Belle Morte

🧛🦇 Belle Morte autorstwa Belli Higgin to powieść, która przenosi nas do świata, gdzie wampiry nie czają się już w cieniu, lecz świecą blaskiem fleszy jak gwiazdy. Od pierwszych stron historia kusi swoją atmosferą — mroczną, a jednocześnie elegancką, z intrygującą nutą niepokoju. Główna bohaterka, Renie, nie przyjeżdża do Belle Morte z marzeniami o sławie czy bogactwie, lecz z determinacją i rozpaczą. Jej celem jest odnalezienie zaginionej siostry, a nie zostanie kolejną z żywych dawców krwi. Już samo to wyróżnia ją na tle pozostałych i sprawia, że chcemy towarzyszyć jej w tej pełnej napięcia misji.

🧛🦇 Renie to bohaterka, która potrafi wzbudzić emocje — czasem współczucie, czasem irytację, ale nigdy nie pozostawia nas obojętnymi. Jej śledztwo przypomina błądzenie po labiryncie pełnym cieni, a każdy krok w głąb Domu wampirów przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. Mimo że autorka momentami nieco przesadza z naiwnością protagonistki, trudno nie docenić faktu, jak umiejętnie buduje napięcie i prowadzi nas przez kolejne warstwy tajemnicy. Belle Morte skrywa sekrety, które budzą grozę i fascynację jednocześnie, a klimat gotyckiej posiadłości i jej mieszkańców świetnie wpisuje się w klasyczne motywy literatury wampirycznej, nie tracąc przy tym świeżości.

🧛🦇 Wątek romantyczny między Renie a Edmondem Dantèsem to typowa historia zakazanego uczucia, jednak zrealizowana z wdziękiem i odpowiednią dawką napięcia. Ich relacja rozwija się szybko, może nawet zbyt szybko, ale emocje są wyczuwalne i dobrze oddane. Edmond, choć stereotypowy jako mroczny, tajemniczy wampir, potrafi zaintrygować, a jego relacja z Renie nadaje całej opowieści dodatkowej głębi. Nie da się ukryć, że duet ten mocno przypomina inne znane pary z tego gatunku, ale nie przeszkadza to w czerpaniu przyjemności z lektury.

🧛🦇 Narracja jest lekka, a styl autorki przyjemny w odbiorze, co sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie. Początkowo fabuła rozwija się płynnie i wciąga, jednak mniej więcej w połowie historia zaczyna nieco przyspieszać i tracić równowagę. Relacje między postaciami rozwijają się zbyt gwałtownie, co zaburza realizm emocjonalny. Przyjaźnie zawiązywane po jednym dniu, wielkie deklaracje uczuć po dwóch spotkaniach — to wszystko sprawia, że niektóre wątki wydają się powierzchowne i niedopracowane. Szkoda, bo przy nieco większym skupieniu na psychologii postaci całość mogłaby być znacznie bardziej przekonująca.

ㅤ

🧛🦇 Mimo kilku potknięć, Belle Morte to udany powrót do klasyki gatunku paranormal romance. Bella Higgin wykorzystuje sprawdzone schematy, ale dodaje do nich własny styl i pomysł na świat, w którym wampiry funkcjonują legalnie i są traktowane niczym celebryci. System dawców, zasady Domów i świat przedstawiony to mocne strony tej powieści. Intrygująca struktura społeczna wampirów oraz ich wpływ na ludzi budują wiarygodne tło i stają się pretekstem do ciekawych refleksji na temat władzy, wolności i moralności.

ㅤ

🧛🦇 Zakończenie zostawia nas z niedosytem i wyraźną zapowiedzią kontynuacji, co jednych może ucieszyć, innych zirytować. Dla fanów gatunku to zdecydowanie pozycja warta uwagi — lekka, tajemnicza i pełna emocji. Choć miejscami przewidywalna i chwilami zbyt uproszczona, nie da się jej odmówić klimatu i dobrej zabawy. Jeśli lubicie historie o wampirach, które łączą gotycki nastrój z nowoczesnymi motywami — Belle Morte będzie idealnym wyborem na wieczór z książką i kubkiem gorącej herbaty.

„Belle Morte” to książka o wampirach. Ale nie o takich, które polują na ludzie. Tutaj mają swoich dawców krwi. Jedna z dawczynią jest Renie, której siostra już jest w Belle Morte, ale od jakiegoś czasu nie pisze do rodziny. Renie postanawia wybrać się do posiadłości wampirów by dowiedzieć się co stało się z jej siostrą. Poznaje tam wampira Edmunda. I to właśnie on najczęściej przebywa w towarzystwie dziewczyny.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze, pomimo, ze domyśliłam się co stało się z siostrą Renie. Łatwo jest też domyśleć się zakończenia. Nie mniej jednak byłam i tak ciekawa czy mam rację.

