Bluszcz

Książka ta zdecydowanie może zostać uznana za rewelacyjną, ponieważ wszystko, co w niej zawarte, ma sens. Rewelacyjne są wszystkie wątki, bohaterowie i dialogi. Co do wątków, czytelnik doświadczy istnej huśtawki nastrojów, autorka zadbała bowiem o to, by było i śmiesznie,

i poważnie, a nawet momentami dramatycznie. Czy jest to wyciskacz łez? Jak najbardziej, tylko niekiedy są to łzy wywołane śmiechem, a niekiedy nostalgią.

Julita Snarska to główna bohaterka powieści. Jej mąż ma na imię Gerard, a dzieci Kamila i Marcin. Kobieta nigdy nie pracowała zawodowo, dlatego jest totalnie uzależniona od męża tyrana. Robi wszystko, aby się mu przypodobać, dlatego można nazwać ją kobietą bluszczem. Osoba tak nazywana to nie tylko ktoś, kto uczepił się kogoś i wszędzie za nim chodzi. W przypadku Julity chodzi bardziej o kogoś, kto zrobi dosłownie wszystko, aby przypodobać się partnerowi, byle tylko go nie stracić. Julita ciągle słyszy od męża złe słowa- jest poniżana, gnębiona, krytykowana na najmniejszą wpadkę. Najlepiej by było, gdyby żona Gerarda lubiła wszystko, co lubi on, itp. Można powiedzieć, że ma być dla Gerarda niemal jak podstawka pod kufel do piwa. Gerard nie traktuje też dobrze swoich dzieci, a zwłaszcza Marcina. Pewnego dnia Gerard dotkliwie bije Marcina. Wieść o odmiennej orientacji seksualnej własnego dziecka może być szokiem, oczywiście, ale czy wyjściem jest dotkliwe pobicie? Julita postanawia odejść od męża i przeprowadza się do swojej przyjaciółki, Eli. Kobieta mieszka sama w dużym domu, ma w nim wiele zwierząt, jest lekarzem. Julita czuje się skrępowana faktem, że mieszka u kogoś i nie dokłada się do czynszu, dlatego zajmuje się domem przyjaciółki. Pewnego dnia dostaje propozycję, by wyjechać za granicę w charakterze opiekunki osób starszych. Czy Julita odważy się podjąć pracę, w dodatku pierwszy raz w życiu? Warto się tego dowiedzieć.

Poza problemem dyktatury domowej i homoseksualizmu autorka porusza jeszcze inne kwestie. Przez barwne opisy dowiadujemy się, że starość rzeczywiście nie udała się Bogu. Jacy my będziemy na starość- czy będziemy zgryźliwi, zaczniemy zachowywać się jak dzieci, a może stracimy pamięć? Pani Niemczynow podjęła się jeszcze jednego, rzadko poruszanego problemu. Są bowiem kobiety, które postanawiają zachować dziewictwo do ślubu. Bywa, że do owego ślubu nie dochodzi i kobieta pozostaje czysta np. do czterdziestki. Frustracja, ból psychiczny, strach przed wyśmianiem to tylko niektóre cechy tego problemu. Kto się z nimi zmierzy w powieści- przeczytajcie.

Książka jest rewelacyjna i cieszę się, że dzięki portalowi LC na nią trafiłam. Oby więcej takiej mądrej literatury. Polecam z czystym sumieniem:)))

Na okładce widzimy kobietę siedzącą tyłem do nas, z czerwoną walizką u boku. Jest satynowa w dotyku, z wytłuszczonymi elementami, które są bluszczem. Kolorystyka jasna, miło się na nią patrzy, a jednocześnie odczułam dziwne emocje, patrząc na nią. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi, na jednym z nich jest kilka słów o autorce, a na drugim fragment książki. Stronice są kremowe, czcionka wystarczająca, literówek brak. Odstępy między wersami i marginesy zostały zachowane. Rozdziały są nie za długie, nie za krótkie.

Moje pierwsze spotkanie z autorką. Długo wyczekiwane... Na samym początku, nie ukrywam, byłam zawiedziona... Myślałam, że będzie zdecydowanie bardziej wciągająca, interesująca... Pióro jest lekkie, przyjemne, dość szybko się czyta. Ale gdzie te fajerwerki? Za co tak wszyscy ją chwalą? Musiałam sobie poczekać. I powiem Wam, że jakaś połowa książki jest dla mnie bez szału, nieco nudnawa, wręcz denerwująca. Główna bohaterka tak dawała w kość, że myślałam, że za każdą głupotę będę uderzać ją patelnią w łeb. Uwierzcie mi.

