Biskwit. O ludziach kruchych jak ciastka

,,Ciocia była dwa razy taką jak ona i świetnie sobie radziła. Sęk w tym, że w jej wypadku dodatkowe kilogramy pojawiały się w wyniku zajadania się ze smakiem pysznym jedzeniem, natomiast mama rosła z powodu pustki wywołanej poczynaniami ojca. Poczucie osamotnienia, z którym nie mogła się uporać, nieważne, jak wiele rzeczy kupowała, sprawiało, że rosła."

,,Każdy może stać się niedostrzegalny, jeśli ludzie dookoła przestaną być świadomi, że istnieje."

,,Jeśli ciągle będzie widział w sobie istotę, która powinna zniknąć z tego świata, pewnego dnia może naprawdę stać się niewidzialny."

Czy kiedykolwiek wam było tak bardzo źle, że mieliście ochotę zniknąć? Stać się tak zwanym Biskwitem, czyli kimś, kto z wielu powodów czuje się źle, jest poniewierany, wyśmiewany czy też krzywdzony? Kto tak głośno krzyczy wewnątrz siebie, że zamiast zabierać głos zamyka się w sobie, rzadko kiedy cokolwiek mówi i każdy dźwięk słyszy niczym uderzenie dzwonu? Wszystko odtwarza bardziej za to, że zanika jego zdolność okazywania się jako człowiek? Myślę, że tylko, i mam taką nadzieję, że naprawdę tylko garstka ludzi zrozumie tą książkę. To nie jest zwykła opowieść o ludziach i chłopcu, który widzi znikających ludzi. To historia o kobiecie, która maltretowana psychicznie nabiera coraz więcej kształtów poprzez kortyzol na którym nieustannie funkcjonuje. To opowieść o ludziach, których inni krzywdzą i nie ma nikogo, kto chciałby lub mógłby im pomóc. Sam główny bohater opowiada o koleżance, którą poznał w bardzo złym dla niej momencie i tylko dzięki temu, że ją ujrzał, ona wciąż istnieje. Tutaj krzywda krzyczy ciszą. Jest przetwarzana przez osoby, które zbyt słabe psychicznie nie potrafią sobie poradzić. Które gnębione psychicznie i fizycznie nie wytrzymują. Poddali się i nie widzą przed sobą żadnej przyszłości. Chcą zniknąć, by już nikt ich nie skrzywdził, nie sprawił im bólu. Czy łatwo się ją czyta? Nie. Oddaje wszystko, co chcą powiedzieć ludzie z marginesu i tylko wrażliwi bądź obeznani z sytuacją, ujrzą jej sens.

Według mnie to naprawdę dobra książka, tylko potrzeba ciszy aby dotarła jej tematyka do czytelnika, by ujrzał tych, którzy nie mają już siły. Bo tacy ludzie są wśród nas, lecz tylko najwrażliwsi potrafią ich ujrzeć. Sprawdź, czy się do nich zaliczasz...

Są takie opowieści, które przenikają nas na wskroś, boleśnie przy tym turbując. Są takie opowieści, które otwierają oczy na prawdy, które nie każdy jest w stanie zrozumieć lub po prostu jawnie je ignoruje dla własnego komfortu psychicznego. Są wreszcie również te miażdżące psychicznie, udowadniające, że tuż obok nas, każdego dnia, rozgrywają się ludzkie dramaty, a wyrządzona krzywda, odrzucenie i ignorancja, bezdusznie doprowadzają do zanikania pokiereszowanego, tracącego poczucie wartości człowieka. Bezsprzecznie, „Biskwit. O ludziach kruchych jak ciastka” jest każdą z nich, dlatego przygotujcie się na lawinę skrajnych, przenikających doznań, po których niełatwo ochłonąć!

