Biały elf. Tom 1

Zapoznanie się z historią z gatunku fantastyki zawsze dostarcza mi wiele wrażeń. Dzięki temu, że są to wydania, w których można puścić wodze wyobraźni za każdym razem mając nadzieję na to, że jedna z kolejnych lektur będzie tą, która okaże się niezwykle interesująca i nietypowa pod względem treści. Dzięki temu, że ,,Biały elf" porusza wiele ważnych życiowych kwestii nie sposób nie mieć jej na uwadze. Nie warto także już na samym początku zrażać się jej objętością, gdyż jest warta poznania.

Biały elf w świecie ludzi nie miał najszczęśliwszego życia. Z powodu społeczności nue czuł się tutaj dobrze, gdyż z niego szydzono. Pracował jako pomywacz i jedynym jego marzeniem było to, by inni przestali zwracać na niego uwagę. W miasteczku pojawili się wysłannicy Maga. Czy dzięki temu wydarzeniu życie Białego elfa miało się jeszcze kiedyś odmienić? Jakie dalsze losy przygotował dla niego los?

,,Biały elf", który napisała Paulina Rola jest napisany w bardzo przystępny sposób. Jest to lektura młodzieżowa w połączeniu z fantastyką. Nie brakuje w niej jednak ważnych przesłań, na które również warto jest zwrócić uwagę podczas jej czytania.

Książka prowadzona jest bardzo powoli i bardzo dużo w niej miejsca na opisy. Większość fabuły dzieje się albo w drodze albo już w samej Twierdzy. Niektóre miejsca w warowni są pieczołowicie opisane, co znacząco wpływa na grubość książki. Uważam, że jednak są one potrzebne, bo można sobie lepiej wszystko wyobrazić. Żałuję, że sytuacja polityczna tego świata jest ledwie muśnięta. Naprawdę chciałabym poznać choć jedną wizję Maga w tym tomie, może nieco więcej o Niedźwiedziu, by snuć domysły na temat drugiego tomu i roli Estelavanesa w ratowaniu tegoż świata.

Grubość tej książki może przerazić, ale naprawdę czyta się ją dobrze. Może wolałabym lekturę nieco mniej obszerną, bez przydługich przemyśleń Estalavanesa nad marnością świata. I więcej akcji, bo tak naprawdę na 650 stron otrzymujemy ich ledwo kilka. Owszem, to książka o pokonywaniu własnych słabości, dojrzewaniu, jednak nawet najnudniejsi bohaterowie coś w życiu robią, a nie tylko wewnętrznie przeżywają. A może ja zwyczajnie nie lubię takich marzycieli, bo Ania z Zielonego Wzgórza też nie przypadła mi do gustu. Niemniej jak na debiut ta historia się broni i zaciekawia na tyle, że chce się zobaczyć jak potoczą się nie tylko losy Estelavanesa, ale całego uniwersum.

Więcej na: [Adres usunięty]

Estelavanes ciężkie ma życie. Jest wyrzutkiem, żyjącym na uboczu społeczeństwa. Wykonuje niewolniczą pracę w noclegowni. Wokół niego wydają się być tylko okrutni ludzie, w tym opiekunowie i przyszywane rodzeństwo. Pewnego wieczoru jego życie ulega zmianie, gdy poznaje na swojej drodze starego maga, który staje się jego nauczycielem…

Trudno jest naszemu bohaterowi po tak długim czasie ciągłego upokorzania, przebić schemat myślenia i nie użalać się nad własnym losem. Było to tyć irytujące, ale jakby nie patrzeć - zrozumiałe. Jego rozwój przez całą książkę bardzo mi się spodobał i to na pewno jest na plus.

Cały pomysł na książkę uważam za bardzo ciekawy. Jestem pod ogromnym wrażeniem, że jest to debiut i autorka zdecydowała się na stworzenie tak opasłej historii fantastycznej. Z pewnością nie jest to łatwe zadanie! A tutaj kunszt literacki jest na bardzo wysokim poziomie, moim zdaniem.

Mamy w tej powieści również poruszone ważne kwestie społeczne jak “inność” czy traumy. To zawsze duży plus, który zwiększa wartość książki.

Kreacja świata jest fantastyczna, aczkolwiek czuję pewien zdrowy niedosyt - chciałabym wiedzieć więcej! Więc z pewnością sięgnęłabym po kontynuację, aby nasycić mój apetyt. Jest to naprawdę spora cegiełka, a objętość ta może niektórych przerazić, ale powiem Wam, że warto sięgnąć po nią i zapoznać się z piórem tej autorki :) Myślę, że może nas jeszcze zaskoczyć!

Tym razem przed mój czytelniczy nos trafiła prawdziwa cegła.

Biały elf autorstwa Pauliny Roli ma 652 strony i jest to naprawdę spore tomiszcze.

Z czym to się je?

Estalavanesa życie nie rozpieszczało. Porzucona przez wszystkich sierota, darmowa siła robocza, wyrzutek. To tylko kilka określeń, które do niego pasują. Zawsze na uboczu społeczności, nie pasujący do ludzi a nawet rzekłabym skrajnie odmienny. Od samego początku los rzuca chłopakowi kłody pod nogi. Okrutni opiekunowie, głupie i złośliwe przybrane rodzeństwo, ubóstwo i świat w którym przyszło mu żyć, tak niewspółgrające z jego starą, mądrą duszą…

Ale tylko do czasu, gdy chłopca w końcu odnajduje dobra wróżka…

Ha! Nie no żartowałam. Los młodego elfa zmienia się diametralnie ale nie za sprawą dobrotliwej staruszki w krynolinie ale dzięki łysemu jak kolano, staremu doradcy Niedźwiedzia. Choć Zrzęda sam nie dysponuje magią potrafi ją przejmować ale i wyczuwać i właśnie dzięki temu talentowi zauważa, że światło młodego posługacza błyszczy jaśniej niż wszystkich gości noclegowni razem wziętych.

