Bezlitośni bogowie. Niegodziwi święci. Tom 2

Nie będę ukrywał, że gdyby nie fakt, że część 1 serii była moim prezentem urodzinowym, to pewnie nigdy był nie sięgnął po tą pozycję. Przyznaję się szczerze, że początek był bardzo udany, nasza rodzima mitologia słowiańska totalnie raczkuje czy to w polskiej fantastyce, czy zagranicznej, więc z pewnym zaciekawieniem przeniosłem się do świata Bezlitosnych Bogów, ale bardzo szybko moje uczucie się wypaliło.

W pierwszym tomie nie zwracałem uwagi na pewne niedociągnięcia autorki, sama historia bogów, całej krainy czy przygód głównej bohaterki totalnie mnie pochłonęła, ale teraz niestety to widać. Czytam drugi tom, a w zasadzie nie wiem jak wygląda kleryczka, co cechuje jej współtowarzyszy czy chociażby jej dwójki przyjaciół, a jednocześnie wrogów - króla Tranawii czy Czarnego Sępa. Historia się rozwija, posuwamy się naprzód z naszymi bohaterami, a jednocześnie muszę stwierdzić, że niewiele o nich wiemy. Niestety za to bardzo duży minus u autorki, nawet jeśli debiutuje i wciąż się uczy pisać, czytelnik poprzez cechy charakteru czy fizyczne powinien utożsamiać się z postacią, lubić ją lub nie. Ja Nadii Łaptiewy w drugim tomie nie lubiłem, ale tylko dlatego, że miałem wrażenie iż wciąż płacze, nie potrafiłem jej współczuć albo jakkolwiek przejmować się jej ciężkim losem. Jakoś nie przekonywało mnie jej rozdarcie między wybraniem tym co dyktuje serce, a tym co podpowiada rozum, a w zasadzie jakie zadanie powierzają jej, jej bogowie. Ma niby wielką moc, ale sama nie wie czy pochodzi z jej serca czy rzeczywiście od istot, które wielbi, chwilami miałem nadzieję, że może zginie, zrobią z niej świętą, za jaką jest uważana, a na scenę wkroczy inna, barwniejsza postać. Zdecydowanie w trakcie zarówno pierwszego tomu jak i tutaj przekonywałem się do króla Tranawii i jego świty. Serefin Meleski to postać, którą chciałbym poznać. To jego losy interesowały mnie najbardziej, często połączone fabułą z kalazińską kleryczką Nadią.

Sam panteon bogów jest stworzony dość mrocznie i tajemniczo, jest jednocześnie rozłamany na dobrych i złych, co zdecydowanie wpływa na pozytywniejszy odbiór powieści. Ciekawi nas tego kim są, dlaczego mają tak wielkie moce i skąd ich wielka chęć siania chaosu i zniszczenia w świecie ludzi, w świecie gdzie wydawać by się mogło - są czczeni. Wiemy, że wojna między Kalazinem (uznającym bogów) oraz Tranawią (heterykami) trwa już ponad sto lat. Każde państwo twierdzi, że wie lepiej i ich wiara jest lepsza. Niesamowicie przypadła mi do gustu magia krwi tranawiańczyków, ich księgi zaklęć przypięte do pasa oraz wielka chęć ofiarowania własnej krwi by tej magii użyć. Coś dla mnie zupełnie nowego w kanonie różdżek czy innych sposób rzucania zaklęć. Sam świat dookoła bohaterów jest mroczny, mamy wyniszczająca wojnę, srogą zimę i dawne, wręcz starożytne demony-bogów budzące się do życia.

