Bitwa pod Maldon. Powrót Beorhtnotha

"Bitwa pod Maldon. Powrót Beorhtnotha" to książka, która całkowicie mnie kupiła! Choć nie jest długa i chociaż same teksty główne nie zajmują w niej wiele miejsca to jestem nią zachwycona.

Książka podzielona jest na trzy części. Pierwsza część dotyczy tekstu "Powrót Beorhtnotha, syna Beorhthelma" - ma on formę dialogu i rozgrywa się już po "Bitwie pod Maldon", która to znajduje się w części drugiej. W części trzeciej przeczytamy o tradycji wersyfikacji w języku staroangielskim i na końcu znajdziemy kilka ciekawych dodatków jak prozodia staroangielska, aliteracja, czy wcześniejszą, rymowaną wersję "Powrotu Beorhtnotha".

Tytuł ten jest niezwykle ciekawy, znajdziemy tutaj odniesienia [Adres usunięty]. do "Pana Gawina", "Beowulfa" oraz twórczości Tolkiena.

Przeczytamy o etymologii, o języku staroangielskim oraz średnioangielskim. Są tutaj różnego rodzaju analizy, niektóre są bardziej specjalistyczne i mogą nie zainteresować części czytelników, mimo to uważam, że naprawdę warto sięgnąć po tę pozycję.

Bardzo Wam polecam tę książkę! Czyta się ją bardzo dobrze i szybko do tego jest przeciekawa! Mnie najbardziej podobała się "Bitwa pod Maldon".

Tolkien zaskakuje po dziś dzień, chociaż wydawałoby się, że jego twórczość jest już kompletna. A jednak nieustannie otrzymujemy nowe teksty, które poruszają nasze serca, nie pozostawiają nas obojętnymi i zapraszają do głębszej analizy.

Każdy fan twórczości autora doceni to wydanie, ale najwięcej zyskają ci, którzy wcześniej zagłębili się w świat Władcy Pierścieni, ponieważ wychwycicie smaczki jakich nikt się nie spodziewał. Jednak niezależnie od wcześniejszych wyborów, każdy z nas uświadomi sobie ogrom talentu oraz nieograniczonej wyobraźni Tolkiena, gdy będziemy mogli rozłożyć na czynniki pierwsze jego styl oraz to co ukryte pomiędzy wierszami. Treść bowiem idzie na równi z samym pięknym, poetyckim przedstawieniem sytuacji, bowiem ukryte jest w tym wszystkim mnóstwo silnych, trafiających do nas emocji. A odkryje i doceni to tylko ten, kto zdecyduje się na samodzielną lekturę.

Fabuła składa się na kilka tekstów, które czyta się bajecznie mimo dość trudnego języka. Nie wystraszcie się jednak - tutaj wszystka ma swój niepowtarzalny urok. Na początku pojawia się kilka słów wyjaśnienia od redaktora co rozjaśnia głowę, później pojawia się właściwy tekst. Dwójka mężczyzn wyrusza pod osłoną nocy, by pod osłoną nocy odnaleźć bezgłowe ciało swojego pana. Zderzą się ze strachem, smutkiem oraz bezgraniczną samotnością. Pojawi się również motyw rycerskości analizowany na wszystkie możliwe sposoby, ale o tym musicie przekonać się sami. Poczuć to na własnej skórze.

Lektura nie będzie łatwa i na pewno nie przeczytacie jej w jeden wieczór mimo niewielkiej ilości stron. Natomiast nikt nie odczuje znużenia całością, bowiem im dłużej będziemy wertować strony tej powieści, tym lepiej docenimy prozę autora, jego wykonanie a także niebanalne przedstawienie scen. Wydarzenia będą na naszych oczach nabierać konkretnych kształtów, bohaterowie z miejsca zjednają naszą sympatię a całość pozostanie w naszej wyobraźni na długo po zamknięciu ostatniej strony. Dodatkowym atutem tej książki jest bez wątpienia jej złożoność, wielowymiarowość, którą odkrywać będziemy na nowo, gdy zdecydujemy się na ponowne jej przeczytanie. To proza kompletna, dojrzała i ponadczasowa, zamykająca w sobie wiele prawd, mądrości oraz wartości, które na każdego czytającego wpłyną indywidualnie.

