Blizna. Księgi Skór. Tom 3

Po przeczytaniu tej książki jeszcze długo nie mogłam zebrać się, aby napisać recenzję, gdyż lektura pozostawiła w moich ustach czytelniczy niesmak. Wydaje mi się, że poprzednie tomy napisano w sposób bardziej doprecyzowany, ciekawy. Natomiast w ostatniej części pomimo, że nie wszystkie wątki zostają domknięte mamy zakończenie całej historii takie nijakie, bez polotu i bez fajerwerków. "Blizna" nie wzbudziła we mnie już takich emocji jak poprzednie tomy, nie doświadczyłam tu żadnych zaskoczeń, ani nagłych zwrotów akcji, które fundowała mi dotychczas autorka. Narracja nie ulega zbytniej zmianie, wciąż mamy zachowany ten bajkowy, legendarny klimat powieści przeplatanej przez bajkowe opowieści. Przed Leorą kolejne dylematy i trudne decyzje - jak sobie z nimi poradzi? tego wam nie zdradzę. Jednak brakuje mi w zachowaniu bohaterki tej iskry, tej decyzyjności i odwagi, którą kierowała się dotychczas. Leora staje się marionetką sprawnie poruszaną za sznurki, jest nieco bardziej bierna. Autorka pogubiła się nieco w fabule, która momentami wydaje mi się mało logiczna, a zachowania niektórych postaci niezrozumiałe,. Zabrakło mi uzasadnienia i jasnego wyjaśnienia zachowania niektórych bohaterów, autorka zbyt wiele miejsca pozostawiła czytelnikom na domysły

„Blizna” to trzeci tom serii zaczynającej się „Tuszem”. Opowiada o świecie, w którym tatuaże odgrywają najważniejszą rolę. Każde istotne wydarzenie z życia człowieka zostaje z nim na zawsze a co więcej, każdy może je zobaczyć. Po wydarzeniach z dwóch poprzednich tomów Leora znajduje się między młotem a kowadłem. Nie jest w pełni akceptowana ani przez Naznaczonych, ani przez Nienaznaczonych. W każdej z tych społeczności ma jednak przyjaciół, którzy są gotowi jej pomóc. Akcja trzeciego tomu skupia się przede wszystkim na nieporozumieniach między tymi dwoma grupami i próbą ich zjednoczenia. Pomimo tego, że w „Iskrze” wszystko dążyło do wojny, tutaj oczywiście dochodzi do pewnych starć, ale nadal jest stosunkowo spokojnie. Książkę czytało się bardzo szybko i z przyjemnością, natomiast nie powiedziałabym, że była wciągająca. Ja należę jednak do czytelników, którzy wolą większą ilość akcji i nieoczekiwanych wydarzeń. Mam co do tej pozycji mieszane uczucia. Z jednej strony nadal bardzo doceniam oryginalny pomysł na fabułę i wykonanie pierwszego tomu, który jest moim ulubionym. W tamtym momencie zupełnie nie przeszkadzało mi to, że akcja toczy się dosyć wolno z uwagi na to, że byłam zaciekawiona światem wykreowanym przez autorkę. Jednak w kolejnych częściach nie byłam już w stanie zaangażować się i wciągnąć w tą historię. Plusem jest lekki styl autorki, co sprawia, że książka jest idealną młodzieżówką do przeczytania w jeden wieczór. Oceniam na 3,5/5.

Po poprzednich nie najgorszych częściach spodziewałam się czegoś dobrego. Byłam bardzo ciekawa, jak cała historia się zakończy. Niestety zawiodłam się na tym tomie. Niby sporo się działo, ale akcja mi się dłużyła. Co prawda było kilka ciekawych wydarzeń, ale ogólnie ten tom mnie nie porwał. Zakończenie również nie przypadło mi do gustu. Niby dobre, ale czegoś mi w nim zabrakło. Część wątków została zakończona, ale kilka nadal zostało otwartych. Nie wiadomo do końca, co stało się z kilkoma bohaterami. Plusem książki, jest to, że bardzo szybko się ją czyta, autorka ma fajny styl i pewnie w przyszłości jak zostaną wydane jej inne książki, to po nie sięgnę. Do jednej rzeczy nie mogę się przyczepić, a jest to okładka. Moim zadnie najładniejsza ze wszystkich.