Niestety mimo ciekawych opisów sama powieść zaczynała mi się dłużyć, czytelnik chciał się dowiedzieć co będzie dalej, ogromne oczekiwanie i budowanie napięcia zaczynało dłużyć i nużyć. Chwilami miałem wrażenie, że gubiłem watek - rozmyślań czy rozmów naszych bohaterów, jakby sens ich dialogów do mnie nie docierał, coś się działo, ale to nie wzbudzało mojego zainteresowania. Dotarcie do finałowych momentów drugiego tomu poprzez teoretycznie niezbyt długą powieść (książka ma ponad pięćset stron, co mi osobiście nie przeszkadza, ale wiem, że dużo osób woli skondensowane historie i fabuły, co nie są rozwlekane na x kartek) nie powaliło mnie na kolana. W zasadzie wydarzyło się to, co czytelnik mógł sam sobie dopowiedzieć w trakcie lektury. Mimo wielkiego napięcia nie ma fajerwerków. Historia znów zataczała koło, nasi bohaterowie zostają z nami dalej, choć fabularnie można by rzec, że jakaś śmierć w tym wszystkim dobrze by nam zrobiła. Panteon bogów istnieje w okrojonym stanie, a Tranawia straciła swoje paliwo, z jednej strony jesteśmy ciekawi co wydarzy się dalej, ale wciąż mamy z tyłu głowy ciężkie przebijanie się przez kalaziński mroźny las...

Nie wiem czy zdecyduje się przeczytać zakończenie trylogii, mimo iż nie lubię zostawiać niedokończonych tomów czy serii książek. Duncan jednocześni kusi nas tymi twardymi, mrocznymi słowiańskimi bogami, jak również męczy światem przedstawionym. Czułem się szczerze wymęczony, zaskoczenie nie powaliło mnie na kolana, w zasadzie to co myślałem, że się wydarzy, działo się w mniej bądź bardziej przewidywalnym wątkiem fabularnym. Szkoda, trochę żałuję tej powieści, bo historia magii krwi oraz bogów inspirowanych mitologią słowiańską przypadła mi generalnie do gustu, ale mało wyraźni bohaterowie z swoimi być albo nie być nie zachęcają do wciągnięcia się w lekturę. Czasami odkładałem powieść, licząc, że gdy wrócę fabuła będzie już sięgać dalej niż ciemny las i płacz głównej bohaterki. Chciało by się polecić powieść dalej, ale na pewno nie każdemu przypadnie ona do gustu i nie wszyscy przeżyją podróż drogą bogów do naprawy/zniszczenia świata.

RECENZJA NA MOIM BLOGU: [Adres usunięty]

,,Wszystko było ciemnością. Bezkresną, zimną i żywą. Czuła, jak ta ciemność oddycha, porusza się, pragnie jej. Nic nie mogło uchronić jej przed zgubą".

,,Stwory się budzą. Stare stwory, mroczne stwory. Starzy, którzy spali tak bardzo długo. Wprawiłaś to w ruch. Ty i ten Sęp".

Bardzo podoba mi się oprawa książki i ozdobniki każdego kolejnego rozdziału. Czułam jakbym czytała jakąś starą księgę, która próbuje mnie przed czymś ustrzec. Bardzo łatwo się w nią wdrążyłam, a sam początek był jak z dobrego horroru. Niby jest to fantastyka, ale zawiera w sobie również horror, thrillera psychologicznego oraz sensację. Historia z przekazem bardziej na treść, a nie opisy. Akcja bardzo szybko posuwa się do przodu, gdzie co jakiś czas podkreślona zostaje dramaturgia chwili. Niekiedy rzucane są krwawe opisy, które mają dodać powagi i tak trudnej już sytuacji. Bohaterzy, którzy bardzo się wyróżniają między sobą, zwłaszcza osobnik, który słyszy głosy i potrafi z nimi rozmawiać. Ta postać zainteresowała mnie najbardziej:-)

