Bezgwiezdne morze

Jeśli zatęskniliście za pisaniem pani Morgernstern, ta książka was nie zawiedzie. Magiczny klimat od pierwszej strony was oczaruje a historia głównego bohatera zachwyci. Bardzo przyjemnie się ją czyta i niechętnie opuszcza świat, który Erin stworzyła. Ta książka trochę uleczyła moją pustkę po "cyrku nocy". Polecam wszystkim marzycielom

Bardzo oryginalna, tajemnicza, magiczna powieść szkatułkowa. Pełno tu emocji, uczuć, pasji. Porusza głęboko. Polecam wszystkim miłośnikom książek.

Pewnego dnia syn wróżbiarki, Zachary Ezra Rawlins, znajduje w bibliotece tajemniczą książkę. Jej historia w bibliotecznym indeksie jest mglista i niepełna, ale Zachary wie, że powinien ją przeczytać. Na którejś ze stron Zachary natrafia na opis chłopca, który stojąc przed namalowanymi na ścianie drzwiami zastanawia się, czy powinien je otworzyć. Z niedowierzaniem i przerażeniem Zachary uświadamia sobie, że ten fragment jota w jotę przypomina zdarzenie z jego przeszłości, gdy to właśnie ON stał przed takimi samymi drzwiami. Jak to możliwe, skoro książka powstała wiele lat przed jego narodzinami? Gdy któregoś dnia na drodze Zachary`ego pojawiają się kolejne tajemnicze drzwi, wie, że tym razem nadszedł właściwy czas, by je otworzyć...

I tak oto rodzi się opowieść, która zabiera nas, czytelników, do podziemnego świata, pełnego tuneli i mrocznych pomieszczeń, w których królują książki, a snute w nich opowieści krążą po bezlicznych korytarzach. Tu czas nie ma znaczenia; przeszłość, przyszłość i teraźniejszość mieszają się ze sobą, tworząc iluzoryczną przystań nad tytułowym Bezgwiezdnym Morzem.

Czym ta książka właściwie jest? Baśnią o Morzu? Biografią Zachary`ego? Romansem o Czasie i Fortunie? Opowieścią o opowieści? Ogromnie zagmatwana, tworząca swoisty literacki labirynt, w którym nie można się nie zgubić. Oto wieczna zabawa z czasem i przestrzenią, żonglowanie wydarzeniami, z oswajaniem życia i śmierci w tle. A nad tym wszystkim bzyczące pszczoły, rozrzucone tu i ówdzie papierowe gwiazdy i drzewa z kluczami zamiast liści (skąd wiesz, czy któryś z nich nie pasuje właśnie do Twoich drzwi?). I nigdy nie wiadomo, co nas czeka na kolejnej stronie, za kolejnymi drzwiami, gdzie żywi umierają lub giną, a martwi ożywają, odnajdują się, krocząc wciąż dalej i dalej po ścieżkach nigdy niekończącej się opowieści, która żyje, dopóki ktoś ją opowiada.

Piękna książka, prowadzona w spokojnej i nostalgicznej narracji; książka, którą chce się czytać a choćby tylko dla samego czytania. Bo tu nie o to chodzi, by uważnie śledzić fabułę i podążać za biegiem wydarzeń aż do nieuchronnego finału, ale o to, by obcować z pięknem opowieści, pięknem literatury, zatracić się gdzieś pomiędzy rzeczywistością a fikcją literacką, stać się samemu sobie sterem, żeglarzem, okrętem na gęstych miodowych wodach Bezgwiezdnego Morza.

Pomyślnych wiatrów!

Erin Morgenstern Bezgwiezdne Morze, "Papier jest kruchy, nawet gdy jest zeszyty i oprawiony w płótno lub skórę. Większość opowieści w Przystani nad Bezgwiezdnym Morzem utrwala się na papierze. W książkach lub zwojach, lub na powieszonych na suficie papierowych ptakach. Inne opowieści są jeszcze delikatniejsze. Na każdą historię wyrytą w skalę przypada wiele spisanych na jesiennych liściach albo wplecionych w pajęczą sieć. Niektóre historie owija się jedwabiem, żeby ich kartki nie rozsypały się w proch, a fragmenty tych, które nie przetrwały, zbiera się i trzyma w urnach. To delikatne byty. Mniej solidne niż ich krewni, czytani na głos i wykuwani na pamięć. A zawsze znajdzie się ktoś, kto marzy o płonącej Aleksandrii. Zawsze tacy byli. Zawsze będą."

Nie mogłam oprzeć się zacytowaniu tego, dość długiego, fragmentu książki. Baśnie, przypowieści, opowieści, mity, mogące przetrwać wieki bądź bardzo ulotne, pełne tajemnic, niebezpieczeństw i emocji, skryte przed zwykłymi śmiertelnikami w magicznej krainie pełnej przeróżnych książek. Pewnego dnia dzięki tajemniczej, odkrytej w bibliotece książce, przed Zacharym uchylą się drzwi do tego niezwykłego świata. Zaciekawiony odnalezieniem fragmentu swojego życia w jednej z powieści, zostanie do niego wciągnięty i będzie zmuszony balansować pomiędzy jawą a snem, prawdą a fałszem. Odkrywając krok po kroku oniryczny świat akolitów, strażników, kustoszy, powoli odczytywać będzie pojawiające się na swojej drodze symbole.