Ten jeden wieczór zmienia wszystko, Est przestaje być samotną skałą w morzu ludzi, przestaje być tylko nic nieznaczącym sierotą, a staje się uczniem Maga. Nie jest to jednak taka bułka z masłem jak się wydaje, ciągłe docinki i strach wywołany odmiennością bohatera będzie mu jeszcze długo towarzyszyć, a magia, która wydaje się wypełniać jego ciało od upadku z klifu, okaże się trudniejsza do ujarzmienia, niż ktokolwiek się spodziewa.

Biały elf to naprawdę spore tomiszcze, które niestety w moich oczach nie wykorzystało swojego potencjału. Mamy tu owszem bardzo ciekawy pomysł na bohatera i wątek romantyczny, jednak niestety niewykorzystany. Główny bohater zamiast wzbudzać współczucie, powoduje u czytelnika raczej niesmak i irytację. Na bogów ileż można się nad sobą użalać? Do tej pory sądziłam, że najbardziej znaną mi „miąkliwą” postacią literacką jest Alina z Griszów, ale elf Estalavanes dzielnie walczy o palmę pierwszeństwa.

Mimo, że mamy tu całkiem ciekawy wątek magicznej akademii utrzymywanej przez Niedźwiedzia – przywódcę najemników –jest on potraktowany bardzo po macoszemu, uważam że z ogromną szkodą dla książki, bo być może właśnie to nadałoby jej rzutkości.

Jak wspomniałam wątek romantyczny też mnie nie zachwycił. Cały „związek” ma w zasadzie miejsce w głowie Collonela a główny bohater uświadamia sobie, że coś jest na rzeczy jakieś 3 strony przed końcem książki.

Nie twierdzę, że ta książka była zła i wiem, że z pewnością znajdzie swoich obrońców, ale dla mnie była ona po prostu nudna. Na ponad 600 stronach spodziewałabym się bardziej wartkiej akcji i wydarzeń, które wstrząsną czytelnikiem, a dostałam coś, co mogłabym określić mianem wstępu do historii właściwej, o ile faktycznie kolejny tom miałby w sobie więcej „życia”.

Oczywiście jak wspomniałam, książka na pewno znajdzie swoich obrońców, skupiających się na rozbudowanym świece wewnętrznym postaci czy tragizmie głównego bohatera, niestety, mnie żadna z tych rzeczy nie porwała na tyle by dać książce ocenę wyższą niż 5/10.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Novae Res

"Życie Estlalavanesa było niezmiennym pasmem ciągłego upokorzenia, (...) do którego nie był w stanie się przyzwyczaić."

Est to elf, który mieszka w świecie ludzi. Wykonuje niewolniczą pracę w noclegowni. Przypadkowo, jeden dzień sprawia, że traci życie, jednak znajduje pewną biżuterię. Elf zaczyna odczuwać silne emocje, o których kiedyś nie miał bladego pojęcia. Wszystkie kumulują się w nim przyprawiając go o potworny ból głowy. Niespodziewanie poznaje Maga, który pragnie pomóc mu ujarzmić trudne i nieznane emocje.

"Ciemność to brak światła, a światło zawsze można rozpalić, podobnie jak wewnętrzny ogień."

Est jeszcze jednak nie wie, że bransoleta, którą założył, skrywa w sobie tajemniczą moc, a siły ciemności obudziły się, chcąc odzyskać skradziony ornament.

Nie lubię pisać negatywnych recenzji. Wiem ile ktoś włożył pracy w powstanie opowieści. Staram się w każdej książce znaleźć chociaż kilka pozytywnych aspektów. W białym elfie udało mi się tylko po części. Po opisie spodziewałam się czegoś więcej od historii.

⛔ lubię gdy w książkach dużo się dzieje i się nie nudzę. Sądząc po objętości spodziewałam się więcej akcji, a dostałam głównie opisy i przemyślenia. Rozumiem, że główny bohater uczy się poznawać i rozróżniać emocje, ale momentami był tego przesyt.

⛔ Zbyt wiele razy występowało podkreślenie wyglądu Esta, głównie przez samego siebie. Wiem, że ma o sobie bardzo niską samoocenę, jednak podkreślanie co chwilę jaki jest brzydki i nieporadny, sprawia, że czytelnik też zaczyna go negatywnie odbierać, a elf ma w sobie bardzo wiele pozytywnych cech.

⛔ zbyt długo czytałam książkę, robiłam nieraz kilkudniowe przerwy od historii

⛔ raczej nie sięgnęłabym po następną część

To może teraz trochę pozytywów 🙂

✅Podobała mi się wykreowana postać zwiadowcy Cola. Jego podejście do świata, otwartość i nie ocenianie po wyglądzie. Ma inną percepcje postrzegania i to co dla innych jest brzydkie, dla niego jest piękne.

✅ Pozytywnie zaskoczył mnie też rozwój samego bohatera. Zwłaszcza jego awersji do dotyku i rozmowy z ludźmi.

✅ Podobało mi się również kilka myśli i sentencji