,,Witaj w domu, Leoro. Tak wiele mam ci do powiedzenia!''*

Leora wraca do swojego domu z Featherstone, miejsca wygnania Nienaznaczonych, i zastaje tam osobę, której nie spodziewała się już nigdy zobaczyć. Dziewczyna ma też świadomość, że nic już nie będzie takie jak kiedy kończyła szkołę, ale to przez to, że zmieniła się ona sama i poznała dwie wersje tej samej historii. Czy przekona obie nacje do zakopania topora wojennego i żeby spróbowali żyć razem w pokoju? Czy dwie historie, całkowicie skrajne, da się połączyć w jedną opowieść?

Jestem zdziwiona, że tak ciężko było mi się zabrać do napisania tej recenzji, ale oto jestem i dalej po przeczytaniu finału trylogii ,,Księgi Skór'' mam dosyć mieszane odczucia.

Akcja ,,Blizny'' zaczyna się od momentu, w którym kończy się poprzedni tom, co trochę utrudniło mi sprawę, bo okazało się, że zapomniałam jak dokładnie kończyła się ,,Iskra''. No więc odłożyłam trzeci tom i przeczytałam dwa ostatnie rozdziały poprzedniego. Od razu rozjaśniło mi się w głowie i już wiedziałam, o co chodzi i dlaczego bohaterka jest tak zszokowana.

Leora od razu zostaje wrzucona do głębokiej wody, przez co czytelnik widzi, że w tej części nie będzie kolorowo, że może się polać krew. Dziewczyna zostaje ''gościem'' burmistrza, który ma wobec niej jakieś swoje tajemnicze plany, ale jak się później okazuje nie tylko on, ale i jego doradca, który ma swoje za uszami. I tu akcja jest naprawdę dobrze opisana, ale ja się pytam... skoro dziewczyna była tak jakby więźniem to jakim cudem później mogła opuścić miasto z bajarką? Dlaczego nikt nie zareagował? No nie mam szczerze pojęcia i od momentu tego wypadu mam wrażenie, że zaczęły się schody. Raz fabuła wydaję się logiczna i widać, że prowadzi nas do konkretnego celu... innym razem dzieje się coś, co ma zaskoczyć czytelnika i zaskakuje, ale nie do końca logicznym wątkiem.

Takim wątkiem i brakiem konkretnego, moim zdaniem, wyjaśnienia jest Gull. Dlaczego ona? Żeby wam nie zaspojlerować to powiem tyle, że dziewczyna się ostro zmieniła i to przez byłą przyjaciółkę głównej bohaterki... która też jest strasznie nielogiczna i niejednoznaczna. Nie wiem, może ja coś przegapiłam albo faktycznie Verity od czapy zmienia strony jak chorągiewka.

Tak samo mam wrażenie, ze w pewnych momentach brakowało mi opisów i jakiegoś szerszego wyjaśnienia, że to dzieje się tak, a nie inaczej.

Co jest na plus? Jak zwykle cudowne opowieści obu nacji i ten klimat oraz kłębiące się w głowie pytania: Co dalej? Uda się im czy nie uda?

Ale też gigantycznym plusem jest to, że jest to chyba najbardziej brutalna książka z całej trylogii i świetnie się to tutaj spisuje. Pasuje to nie dość, że do rozwoju bohaterki, ale i też do świata, który przez jej działania również się zmienił. Mega mi się to podobało, tak jak i miejscami pewne wątki i to jak autorka mimo wszystko potrafiła mnie zaskoczyć i skołować.

Co do samego zakończenia, które jest dobre, ale wyobrażałam je sobie zgoła inaczej, mam jedno wielkie ALE. Nie dostałam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania no i mam wrażenie, że brakuje w ,,Bliźnie'' paru rzeczy. Jednak mimo wszystko książka podobała mi się i zasługuje według mnie na 3/5.

Zapraszam na mojego instagrama: Wilczekczyta

*cytat z ksiażki