"Bitwa pod Maldon. Powrót Beorhtnotha" wywołuje w nas wiele emocji, otula swoimi ramionami i nie opuszcza naszych, które wciąż analizują to co się wydarzyło. Jedyna w swoim rodzaju, zachwycająca, wspaniale napisana. Pozwoli odkryć świat gatunku nawet tym, którzy do tej pory uważali, że podobne lektury nie są dla nich. Jeśli szukacie książki, która Was zaskoczy oraz z której będziecie chcieli wyciągnąć coś więcej poza samą przygodą - zdecydowanie polecam.

Tolkien to postać, której absolutnie nie trzeba przedstawiać czy rekomendować, jednak jego wkład w literaturę jest znacznie większy niż Władca Pierścienie, Hobbit czy Silmarilion. Tolkien był absolutnie genialny i oprócz tłumaczenia Bitwy pod Maldon pokusił się o dołożenie swojej cegiełki w postaci Powrotu Beorhtnotha.

Bitwa pod Maldon to epickie starcie Anglosasów z najeźdźcą w postaci wikingów. Tolkien jako filozof pokusił się o komentarz i głęboko refleksyjne rozważania na temat bohaterstwa.


Nie chcę tutaj przedstawiać myśli, czy wniosków autora jednak mnie głębią tych rozważań i interpretacji zupełnie zaskoczyła, bo nie spodziewałam się tak szerokiego i skrupulatnego podejścia do tematu (chociaż to Tolkien więc w sumie powinnam). Cała interpretacja autora ukazała mi niejako, że to co może być cnotą, może okazać się także słabością, a w efekcie czego zagrożeniem.

Na osobny akapit zasługuje Powrót Beorhtnotha, ponieważ Tolkien rozważa następstwa i konsekwencje bitwy. Podczas gdy dwóch giermków odnajduje ciało pana swego jedynego, rozwija się dysputa na temat podjętych decyzji i właśnie ten tekst miał niesamowicie filozoficzny wydźwięk na temat granicy między honorowym bohaterstwem, a zwyczajnie niepotrzebnym poświęceniem.

Ja po przeczytaniu Bitwy pod Maldon jestem totalnie zaskoczona, bo otrzymałam coś, czego zupełnie się nie spodziewałam. Analiza w połączeniu z głęboką refleksją nad znaczeniem honoru, czy bohaterstwa były dla mnie ucztą literacką. Ta książka dowodzi tylko, jak duże było zrozumienie Tolkiena dla kultury Anglosasów i to jak wywarła wpływ na niego samego i jego twórczość.

Tolkienomianiacy, trzymajcie się mocno, bowiem nadciąga gratka nie z tej ziemi! I choć w tym przypadku nie mamy do czynienia z utworem napisanym bezpośrednio przez mistrza, a jedynie przekładem, niemniej jest to pozycja zachwycająca.

W 991 r.n.e. na niewielką osadę Maldon, położoną na nadbrzeżu hrabstwa Essex napadają wikingowie. W poemacie "Bitwa pod Maldon" opisana jest bohaterska walka mieszkańców pod dowództwem Beorhnotha. Wikingowie przekonują go, żeby pozwolił im przekroczyć groblę nad rzeką Blackwater, po to, by móc walczyć uczciwie. Rzecz jasna nie kończy się to dla niego dobrze, ale o tym opisuje fragment poematu, który wyratowano cudem. Z całego utworu zostało jedynie 325 wersów, ale Tolkien, jako wielbiciel i znawca literatury staroangielskiej przełożył go po mistrzowsku. Wszystko to jednak otoczył pieczą redakcyjną Peter Grybauskas.

Jest to wyjątkowo pouczająca, wręcz naukowa propozycja, która rozkłada tę wielowiekową opowieść na czynniki pierwsze, rozpoczynając drobiazgowym wstępem, poprzez liczne notatki, komentarze, wykłady i wtrącenia, na interpretacjach mistrza kończąc.

Zagłębiając się w twórczość Tolkiena i poszukując informacji o jego licznych utworach nie tylko literackich ale i naukowych, można znaleźć informację właśnie o tej pozycji, która traktowana jest przez wielu wydawców i znawców tematu za tzw. "gorący ziemniak". Nie wszyscy bowiem chcą o niej mówić. Cóż, warto więc wyrobić sobie własne zdanie. Dla mnie była to rzecz interesująca, ale należało się nad nią pokłonić z odpowiednią uwagą.