Bieguni

To jedna z tych dziwnych książek, których nie potrafimy streścić, ale czujemy, o co w niej chodzi. Gdyby mnie ktoś zapytał, o czym jest ta książka to miałabym poważny problem z jasnym określeniem tego. Nie do końca jest zrozumiała, miejscami przefilozofowana, momentami źle się ją czyta, a jednak ma się to cenne wrażenie: „to o mnie”, „też tak mam”.

Do tej pory nie słyszałam o pisarce Olga Tokarczuk dopiero gdy ogłoszono ją nobilistką zainteresowałam się jej literaturą, przed zakupem pierwszej książki "Bieguni" poczytałam recenzje na jej temat, były różne. Pozytywne i negatywne jak w życiu. Ja osobiście uważam, że Olga Tokarczuk w pełni zasłużyła na nagrodę Nobla, ma ogromną wiedzę, zarówno literacką jak i życiową, ogromny zasób słów, jej doświadczenie i przygody przelane są na papier, pisze z lekkością, bardzo dobrze się czyta, Książka jest zlepkiem zdarzeń z którymi zetknęła się autorka w swoim życiu. Warta przeczytania, polecam w 100%

Mnie osobiscie ta pozycja zupelnie nie przypadla do gustu. Ciezko sie ja czyta, ma sporo niespojnosci jezykowych. Autorka ma rowniez denerwujaca mnie maniere wplatania terminow z roznych dziedzin nauki (tu entropia, tam elektron, jeszcze gdzies indziej plyta tektoniczna itp.) i laczenia ich z przypadkowo brzmiacymi slowami okreslajacymi np. stany emocjonalne. Ewidentnosc tych 'zabiegow' stylistycznych jest dla mnie ciezka do strawienia podczas czytania. Polowe rozdzialow ksiazke mozna by wyciac w losowych miejscach, a ja nie zorientowalabym sie, ze czegos brakuje. Przy takich pozycjach czytelniczych mam wrazenie, ze czasami sam 'strumien swiadomosci' autora naprawde nie wystarczy, potrzeba jeszcze solidnego rzemiosla.

Przyznaję, że po książkę Olgi Tokarczuk "Bieguni" sięgnęłam dopiero, wtedy kiedy otrzymała ona nagrodę Nobla. Wcześniej jakoś nie ciągnęło mnie do jej powieści, ale kiedy przyznano jej tę nagrodę, uznałam, że warto zapoznać się z dziełami noblistki. Kupiłam książkę i zabrałam się za czytanie. Cóż, książkę czytało mi się niezmiernie ciężko. Jeśli na ogół połykam powieści bardzo szybko, to tym razem męczyłam się i to bardzo. Trudno było mi zrozumieć, o czym jest ta książka, często musiałam wracać do różnych wątków. Czytanie tej pozycji sprawiło w mojej głowie ogromny chaos. Jednak nie dlatego, iż treść zawarta w książce zmieniła coś bardzo w mojej głowie, w moim myśleniu. Wręcz przeciwnie, nic się nie zmieniło, a dodatkowo pojawił się bałagan i pewnego rodzaju zagubienie. Nie chcę pisać, że czytanie "Biegunów" to strata czasu, ale taka myśl pojawiła się w mojej głowie.

Książka składa się z dłuższych i krótszych opowieści i opowiastek. Te krótsze opowieści pełne są różnych życiowych refleksji napisanych naprawdę ładnym językiem, ale te refleksje nie są niczym odkrywczym. Natomiast te dłuższe opowiadania bardzo ciężko czasem zrozumieć. Co więcej, mam wrażenie, że niektóre rozdziały są w ogóle nie potrzebne, gdyż są tak naprawdę o niczym. Wiele wątków w ogóle się ze sobą nie łączy, nie ma żadnego powiązania. Odnoszę również wrażenie, że autorka miała wiele myśli, pomysłów i bardzo chciała je umieścić w tej książce, dlatego ma się poczucie, że zostały one tam po prostu wrzucone bez większego sensu, aby tylko były.

Trzeba jednak przyznać Oldze Tokarczuk, że potrafi pisać. Jej styl, taki refleksyjny i poetycki, ratuje tę książkę. Gdyby nie to, nie byłoby czego zbierać, moim zdaniem. Owszem, być może opowiadania zmuszają do refleksji, może sprawiają, że niektórzy ludzie pewne kwestie sobie przemyślą, ale czy trzeba było od razu pisać tak długą książkę? Może esej by wystarczył. Książkę przeczytałam, bo wypadało znać twórczość noblistki, aby potem móc wypowiadać się o treści powieści.

"Bieguni" Olgi Tokarczuk to jedna wielka podróż. Podróż przez miejsca, epoki, kultury, ale też współczesność czy w końcu – nas samych. To powieść o ludziach, czasie i ciągłym poszukiwaniu, dążeniu do czegoś nowego. I choć brzmi to banalnie, to w tę powieść zwyczajnie się wpada. Ze strony na stronę jest coraz bardziej magnetyzująca, a w tej swojej dziwaczności i ekscentryczności wręcz fascynująca i urzekająca. "Bieguni" zaskakują, inspirują, zachęcają do porzucenia utartych szlaków oraz życia po swojemu. Olga Tokarczuk zaprasza nas do swojego świata, zachęcając do wspólnego obserwowania, analizowania, eksperymentowania i przekraczania granic. Wręcz zmusza nas do rozejrzenia się wokół i poświęcenia chwili nawet tym najdrobniejszym, z pozoru nieistotnym elementom naszej codzienności. Daje nam tym samym okazję, by zatrzymać się na chwilę i spojrzeć na świat oraz na swoje życie raz jeszcze, z innej niż dotąd perspektywy.

Cała recenzja do poczytania na stronie:

[Adres usunięty]