Autorka zmieszała niebywałe osobistości. Książę i dziewczyna byłyby całkiem na miejscu, gdyby nie kolejna postać, którą jest właśnie potwór. Zabawnie ich losy złączono, gdyż jedna z tych postaci słyszy głosy, które druga uważa za swoich bogów i które trzecia postać bardzo by chciała zobaczyć. Sami przyznajcie, że takiego połączenia w fantastyce jeszcze nie było. Te głosy bardzo mieszają im w głowach, sami nie są pewni które z nich to ich myśli, a które słowa, którym mają się poddać. Często z tego powodu się nie dogadują i wtedy wkraczają sceny jak z horroru, by podkreślić straszność tych zdarzeń. Oczywiście nie słyszą ich bez powodu. Chcą władzy i nie spoczną, póki nie namieszają tak, by pozbyć się swoich przeciwników. Wojna, spory, morderstwo i oni. Nigdy nie można być pewnym nikogo, gdyż każdy kłamie. Nie szukajcie odpowiedzi dlaczego to robią, bo i tak się tego nie domyślicie. Końcówka godna dobrego thrillera psychologicznego. Polecam przeczytać zaczynając od części pierwszej, gdzie nastąpił początek:-)

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"- Boska moc, magia krwi, magia czarownic, potem więcej, dalej. Potwory, istoty, które odkryły, jak używać mocy, żeby porzucić marne więzy śmiertelnego ciała, i jeszcze dalej...

- Bogowie"

📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚📚

"Bezlitośni bogowie" autorstwa @glitzandshadows to kontynuacja "Niegodziwych świętych", dostajemy dalsze losy trójki bohaterów, Nadii, Serafina i Malachiasza w mrocznym świecie pełnym magii.

Serafin - młody król, który zmaga się z głosami w głowie

Nadia - kleryczka, a może już nie???

Malachiasz - potwór, o mocy bogów

Każdy myślał, że pokonanie króla Tranawi, to będzie początek końca wojny. Niestety nic nie wyszło tak, jak miało być.

Serafin po dramatycznych wydarzeniach jest zupełnie odmieniony, słyszy głosy w głowie. Uczony, że bogowie nie istnieją, nagle zostaję postawiony w sytuacji, gdzie musi przyjąć do wiadomości, że to nieprawda. W końcu z jednym rozmawia. Nadal pragnie pokoju, tylko nie każdemu jest on na rękę. A król, który ma inny plan niż możni, musi zawsze mieć się na baczności. Do tego głos w jego głowie ma plany względem niego, tylko jakie???

Nadia, myślała, że jak zniknie kurtyna oddzielając Tranawię od bogów wszystko się zmieni, ale nic z tego nie wyszło. Za to straciła kontakt z bogami, już nie słyszy ich głosów. Co to oznacza??? Gdzie się podziali??? Wie za to, że musi wyruszyć w podróż, by odkryć swoje przeznaczenie i uratować samotnego chłopca, do którego czuje za dużo.

Za to Malachiasz, dostał to czego pragnął, tylko nie okazało się to tym, czego oczekiwał. Dostał moc, wielką moc. Musi teraz zmagać się sam ze sobą, by posiadać chociaż cząstkę tego, kim był, co czuł, czego pragnął. Tylko czy da radę???

Wow, co to była za historia. Czy jest tu cokolwiek oczywistego🤔, zdecydowanie nie. Intrygi, kłamstwa i zdrada są tu na porządku dziennym. Losy Nadii, Serafina i Malachiasza są splecione, tylko kto pociąga za sznurki??? Okazuje się, że bogowie mają swoją rozgrywkę i plany względem nich. Są jak figury na szachownicy w rękach bogów. Dają im okruchy informacji, byle by za dużo się nie dowiedzieli. Lubią nimi manipulować. Tylko czy ich plan się powiedzie??? Ta część w porównaniu do pierwszej jest o wiele bardziej mroczna, brutalna i krwista. Nikt nikomu nie ufa, ale muszą współpracować i w jakimś sensie lubią swoje towarzystwo, i zależy im na sobie. Tylko czy to będzie silniejsze od woli bogów??? Od pradawnej magii?? Od żądzy władzy??? Od bogów??? Jeżeli jesteście gotowi na mroczną historię, pełna krwi, intryg, zakazanego uczucia, bezlitosnych bogów, to jest lektura dla Was. Ja jestem zachwycona i chcę więcej, ten świat pochłania, i nie chce wypuścić. POLECAM❤️