Ta książka doprowadza czytelnika na skraj emocjonalnego wyczerpania, jest namacalnym doświadczeniem, będącym efektem sugestywnego pióra autorki, jak i samego wyjątkowego pomysłu na fabułę. Biskwit to bowiem osoba, która stała się niedostrzegalna dla innych, a im bardziej traci poczucie wartości i sens życia, tym popada w głębszy stan, z którego ciężko powrócić do normalnego funkcjonowania, bycia widzianym przez otoczenie. Zaniedbani, odrzuceni, wykluczeni, a wreszcie całkowicie zapomnieni. To straszne, jak łatwo umniejszyć czyjąś wartość, jak łatwo go wymazać z życia…

Odurzający, dopełniony realizmem magicznym klimat uwiódł mnie już od pierwszych zdań. Krocząc z zapałem po kolejnych stronach, doświadczyłam niezwykłej zadumy na temat człowieczeństwa i kruchości życia, jakie wciąż jest zależne od innych osób. Człowiek i jego istnienie to przecież głównie relacje, a nie ma nic gorszego niż całkowite wykluczenie i ignorancja.

Porażająca, wzruszająca do łez, nadzwyczaj refleksyjna, przeszywająca na wskroś! Tak, to jedna z tych wyjątkowych lektur, która silnie potrząsa czytającym, trafia do najskrytszych zakamarków serca i pozostawia po sobie ślad już na zawsze! Sieć nadzwyczaj sugestywnych opisów, wyjątkowe postacie, porcja realizmu magicznego, a przede wszystkim skrupulatne obnażenie lęku, cierpienia zakotwiczonych głęboko w człowieku oraz podkreślenie wartości potrzeby akceptacji i bycia zauważonym! Absolutnie niezwykła! Polecam gorąco!

"Biskwit" to książka o ludziach, którzy z jakiegoś powodu stali się niewidoczni dla innych. Ludziach, którzy cierpią, którzy nie widzą sensu w życiu, stracili poczucie własnej wartości, wycofali się na drugi, a może nawet trzeci plan. Są zbyt wrażliwi, aby krzyczeć, są zbyt wrażliwi, aby zaznaczyć swoją obecność, są zbyt wrażliwi i krusi, aby stać się widzialni w społeczeństwie.

Myślałam, że ta książka złamie mi serce i będzie płacz — nie złamała, płaczu też nie było, ale nie ma tego złego, bo czuję, że ta powieść jeszcze bardziej otworzyła mnie na drugiego człowieka. Może nie będzie to historia, która na zawsze zmieni moje życie, ale czytanie jej było niezwykłą przyjemnością połączoną z oddaniem takiej przestrzeni na refleksje. A tych można po lekturze "Biskwitu" nazbierać cały wór.

Podobnie jak główny bohater, odczuwam nadwrażliwość na pewne dźwięki. Może ta moja mizofonia nie jest tak obszerna, jak w jego przypadku, bo oscyluje wokół konkretnych odgłosów, które nie są słyszalne cały czas, jednak zauważyłam, że łączy mnie z nim pewnego rodzaju więź. A rzadko dostaje od postaci z książek takie zrozumienie. To sprawiło, że poczułam się normalnie, pokazało mi, że wokół nas jest mnóstwo ludzi, którzy mają jakieś fobie, lęki czy właśnie są bardziej wrażliwi na rzeczy, które dla innych nie mają żadnego znaczenia. I jedyne czego osoby uwrażliwione na pewne zewnętrzne bodźce potrzebują, to empatia.

Bardzo podoba mi się pomysł napisania historii o chłopaku, który ratuje biskwity — ludzi kruchych jak ciastka, jak ceramiczne półfabrykaty, które to w każdej chwili mogą się rozsypać na kawałeczki. Mimo iż Seong Je-Seong sam cierpi na mizofonię i fonofobię, wielokrotnie leczył się w szpitalu psychiatrycznym, a lekarze i rodzice chłopaka nie wierzą w ideę biskwitów, to on za punkt honoru wziął sobie ratowanie ludzi, którzy są niewidoczni dla świata. I to jest takie piękne w tej całej historii.