Narracja tutaj jest pierwszoosobowa prowadzona z perspektywy Renie. Znajdują się również rozdziały poświęcone Edmundowi, ale w tym przypadku to nie jest narracja pierwszoosobowa, co nie dok końca mi się podobało.

Emocje: Książkę ogólnie czytało mi się bardzo dobrze. Czasami towarzyszyło mi napięcie, ale jednak czegoś mi zabrakło w tej historii. Może za mało uczuć pomiędzy bohaterami?

Akcja: Akcja książki płynie swoim tempem. Jest raczej umiarkowane. Nie za szybkie i nie za wolne. Na pewno nie wkrada się tutaj nuda. Cały czas coś się dzieje.

Język: Może nie jest on jakiś wybitny, ale też nie infantylny. Nie znajdziemy tutaj na szczęście wulgaryzmów, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę przyjemnie.

Lubię książki, w których pojawiają się wampiry, chętnie obserwuję w jaki sposób autorzy ukazują tą rasę. Za każdym razem można dostrzec coś nowego, więc kiedy zobaczyłam zapowiedź „Belle Morte” postanowiłam ją przeczytać. Zaintrygował mnie pomysł przedstawienia domu zamieszkiwanego przez wampiry. Ludzie mogą się tam dostać jeśli chcą być dawcami krwi. Wampiry ujawniły swoje istnienie i stały się kimś istotnym, podziwianym, zupełnie jak celebryci. Nie wszyscy jednak ich uwielbiają i wielbią. Zastanawiam się, czy byłabym nimi zainteresowana czy wręcz przeciwnie. Chociaż nie musza już polować, czaić się na ludzi w ciemnych uliczkach, uwodzić i zwodzić, nadal pozostają wampirami.

Fabuła książki autorstwa Belli Higgin pod tytułem „Belle Morte” jest napędzana przez tajemnicę otaczającą to, co stało się z siostrą głównej bohaterki. Renie Mayfield jest osiemnastoletnią dziewczyną żyjącą w świecie, w którym wampiry są nie tylko znane, ale są celebrytami. Siostra bohaterki została wybrana na dawcę krwi i kilka miesięcy temu przeprowadziła się do jednej z brytyjskich rezydencji wampirów. Rene została właśnie zaakceptowana jako dawca krwi dla domu Belle Morte, nie jest typową fanką szukającą krwi i niebezpiecznego seksu. Szuka swojej zaginionej siostry, June. Z biegiem czasu okazuje się, że w domu jest znacznie więcej tajemnic niż można się było spodziewać. Problem polega na tym, że jeden z wampirów ma szczególne zainteresowanie Renie, co z tego wyniknie? Edmond Dantes jest jej śmiertelnym wrogiem, czy aby na pewno? Czy Renie uda się oprzeć jego urokowi?

„Belle Morte” to młodzieżowy romans wampiryczny z dreszczykiem emocji, większość historii rozgrywa się w Belle Morte, jednak otrzymaliśmy także przedsmak tego, jak wygląda świat poza nim. Jest podobny do naszego, wszyscy wiedzą, że wampiry istnieją, ich reakcja jest odmienna, jedni ich kochają, boją, albo nimi gardzą. Wampiry zastąpiły świat ludzkich celebrytów i bogatych ludzi z bazą fanów, reality show, pięć oficjalnych domów wampirów istnieje na samym szczycie społeczeństwa. „Belle Morte” Później ewoluuje w eksplorację wiedzy o wampirach i biologii świata, której towarzyszy odrobina polityki wampirów. Finałowy akt to czysty chaos, głównie w dobrym tego słowa znaczeniu, i przygotowuje historię do intrygującej kontynuacji. To emocjonalna książka napędzana miłością, zarówno siostrzaną, jak i romantyczną. Może i niektóre zwroty akcji wydawały mi się przewidywalne, co nie zepsuło mi przyjemności z czytania książki. Druga połowa opowieści była bardziej wciągająca i burzliwa niż pierwsza, ale podobały mi się obie, jako całość.

Mam ogromną słabość do powieści o wampirach. Kiedyś wiodły prym w literackim świecie, dziś wydają się pozostawać jedynie wspomnieniem. Dlatego z przyjemnością sięgnęłam po "Belle Morte" ku czci dawnych czasów i był to strzał w dziesiątkę!

Nieprzekombinowana, ciekawa, pisana z pomysłem, wykorzystująca swój potencjał. Już od pierwszych stron można dostrzec zaangażowanie autorki i jej potrzebę napisania książki, która dotrze do czytelnika. Na początku miałam obawy, ponieważ imię głównego bohatera aż nazbyt przypominało nawiązanie do "Zmierzchu", ale moje przypuszczenia zostały rozwiane, gdy tylko fabuła przybrała własne kształty. Bella Higgin ucieka od schematów, tworzy własną wariację wampirzego świata, buduje wiarygodną przygodę i pozostawia kilka niewyjaśnionych kwestii, by zachęcić nas do sięgnięcia po nadchodzącą kontynuację.