Emily A. Duncan bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła przy lekturze pierwszego tomu serii Something Dark and Holy, więc sięgnięcie po kontynuację było dla mnie wręcz obowiązkiem. Przywiązana do bohaterów i zaintrygowana wstępem, który pozostawił w mojej głowie więcej pytań niż odpowiedzi ponownie wkroczyłam do tego niebanalnego świata, by przekonać się, że autorka zauważalnie podniosła poprzeczkę.

Pierwsze co przyciąga uwagę to bardzo dobry styl autorki. Skupiając się na opisach mamy świadomość, że są one niezbędne dla wydarzeń a ich celem nie jest jedynie zapełnienie stron. Obrazowe przedstawienie tła, skupienie się na silnych emocjach towarzyszących bohaterom czy w końcu przedstawienie akcji utrzymanej na najwyższym poziomie przekonuje do siebie poprzez subtelność słów, trafność ich doboru czy nawet dobrze pomyślane dialogi spomiędzy których czasami możemy wyczytać więcej niż pośród dalszych opisów. Autorka widocznie bawi się z czytelnikiem, zaprasza go do interakcji, angażuje nas we wszystko co dzieje się dookoła a ja muszę przyznać, że jestem zachwycona takim podejściem do tematu.

Tomy tej serii są ze sobą ściśle powiązane, więc zachowanie ciągu chronologicznego jest tutaj bardzo ważne. Nie sądzę jednak, żeby ktokolwiek czuł się rozczarowany rozpoczęciem lektury od samego początku, ponieważ to piękna opowieść, miejscami mroczna, nieustannie klimatyczna, która prowadzi nas powoli ku niebezpieczeństwu oraz podejmowaniu przez bohaterów decyzji najistotniejszych w ich życiu. Można się więc ogromnie przywiązać do wszystkich postaci a trzymanie kciuków za nich przychodzi naturalnie, nawet jeśli nie zawsze zgadzamy się z ich działaniami. Wszystko tutaj ma bowiem swoje konkretne uzasadnienie, konsekwencje a ponadto potencjalną przyszłość, w którą wszyscy patrzymy z zapartym tchem.

Akcja nie zwalnia tempa ani na moment. Jeśli jakimś cudem uda się rozwiązać jeden problem, natychmiast pojawiają się dwa kolejne nie dając bohaterom ani chwili wytchnienia. Mnożą się intrygi, tajemnice i gęstnieje atmosfera a drugi tom wydaje się jeszcze mocnie obfitować w liczne motywy. Serafin, Nadia oraz Malachiasz będą musieli w końcu zrozumieć czy słyszane głosy prowadzą ich ku zwycięstwu, czy tylko oszukują dla własnych celów, ale to problem bardziej złożony, ponieważ poznani wcześniej bohaterowie zmieniają się na naszych oczach nie do poznania i to kim byli kiedyś absolutnie nie definiuje ich dzisiaj. Magia zacieśnia swoje granice, wymusza na nich podejmowanie konkretnych decyzji a czytelnik czuje, że wszyscy są zagonieni w pułapkę z której, jak się wydaje, nie ma żadnego wyjścia.

"Bezlitośni bogowie" to kontynuacja, która po prostu zapiera dech. Przerzucając kolejne strony lektury nie mogłam się nadziwić jak to wszystko mądrze się ze sobą łączy a sama autorka przemyciła do treści ponadczasowe wartości, które mocniej przybliżały nas do fabuły. Mnóstwo skrajnych emocji, niejednoznacznych bohaterów oraz pędząca na złamanie karku akcja sprawiły, że po raz kolejny dałam się zauroczyć twórczości Emily A. Duncan i jedyne co mi pozostaje to czekać na finał tej oryginalnej, błyskotliwej oraz innej niż wszystkie trylogii.