiktora Mroka słyszałam już niejednokrotnie, jednak nigdy wcześniej nie miałam okazji zapoznać się z jego piórem. Cóż, już teraz wiem, że było to spore przeoczenie. Autor posługuje się przystępnym i przyjemnym w odbiorze stylem, a drobiazgowe i plastyczne opisy sprawiają, że poszczególne sceny pojawiają się w naszej wyobraźni niczym filmowe klatki. Klatki niezwykle krwawe i brutalne - jakkolwiek dziwnie to zabrzmi, historia ta była momentami równie odrażająca, co fascynująca, a to już spora sztuka!

"Bohater" to kryminał, który angażuje czytelnika już od pierwszych stron i szczerze mówiąc nieco obawiałam się, że na tle tak mocnego początku cała reszta może wypaść dosyć blado. Całe szczęście autorowi udało się utrzymać spore tempo wydarzeń, a przy tym równocześnie budować coraz to większe napięcie, które nie pozwalało na chociażby chwilowe oderwanie się od lektury. Było mrocznie, bezdusznie i piekielnie intrygująco, a gdy dodamy do tego odrobinę czarnego humoru i genialne w swojej złożoności zakończenie, otrzymujemy kawał rasowego przedstawiciela gatunku. Zdecydowanie polecam!

Akcja powieści pędzi na złamanie karku, podczas czytania nie ma chwili wytchnienia. Z resztą chęć poznania sprawcy i jego motywów sprawia, że kartki same się przewracają, a ja kolejne rozdziały pochłania się w błyskawicznym tempie.

Autor osadził akcję swojej powieści w Moskwie, co bardzo mi się spodobało, bo rosyjskiego kryminału jeszcze nie czytałam.

W ramach mojej tegorocznej akcji poznawania twórczości polecanych autorów wybór padł między innymi na Wiktora Mroka i najnowszą książkę z pułkownik Aloną Nikisziną. To kolejna powieść z cyklu osadzonych w Moskwie kryminałów, ale tym razem sprawdziłam, że można je z powodzeniem czytać bez znajomości wcześniejszych części.

Już okładka sugeruje, że zbrodnia będzie krwawa, ale nie spodziewałam się, że sprawca pójdzie na rekord Guinnessa pod względem ilości morderstw popełnionych w najkrótszym czasie. I to morderstw naprawdę brutalnych i tak skrupulatnie zaplanowanych, że mimo iż „kostnica zaczyna pękać w szwach” zespół śledczy tropów ma tyle, co na lekarstwo. Prowadzenia sprawy nie ułatwia też fakt, że bezwzględny morderca na ofiary wybiera osoby żerujące na ludzkim nieszczęściu, oszustów i krętaczy, przez co dla dużej części społeczeństwa staje się wręcz bohaterem.

Na Alonę Nikiszinę i jej zespół czeka mozolne zadanie, ale każdy kolejny trup zdaje się przybliżać ich do rozwiązania sprawy, a poszczególne wątki początkowo zupełnie oderwane zaczynają znajdować części wspólne. By odkryć motywy, będą musieli sięgnąć również w przeszłość strzegącą zazdrośnie swych tajemnic. Tylko czy to wystarczy, by złapać nieuchwytnego sprawcę?

To historia, którą czytałam z ciekawością i sporymi emocjami. Makabryczne sceny zbrodni działały na moją wyobraźnię, a chęć poznania sprawcy i jego motywów sprawiała, że kartki przewracały się same. Czy jednak ciepła i radosna wręcz atmosfera w zespole śledczym była celowym równoważnikiem opisywanych okrucieństw? Wydawało mi się, że brak tropów i kolejne zbrodnie, którym nie udało się zapobiec będą budzić frustrację przynajmniej części zespołu. A może to właśnie ich sposób na odreagowanie rzeczywistości? W każdym razie ta wesoła kompania zyskała moją dużą sympatię z energiczną i charakterną Aloną Nikisziną na czele.