Tytułowe Belle Morte to jedna z pięciu ekskluzywnych wampirzych posiadłości. Teraz czasy się zmieniły i wcale nie muszą kryć się w ciemnych zaułkach, by polować na swoje ofiary. Teraz ludzie sami przychodzą, by być żywymi dawcami. Renie trafiła tam jednak w zupełnie innym celu. Gdy pozostali marzyli o sławie i pieniądzach, dziewczyna chciała odnaleźć zaginioną siostrę. Nie spodziewała się, że poruszy tym skrywane tajemnice i wywoła niekontrolowany chaos.

Lekka jak piórko, otwiera przed nami drzwi do świata pełnego przygód. W typowym dla paranormal romance stylu akcja nabiera rozpędu wraz z rozwojem wydarzeń a my z przyjemnością koncentrujemy uwagę na parze głównych bohaterów. Słowne przepychanki dodają całości uroku, silne emocje przebijają się przez fabułę i chociaż łatwo przewidzieć przebieg motywów to nie przeszkadza nam to w dobrej zabawie. Celem książki było przede wszystkim zagwarantowanie nam przyjemnie spędzonego czasu a to zostało spełnione z nawiązką, ponieważ ogromnie polubiłam wszystkie pojawiające się postacie, trzymałam za nich kciuki, wraz z nimi rozwiązywałam kolejne tajemnice i trudno było mi się rozstać, mając poczucie, że na kontynuację jeszcze przyjdzie mi trochę poczekać. To przyjemny czasoumilacz wytyczający drogę zagadkom oraz dobrej zabawie, który przypomina o najlepszych cechach swojego gatunku.

"Belle Morte" konfrontuje wampiry ze współczesnym światem i robi to zaskakująco dobrze. Bawi, angażuje myśli, przywiązuje do głównych bohaterów. Nie unikamy przewidywalności, ale jest ona tak ciekawie otoczona podjętymi wątkami czy przywoływaniem aktualnych wartości, że nawet nie zwracamy na to większej uwagi. Romans w zakazanym stylu przyjmuje na siebie sporą dawkę emocji i otwiera czytelnikom drzwi do świata, w którym wszystko może się wydarzyć. Bella Higgin spisała się na medal!

*współpraca reklamowa*

Jak zawsze moja uwaga w pierwszej kolejności skupiła się na okładce, później zaś o dziwo przeczytałam opis, który bardzo mnie zaintrygował. Jako, że wampiry to jedne z moich ulubionych postaci, to po prostu musiałam tę książkę przeczytać. Powieść fantasy, pierwszy tom cyklu o współczesnych wampirach.

Belle Morte to jeden z domów wampirów. Wampiry we współczesnym świecie żyją niczym celebryci, nie polują, a krew uzyskują od dawców, którzy wręcz walczą o ten przywilej, zapraszani są oni do posiadłości pełnej luksusów, a przy jej opuszczeniu stają się bogatsi. Renie trafia do Domu z całkowicie innych pobudek, zdeterminowana dziewczyna chce odpowiedzi. Renie pomimo niepowodzeń nie poddaje się, a kluczem do rozwiązania zagadki staje się Edmond Dantes.

Wstęp był dość szybki, pojawiło się sporo konkretów ale miałam wrażenie, że jest to nieco mdłe, trochę później nie było lepiej, autorka skupia się na czymś w rodzaju kultu wampira, mamy zgraję młodych ludzi, którzy wykazują aż niezdrowa fascynację wampiryzmem i przedstawicielami tego gatunku. W tym wszystkim była Renie, osoba całkowicie nie pasująca do całej tej otoczki, ale też szybko dowiadujemy się dlaczego.

Wątek Renie, jej poszukiwań i determinacja do odkrycia prawdy wyróżniała się w fabule, i choć samej bohaterki nie potrafiłam polubić, to szczerze zaczęłam jej kibicować. Autorka prowadzi nas przez wszystkie etapy śledztwa, troszkę mąci przez co zmieniają się tory myślenia, wprowadza zwroty akcji, które zmieniają bieg wydarzeń. Do tego mamy sporo wątków rodem z prawdziwego fantasy, jest akcja, jest niebezpieczeństwo, jest krew, panuje nieco mroczny i magiczny klimat, wątek romantyczny, który nie jest nachalny ale zgrabnie wplątany w całość fabuły.