Pojawiła się przełomowa scena, w której coś drgnęło. Co prawda za połową, ale jednak. Poczułam cokolwiek. Zaczęłam czytać z ogromnym zainteresowaniem. Jednak wciąż żałuję, że to tylko druga połowa... Mam mieszane uczucia, myśląc o tej powieści. Z jednej strony wydaje mi się średnią lekturą, a z drugiej strony, ma wartości, tylko mówi o nich bardzo późno. Pierwsza część nie zrobiła na mnie wrażenia, wręcz rzuciła cień na drugą część i to mnie gryzło najmocniej.

Główna bohaterka, Julita - myślałam, że dostanę przy niej szału. Jej zachowanie... O nie, krew się we mnie gotowała, uwierzcie mi. Jak można być tak podatnym, tak ślepym i tak samemu się poniżać przed kimś? Nie potrafię tego zrozumieć i chyba nawet nie chcę. Sama siebie karciła i jeszcze chciała więcej... No nie, po prostu nie. Myślę, że gdyby była inna Julita, to sama książka wydawałaby mi się lepsza. Sam moment jej przemiany - okej, bo dzięki temu coś zaczęło się dziać, ale zbyt długo żyła w tym odrętwieniu skazując siebie na ogromne cierpienie.

Reasumując uważam, że jest to średnia książka, chociaż druga część ratuje ją całkowicie. Gdyby pierwsza połowa była tak dobra jak druga, książka byłaby wyśmienita. A tak, to po prostu jest dobra. Zawiera wartości, przy których serce mi pękło, ale uważam, że to za mało. Za mało na to, bym mogła zachwycać się nią w pełni. Być może nie trafiłam na dobrą pierwszą pozycję tej autorki... Kiedyś może do niej powrócę, na ten moment musiałabym to mocno przemyśleć.

Kobieta jest silna nawet wtedy, kiedy sama w tą siłę nie wierzy. Taka właśnie jest Julita, główna bohaterka książki "Bluszcz".

Czy po krótkiej znajomością można iść z facetem do łóżka? Można. Czy po tym można się bać gniewu Bożego? Ja sobie tego nie wyobrażam ale jak widać można. Czy przez cały okres małżeństwo, a trochę ono trwało skoro dzieci są już dorosłe, można dać się poniżać, zastraszać, robić wszystko pod dyktando? Ja ze swojej strony mówię stanowcze nie, jednak bohaterka na to pozwala swojemu mężowi.

Nie oceniam Julity, wiem że są kobiety, które łatwo dają sobie wmówić że są do niczego, dając tym bardziej swojemu katowi przewagę. Można mówić że to nic takiego, że zasłużyłam, że przecież mnie nie bije, ale przemoc psychiczna też jest przemocą, tylko siniaków nie widać. Julita trwa przy mężu dla dzieci, ale i one mają dość ojca, który w taki sposób traktuje ich matkę, a im nie daje prawa do niczego bo dzieci i ryby głosu nie mają.

Jest to powieść której nie czyta się łatwo. Porusza wiele problemów, pokazuje jak bardzo ofiara się uzależnia od kata, jest w stanie się sama dla niego poniżać. Ale ta książka ma też aspekt pozytywny, pokazuje że jak się zawalczy o siebie i przede wszystkim pomyśli o sobie to można góry przenosić.

Zachęcam was do przeczytania. Anna Niemczynow napisała powieść życiową, pełna różnych emocji, powieść którą trzeba koniecznie przeczytać.

Autorkę chyba nie trzeba przedstawiać ze względu na jej książki, które są prawdziwe i takie chwytające za serce. Tym razem spotykamy się przy książce „Bluszcz” Anny H. Niemczynow.

Od razu muszę podkreślić i być szczera, ale do tej pozycji i jeszcze innej podchodziłam dwa razy. Nie wiem, dlaczego, ale nie dlatego że była zła czy coś w tym stylu, lecz moim zdaniem to jest to co charakteryzuje autorkę, czyli każdą książkę najlepiej czytać w momencie, kiedy w twoim życiu musiało zdążyć się/ bądź dzieje się coś takiego co powoduje, że po przeczytaniu zdajecie sobie sprawę, że oto przed wami plaster na zranione serce, duszę itp.