Autor doskonale balansuje pomiędzy okrutną zbrodnią, skrupulatnie prowadzonym śledztwem i życiem osobistym bohaterów tworząc powieść wciągającą od pierwszej do ostatniej strony i pozostawiając czytelnika z niemożliwym do przewidzenia zakończeniem. Przynajmniej takie było dla mnie. A może i Wy spróbujecie zmierzyć się z mroczną wyobraźnią Autora?

Ta pozycja już po samym opisie przypadła mi do gustu. Od zawsze irytują mnie pożyczki chwilówki. Chociaż powiem szczerze, że w książce zabrano się dość brutalnie za pośredników finansowych, którzy naciągają ludzi. Autor nie oszczędził ich i stworzył postać tajemniczego mordercy, który rozprawiał się z nimi, przy okazji nie zostawiając śladów po sobie. Dlaczego autor obrał za miejsce Moskwę? To akurat jest jasne jak słońce. Na terenie Rosji zawsze dochodziło do zamieszek i zbrodni. Dlatego też klimat, jaki oddaje książka, idealne pasuje właśnie do tego miejsca. Książka ta, to według mnie bardzo dobry kryminał. Zawiera niesamowite zwroty akcji. Widać, że na postać mordercy, autor poświęcił dużo czasu, gdyż jest dopracowana z każdej strony. Sam morderca bardzo zaskakuje. W wielu momentach myślałam, że dowiem się, kim on jest, gdyż akcja zbliżała się do rozstrzygnięcia, a jak się okazywało nie było to takie proste. Morderca igrał z czytelnikiem. Dla mnie to na plus, gdyż ciśnienie było podtrzymywane przez całą książkę. Bardzo, ale to bardzo podobało mi się to, że fabuła jest pisana zarówno oczami śledczych jak też z punktu widzenia mordercy. Taki zabieg pozwala poznać sytuację z każdej strony. Kryminał jest dość krwawy, brutalny i nieprzewidywalny. Morderstwa bardzo spektakularne i pomysłowe. Zakończenie było dla mnie bardzo satysfakcjonujące, mimo że nie było standardowe. Nie mam tej książce nic do zarzucenia. Według mnie ma to wszystko, co powinien mieć dobry kryminał. To moja pierwsza pozycja tego autora i aż żałuję, że poznałam go dopiero teraz. Ode mnie wielkie brawa i ukłony. Dziękuję za egzemplarz

Dziś spędzimy czas przy twórczości Wiktora Mroka, a mowa o książce pt. „Bohater”. Pierwszy raz miałam przyjemność czytać książkę, gdzie akcja rozgrywa się w Rosji, a dokładnie w Moskwie. Przed wami kawał fantastycznego kryminału, gdzie momentami denerwowałam się, bo mogłoby już się wyjaśnić albo już myślałam, że zaraz złapią mordercę, a tu wywinął mi taki numer, że głowa mała. Wiem, że nie powinnam na początku wspominać zakończenia, ale uprzedzam, że nie będzie takie typowo standardowe, jakie można spotkać w książkach tego gatunku, i to według mnie jest bardzo na plus. Jestem pewna, że zakończenie podzieli czytelników na tych, którzy lubią takie zakończenia, a inni oczekiwali innego. Wżyciu jest całkiem inaczej niż w książce, i to mega plus dla autora.

Opisów książki jest dużo, więc zapraszam np. na stronę wydawnictwa w celu poznania, o czym mowa. Na początku myślałam, że to seria, lecz to osobna historia, więc można czytać, nie znając poprzednich. Po tej pozycji z całą pewnością będę nadrabiać, bo spodobał mi się klimat, jaki autor stwarza w swoim twórczościach. Uwaga pierwszy raz „polubiłam” naszego mordercę, a to za sprawą, że każdy jego ruch był naprawdę dobrze przemyślany i nieźle grał na nosie wydziałowi kryminalnemu. Zawsze zastanawiałam się co siedzi w głowie takiego typa, który morduje w jakimś sobie tylko znanym celu. Ile czasu poświęca, żeby poznać swoje ofiary albo ile czasu potrzeba i co potrzeba, żeby porwać lub zabić daną osobę.