Książka czytała się sama, aż mi smutno, że się skończyła, tutaj muszę zaznaczyć, że tu kończy się pewien etap, ilość uzyskanych odpowiedzi jest dla mnie satysfakcjonująca, a to że pojawiły się kolejne pytania, tylko bardziej nakręcają mnie do czekania na kontynuację, po którą sięgnę na pewno. Fantasy z prawdziwego zdarzenia

*olilovesbooks2*

Czy wciąż pamiętasz swoją pierwszą książkę? Tę, która sprawiła, że przepadłeś/aś dla literatury na dobre?


Ja pamiętam. I sięgając po "Belle Morte" Belli Higgin, poczułam się, jakbym cofnęła się do tamtych czasów - gimnazjalnych lat, kiedy czytanie zaczęło być dla mnie czymś więcej niż tylko obowiązkiem szkolnym. To był moment, w którym odkryłam, że książki potrafią pochłonąć człowieka na całe noce. „Belle Morte” właśnie w taki sposób przywołała tamte emocje – znajome, ale z domieszką współczesnej świeżości.

Autorka zabiera nas do świata, gdzie wampiry nie czają się już w ciemnych zaułkach, lecz żyją niczym celebryci - eksponowani, znani, pożądani. I to nie tylko ze względu na wieczną urodę czy nadnaturalne moce, ale także z uwagi na styl życia. Mieszkają w Domach, a Belle Morte to jeden z najbardziej prestiżowych z nich. Właśnie tam trafia Renie, choć nie w poszukiwaniu sławy czy bogactwa, jak większość dawców krwi. Ona ma jeden cel: odnaleźć swoją zaginioną siostrę.

Od razu wiedziałam, że ta historia będzie mieć dla mnie osobisty wydźwięk. Nie tylko przez klimat wampiryczny, który zawsze miał dla mnie nutę nostalgii, ale też przez motyw siostrzanej relacji - tej wyjątkowej, emocjonalnej więzi, która potrafi pchnąć człowieka do największych poświęceń. Renie nie jest kolejną naiwną bohaterką, którą łatwo można zmanipulować. To dziewczyna z charakterem, która z każdym krokiem odkrywa, że Belle Morte to nie tylko piękne wnętrza i idealnie ucharakteryzowane potwory - to pułapka, z której niełatwo się wydostać.

Z jednej strony podobał mi się pomysł z celebrytyzmem wampirów - to coś nowego, świeżego, a jednak osadzonego w znanym klimacie. Z drugiej - nie sposób nie zauważyć, że momentami fabuła skręcała w stronę schematycznych rozwiązań. Zwłaszcza relacja Renie i Edmonda… no właśnie. To klasyczne: "nienawidzę cię, ale jednak cię kocham", może trochę za bardzo dominowało nad innymi wątkami, które aż prosiły się o rozwinięcie. Trochę szkoda, że wiele obiecujących elementów zostało potraktowanych po macoszemu - choćby historia Domu, zagadnienia związane z etycznością całego systemu czy przeszłość samego Edmonda. Autorka wrzucała je do fabuły, ale często tylko je "liźnęła", by potem porzucić.

Mimo to „Belle Morte” wciąga. Styl Belli Higgin jest lekki, przystępny, a narracja dobrze prowadzi przez kolejne etapy śledztwa. Jest kilka naprawdę mocnych zwrotów akcji, a zakończenie, choć można się go częściowo domyślić, potrafi zaskoczyć i pozostawia niedosyt - w tym dobrym sensie. Ja chcę więcej. Chcę dowiedzieć się, co będzie dalej. I choć miałam momenty lekkiego znużenia, to historia Renie naprawdę mnie pochłonęła. Chciałam wiedzieć, co się stało z jej siostrą, co ukrywa Belle Morte, i czy uczucie między człowiekiem a wampirem w ogóle ma rację bytu w świecie, gdzie każdy krok jest obserwowany, a zaufanie to waluta o najwyższym kursie.

Doceniam też, że autorka nie poszła w stronę erotycznego banału. Jest chemia, jest napięcie, ale nie ma przesady. To subtelna, emocjonalna relacja, która z czasem nabiera głębi. Do tego ciekawe tło społeczne – zamknięcie, brak kontaktu ze światem zewnętrznym, listy kontrolowane przez władzę Domu - to wszystko buduje atmosferę niepokoju, wręcz klaustrofobii. I chyba właśnie ten mroczny, duszny klimat najbardziej trzymał mnie przy lekturze.

„Belle Morte” nie jest książką idealną, ale zdecydowanie wartą uwagi - zwłaszcza jeśli, tak jak ja, masz w sercu miejsce dla historii o wampirach i chcesz znów poczuć tę pierwszą, czytelniczą iskrę. Może niektóre elementy wymagają dopracowania, ale potencjał serii jest ogromny. I jeśli kolejna część bardziej wykorzysta te niedokończone wątki, to naprawdę może być hit.