Kolejne otwierane przez autorkę szufladki z opowieściami powodowały, że świat Bezgwiezdnego Morza coraz bardziej mnie pochłaniał. Wydawałoby się, że w ogóle do siebie nie pasują, a jednak jak ludzkie losy, współzależą od siebie i splatają się na różnych etapach. Niejednoznaczność, wielowymiarowość, magiczna aura, spowite w niezwykłą tajemnicę, powodowały, że nie mogłam się oderwać od lektury. Chociaż po literaturę z gatunku fantasy sięgam niezbyt często, Bezgwiezdne Morze z pewnością będę długo pamiętać.

Pojawia się tutaj również sporo odniesień do światowej literatury pięknej. Wyczuwalna jest inspiracja niektórymi książkami. Lubiący klimat Opowieści z Narni, Alicji w Krainie Czarów, Cienia wiatru czy Przygód Sindbada Żeglarza na pewno nie poczują się rozczarowani. Książki, które istnieją i które zostały wymyślone przez autorkę, będą przeplatać się ze sobą tworząc pełen niedopowiedzeń klimat.

Nasuwa mi się nieco współczesne porównanie Bezgwiezdnego Morza do gry komputerowej, gdzie uczestnik sam może wybrać drogę, którą pragnie podążać ze swoim bohaterem. W zależności od powziętej decyzji, różne mogą być jego późniejsze losy. Tak też chcę myśleć o zakończeniu tej cudownej opowieści.

"Bezgwiezdne Morze" czekało na mojej półce rok, ale w końcu udało mi się zmotywować i zacząć ją czytać. Szczerze nie przeczytałam jej opisu ani razu (kupiłam ją ze względu na okładkę, to dosyć typowe dla mnie, jestem sroką i dobrze mi z tym), dlatego doznania były jeszcze lepsze. W końcu nie miałam pojęcia czego się spodziewać, specjalnie też nie czytałam opinii innych (chociaż to było raczej spowodowane tym, że zapomniałam o istnieniu tej książki).

Odbiegłam od tematu, pora wrócić. "Bezgwiezdne Morze" to książka o książkach, co na starcie sprawiło, że moja sympatia do tej pozycji zapłonęła. Ten motyw, o ile jest dobrze poprowadzony, sprawia, że czytelnik zatapia się w historiach. Tak też było w przypadku tej książki. Sam początek już jest intrygujący (a ten język! Cudowna stylizacja, miód na moje oczy i serce). Niewiele mówi, co będzie dalej, podsyca jednak ciekawość, dlatego przekręca się stronę, dwie, a nim się orientujesz, jesteś już w połowie książki (jeśli się szybko czyta, ja czytałam ją razem sześć godzin, bo się tak wciągnęłam).

Gdy poznajemy Zachary'ego (zarazem głównego bohatera) jest ON w trakcie pisania magisterki z gier wideo (co przypomniało mi o zbliżającej się sesji, nie fajnie). Chłopak jest nerdem, na dodatek introwertykiem, co skutkuje przyjaźnią z ekstrawertyczną osobą (przynajmniej takie odniosłam wrażenie). Zachary mimo pociągu do gier (nie mogłam znaleźć innego określenia w głowie, a główkowałam pięć minut, do bani) czuje go również do książek (nie dziwię mu się) i to właśnie sprawia, że Zachary zaczyna przygodę swojego życia. Znaleziona w bibliotece książka, która zawiera w sobie ślady jego przyszłości. Zachary jest jednocześnie przerażony i zaintrygowany, dlatego postanawia poprowadzić śledztwo. Prowadzi go ono do miejsca, o którym do tej pory mógł jedynie czytać, do miejsca magicznego.

Powrócę jeszcze do kwestii języka, może być ON problematyczny. Mnie przede wszystkim zachwycił, jest delikatny, bogaty, bardzo poetycki. Momentami stylizowany na gawędę (przynajmniej ja to tak odebrałam). Szczególnie dało się to wyczuć przy baśniach, ale również pod koniec książki. Kolejnym elementem, który może utrudniać czytanie, jest skakanie. Raz bajka, raz wątek fabularny, a raz przerywnik. Człowiek może się po prostu zgubić, mi osobiście to nie przeszkadzało. Było to wyzwanie dla mojego mózgu, ale czułam się jak podróżnik w puszczy, przedzierający się przez chaszcze, co może było męczące, ale nowe i ekscytujące, bo nie wiedziałam co znajdę, w tym przypadku, na drugiej stronie. Taki też zabieg plątania buduje atmosferę całej książki. Z jednej strony mamy baśnie, nie zawsze kończące się szczęśliwe, z drugiej akcję właściwą, która z początku nastręcza dużo pytań, które później powoli się wyjaśniają, chociaż niektóre rzeczy pozostają zagadką.

Co do zagadek to chyba największą tajemnicą owiane są postacie poboczne. Mirabel (ostatnio skończyłam Encanto i jak zobaczyłam to imię to aż pisnęłam), Kunstosz i oczywiście Dorian. Do końca dokładnie niewidomo kto jest kim, jednak nie jest to moim zdaniem minus. Nie wszystkie tajemnice muszą być w końcu rozwiązane, w końcu taka nuta tajemniczości jest czymś ciekawym w odbiorze. Co do postaci to był tu świetnie poprowadzony wątek LGBT. Był przedstawiony naprawdę w wysublimowany sposób, niemal poetycko. Czytając niektóre opisy, moje serce się roztapiało.

Ode mnie leci zdecydowana piątka. Pozycja naprawdę godna polecenia, jeśli ma się ochotę na poważniejszą i bardziej wymagającą lekturę.