Tutaj wielki plus dla autora, że od początku do końca naprawdę ciśnienie jest podwyższone i nie maleje z biegiem czasu. W każdym rozdziale zawsze coś, więc (tak jak było w moim przypadku) będziesz zabierał/ła książkę wszędzie tam, gdzie będziesz musiał/ła iść. :p

Czas jest tutaj na wagę złota, a morderca gra na nosie każdemu, kto choć na chwilę myśli, że już zbliżył się do odkrycia, kim jest mężczyzna, który nie zna litości. W książce poznasz punkt widzenia i przemyśleń wydziału śledczego oraz naszego mordercy, więc porównasz etapy i w jaki sposób wszystko jest zaplanowane oraz jak daleko bądź blisko jest się rozwiązania zagadki.

Polecam i mam nadzieję, że spodoba się wam tak bardzo jak mi.

W „Bohaterze” na pewno nie narzeka się na nudę, książka zaczyna się od morderstwa i ofiar bardzo szybko będzie przybywać. Krew się poleje, oj tej cieczy nie zabraknie! Autor sprawnie przeprowadza czytelnika przez każdy etap śledztwa i na samym końcu umieszcza niespodziankę, zakończenie jest otwarte i wielu odbiorcom może się ono nie spodobać. Sama nie wiem, co mam o nim myśleć, bo na pewno jest inne, nie znaczy to, że gorsze. Jestem jednak optymistką i wierzę, że to jeszcze nie koniec tej przygody!

Witor Mrok – jeden z bardziej tajemniczych, piszących pod pseudonimem autorów, wraca właśnie z najnowszą powieścią. To, że jest spójna z pozostałymi historiami – nie jest tajemnicą. Różni się jednak nieco dynamiką i przedstawieniem sprawy.

Rzecz dzieje się w Moskwie. Grasuje tam brutalny morderca, który swoim ofiarom miażdży różne części ciała i zaszywa dratwą usta. Człowiek jest bezwzględny i nie waha się zabijać. Do śledztwa zostaje przydzielona najskuteczniejsza ekipa śledczych pod dowództwem Alony Nikisziny, która rozpoczyna poszukiwania niebezpiecznego zwyrodnialca natychmiast po otrzymaniu zgłoszenia i rozprzestrzenia je na cały kraj.

Muszę zaznaczyć, że nie jest to powieść szalenie dynamiczna, która zaskakuje wartką akcją. Tym razem, autor zmienił front i bardziej przyglądał się prowadzonemu śledztwu, niż samemu mordercy. Owszem, wyważył obie rzeczy i nie potraktował żadnej po macoszemu, ale odniosłam wrażenie, że ważniejsze było dla niego to, w jaki sposób zdemaskować bandytę, a nie to, dlaczego ów człowiek zabija.

Jest w tej powieści swego rodzaju pieczołowitość i drobiazgowość. Przez kilkanaście dni, podczas których trwa wyścig pomiędzy policjantami a mordercą, czytelnik staje się obserwatorem. Nie jest jednak bierny, bo chcąc nie chcąc, układa fakty razem z poszczególnymi śledczymi i razem z nimi powoli stara się wyjaśnić fenomen poszukiwanego mężczyzny.

Nie ma więc tu miejsca na szalone pościgi, deptanie przestępcy po piętach i zabawę w kotka i myszkę. Jest za to dużo logiki, zagłębiania się w poszlakach, dłubania w starych i wydawać by się mogło niezwiązanych ze sprawą przestępstwach, ale też poszukiwania odpowiedzi tam, gdzie się ich nikt nie spodziewa.

Jest więc to kryminał, który nie służy li i jedynie rozrywce. On uczy, wskazuje na pewne fakty i z pewnością będzie służył jako niepisane kompendium wiedzy w rozwiązywaniu zagadek kryminalnych innych autorów.

Mnie podobało się tu wszystko, od początku, aż do nieoczywistego zakończenia.