Czy polecam Wam tę książkę? Polecam bardzo, bo kończy się ją z masą refleksji i poczuciem spokoju.

🍪🍪 Biskwit to krótkie słowo, które skrywa w sobie ogromną wartość. Jeśli spojrzeć na nie z jednej strony, zaprowadzi was do świata ludzi zakochanych w ceramice – z ich perspektywy biskwit to jedynie półfabrykat, niedokończony produkt pozbawiony ceramicznej glazury. Ale jeśli poszukacie dalej, traficie na zupełnie inną definicję. Dla innych biskwit to małe, puszyste, łatwo kruszące się ciasteczko, przekładane bitą śmietaną i owocami. Zauważyliście już punkt wspólny? Obie te rzeczy przy mocniejszym dotyku kruszą się bez trudu… A co, jeśli spróbujemy do biskwitu porównać ludzi? Wtedy może się okazać, że trafimy na koreańską książkę, która wskoczy na pewną topkę roku – przynajmniej w moim osobistym rankingu. Ale! Jak zawsze, zacznijmy od początku.

🍪🍪 Głównym bohaterem tej niezwykłej opowieści jest Je-Seong – chłopak z pozoru zwyczajny, a jednak niosący na swoich barkach ciężar, którego nie udźwignęliby nawet dorośli. Cierpi na mizofonię i fonofobię, co oznacza, że nadwrażliwość na dźwięki rani go niemal fizycznie. Ale jego największą misją nie jest walka z własną przypadłością. To, co naprawdę go definiuje, to potrzeba dostrzegania tych, którzy zostali zepchnięci na margines, zapomniani, wymazani z codzienności. W świecie, gdzie tempo życia zjada empatię, Je-Seong chce przywracać ludziom widzialność. Tym, których nazwano biskwitami.

🍪🍪 Kim Sun Mi pisze o kruchości w sposób, który nie ocieka patosem, ale też nie ucieka od emocji. Jej język jest prosty, chwilami surowy, a jednocześnie przepełniony czułością. Autorka z ogromną delikatnością pokazuje, jak łatwo można kogoś złamać – słowem, spojrzeniem, obojętnością. Biskwity to ludzie, którzy już nie wierzą, że są warci czegokolwiek. Dzieci i dorośli, których nikt nie zauważa, bo przestali pasować do normy. A jednak każdy z nich niesie w sobie historię – pełną pęknięć, ale niepozbawioną światła.

🍪🍪 W książce porusza się nie tylko temat wykluczenia, ale też samotności, psychicznego bólu, niezrozumienia w rodzinie i braku akceptacji. Sun Mi nie boi się mówić o psychiatrii dziecięcej ani o tym, jak często najbliżsi zawodzą. Je-Seong słyszy, że jego miejsce jest tam – na oddziale, wśród innych. A mimo to wybiera wrażliwość zamiast ucieczki. To postać, która przypomina, że empatia nie zna wieku, a odwaga czasem nie polega na walce, tylko na trwaniu przy kimś, kto ledwo trzyma się w całości.

ㅤ

🍪🍪 Choć książka zaliczana jest do nurtu young adult, jej przekaz jest uniwersalny i trafia również do dorosłych. Bo kto z nas nie poczuł się kiedyś biskwitem? Kruchym, pomijanym, pozbawionym głosu? To opowieść, która – mimo swojej pozornej lekkości – zostawia po sobie emocjonalny ślad. Nie jest to lektura, którą się tylko czyta. To książka, którą się przeżywa, z którą się zostaje na dłużej. Biskwit. O ludziach kruchych jak ciastka to powieść o widzialności, o potrzebie obecności, o tym, jak łatwo kogoś zgnieść, nawet nie zdając sobie z tego sprawy. Ale to też historia nadziei – że nawet najbardziej pokruszone ciasteczko można jeszcze ułożyć na talerzyku, że warto zatrzymać się choć na chwilę i spojrzeć uważniej. Być może właśnie tam, gdzie nikt nie patrzy, bije czyjeś małe, ciche serce.