Co do książki to bez względu na to, kiedy na nią trafisz Ona będzie idealna w każdym momencie. Temat i problem jaki porusza jakże jest na czasie to nawet nie macie jeszcze pojęcia. Nie przechodzę przez to co główna bohaterka, czyli Julia Snarska, ale kochani szacunek do drugiej osoby, a już tym bardziej do osób z którą żyjemy i ułożyliśmy sobie życie należy pielęgnować z całego serca.

Przedstawiam wam Julkę, mamę dwóch dorosłych dzieci oraz żonę mężczyzny, który chyba z czasem sam pogubił się w życiu przez co swoją frustrację kieruje właśnie w Jej kierunku. Pewnie nie jedna z was podniesie rękę i napisze/powie „Skąd ja to znam” Czy kochając naszego partnera, a już mając z nim dzieci można pozwolić na brak szacunku do siebie? Można gnoić, obwiniać za wszystko? Jak bardzo kobieta, partnerka, żona potrafi mieć klapki na oczach, że nawet nie zauważa, że On nie akceptuje własnego dziecka tylko dlatego, że okazało się…?!!!! No właśnie tutaj oddaje wam tę książkę, tę niewiadomą do własnego odkrycia.

Kolejnym powodem, z którym Julka się zmaga to problem jaki ma jej przyjaciółka Elżbieta, ale osobiście uważam, że to nie jest problem, lecz wszystko zależy od naszej psychiki i jak sami podchodzimy do tego. Największą dumą każdego rodzica to własne dziecko wspierające nas w chwili, kiedy myślimy, że zostaliśmy sami, a jeżeli do tego dodamy przyjaciółkę to już combo emocjonalne i każdy problem da się pokonać.

Zapraszam na emocjonalny rollercoaster i zabezpieczcie się w chusteczki, bo popłyną łzy wzruszenia (ja tak miałam) Za egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Luna. Kolejny raz zakochałam się w twórczości autorki, tym bardziej, że jaką bym książkę nie czytała to znajduje w niej moje miasto jakim jest Kołobrzeg. Nikt chyba tak pięknie nie pisze o nim jak właśnie Anna H. Niemczynow.

Gratuluję autorce i mam nadzieje do zobaczenia przy kolejnej książce/recenzji.

Dla wielu życie Julity wyglądało idealnie – uroczy mąż, dwójka dzieci, które już dawno przestały być maluchami, piękny dom. Jednak to były tylko pozory, a jej życiu daleko było do idealnego. Mąż manipulował nią, tłamsił, wykorzystywał, znęcał się nad nią psychicznie, a ona mimo wszystko go kochała, widząc winę w sobie. Nadszedł jednak dzień, kiedy Gerald przesadził, a ona postanowiła odejść. Mężczyzna dowiedział się, że ich syn ma partnera i tak go pobił, że ten wylądował w szpitalu. Kobieta wraz z dziećmi przenosi się do swojej przyjaciółki Elżbiety, jednak to dopiero początek drogi, jaka ją czeka. Czy da rady i uwolni się od toksycznego męża? Jak zareagują na to jej nastoletnie dzieci? Co zrobi Gerald?

To nie jest słodka historia, którą czyta się z uśmiechem na twarzy. To książka pełna bólu, cierpienia, poniżania, ciężkiej drogi, jaką musi pokonać Julita, aby zacząć myśleć o sobie. Co prawda czasem mam świeczki w oczach, kiedy czytam książkę, jednak rzadko się zdarza, abym do czytania potrzebowała zaopatrzenia w chusteczki. Tym razem były niezbiednienie, historia Julity wywołała we mnie wiele emocji i wielokrotnie doprowadziła do łez.

Julita jest bohaterką, której jednocześnie współczułam i miałam ochotę nią mocno potrząsnąć. Długo nie potrafiła zawalczyć o siebie, pozwalała się upokarzać i poniżać, wierzyła w słowa męża, szukając winy w sobie.

Gerard jest bohaterem, u którego nie znalazłam ani jednej pozytywnej cechy. Egoistyczny, zapatrzony w siebie, obłudny. To mężczyzna, któremu życzyłam jak najgorzej można, moim zdaniem nie zasłużył na żadne szczęście w swoim życiu.

„Bluszcz” to książka, o której nie zapomnę szybko, z realistyczną historią, o której myślałam jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA