Bardzo długie popołudnie

Inga Vesper wciąga czytelnika w realia tzw. amerykańskiego snu. Życie jak z obrazka: pracujący mąż, szczęśliwe i śliczne dzieci, żona troszcząca się o rodzinę i dom. Autorka pokazuje czytelnikom kulisy tej rzeczywistości. To, co miało być spełnieniem marzeń kończy się depresją, stosowaniem leków psychotropowych i ciągłym zmęczeniem. Aby stworzyć obrazek szczęśliwej rodziny amerykańskie gospodynie poświęciły swoje marzenia, kariery, studia.

Kwestia rasizmu to kolejny temat, jaki poruszyła Inga Vesper. Jedną z bohaterek - ciemnoskórą Ruby - gospodynie domowe traktują ją jako człowieka gorszego gatunku, którym można pomiatać. Czarnoskórych prawo dotyczy tylko oficjalnie, nieoficjalnie niewiele trzeba, by zasądzić ich winę. Inaczej się ich traktuje w restauracjach, autobusach, miejscach pracy.

Poruszając wątki życia w latach 50-tych ubiegłego wieku Inga Vesper nie narzuca się z nimi. Nie uwypukla ich na siłę, ale tworzy z nich miejsce akcji odpowiadające ówczesnej rzeczywistości.

Detektyw Mick Blanke jest zmuszony wniknąć w społeczność gospodyń z Sunnylake. Poznać ich zwyczaje, codzienność, a przede wszystkim sekrety. W śledztwie może się opierać tylko na zeznaniach kobiet. Musi wziąć pod uwagę to, że są nauczone tworzenia idealnego obrazka, który nie istnieje. Kluczy pośród zeznań oraz doszukuje się nieścisłości.

Bardzo długie popołudnie napisane jest barwnym językiem. Czytelnik ma szansę poczuć żar lejący się z nieba, upalny klimat, atmosferę panującą wśród kobiet z Sunnylake. Może znaleźć się w centrum zamieszek na ulicach, duchotę wynikającą z braku tolerancji. Stosowane zwroty mogą być także zaskakujące dla współczesnego czytelnika, jednak autorka już na początku książki tłumaczy ten fakt chęcią oddania realizmu tamtych czasów.

Bardzo długie popołudnie czyta się lekko i szybko, a przy tym z zainteresowaniem.

Nie odebrałam go tak, jakby to miał być kryminał tylko z nazwy. Z zainteresowaniem śledziłam postępy detektywa i Ruby. Autorce nie zależało tylko na tym, by wprowadzić czytelnika w klimat lat 50-tych XX wieku, ale wykorzystała te czasy i miejsce do osadzenia ciekawej sprawy.

Końcówka lat 60-tych. Jest gorące lato, na osiedlu Sunnylakes na przedmieściach Kalifornii. W jedno takie popołudnie znika idealna pani domu i matka Joyce. Gdy jej pomoc domowa przychodzi do pracy, zastaje płaczące córki kobiety i pełno krwi w kuchni. Sprawą zaginięcia zajmuje się Mick, który został przeniesiony z Nowego Yorku. Trafia na ścianę milczenia. Idealne życie w idealnych domach nie zawsze jest perfekcyjne. Kłamstwa czają się tuż za oknem. Kluczem do zagadki jest czarnoskóra Ruby, która jak nikt inny może znać wszystkie tajemnice. Tylko czarnoskórych w Kalifornii się o nic nie pyta.. oni też nie chcą dać odpowiedzi.

🌺„Bardzo długie popołudnie” to kryminalny debiut mieszkającej w Niemczech autorki. Przeniósł mnie w idealny świat, wykrochmalonych pościeli, sukienek z kołnierzykami i domów jak z katalogu. On zarabia pieniądze, ona i dzieci mają wyglądać pięknie. Resztę codziennych obowiązków ma wykonać czarnoskóra pomoc domowa, którą traktuje się jako gorszą. Autorka idealnie pokazała jak różnice rasowe wyglądały w tamtych latach. Ruby żyła nadzieją, że uda jej się uzbierać sumę na collage, codziennie znosi utyskiwania swoich pracodawczyń. Pod maską spokoju, cierpliwie odpowiada na każde zdanie, ale widzi i słyszy więcej. Tylko zaginiona Joyce okazywała jej odrobinę serca i przyjaźni. Dlatego też mimo początkowej obawy o swoją wolność stara się pomóc odnaleźć zaginioną kobietę, by wróciła do męża i dzieci. Tylko to całe idealne życie jest jednym wielkim kłamstwem…

🌺Książka idealna na taką pogodę jak ostatnio. Bardziej obyczajowa z wątkiem kryminalnym. Wciągająca, napisana dobrze i bardzo lekko. Mimo, że końcówkę można było przewidzieć to dobrze się bawiłam. Klimat, który stworzyła autorka rekompensuje pewne niedociągnięcia. Perfekcyjne życie i brzydkie sekrety to rzeczywistość tamtych lat.

Schyłek lat 50. XX wieku. Ruby, czarnoskóra młoda kobieta, pracuje jako sprzątaczka w domu Haney'ów. Idąc do pracy nie spodziewa się, co zastanie na miejscu. Ślady krwi, dzieci same w domu i... Żadnego śladu po Joyce, która dla Ruby jest jak przyjaciółka. Mick Blanke zostaje przydzielony do sprawy zaginięcia pani Haney. W śledztwie pomaga mu Ruby, która dzięki możliwości sprzątania w domu zaginionej, może poznać prawdziwe oblicze ich sielankowego życia. Sytuacji nie pomaga fakt, iż Ruby ma ciemniejszy kolor skóry, który w tamtych czasach nie ma zbyt wielu praw.

Klimat lat 50. jest świetnie przedstawiony przez autorkę. Ubiór bohaterów, sposób bycia, stosunki "białych do czarnoskórych" wydają się być autentyczne. Kalifornijskie słońce palące skórę. Kobiety, które należą do komitetów, by się wspierać. Sąsiedztwo, które wyciąga w potrzebie "pomocną dłoń". Zaginięcie Joyce Haney burzy spokój mieszkańców.

Postać Ruby Wright przedstawia siłę kobiet tamtejszych czasów. Kobiet, które chcą mieć równe prawa, pracować w zawodzie, w którym chcą się spełniać, znaczyć coś więcej niż tylko kobieta, która musi wspierać męża, gotować obiadki i poświęcać się w pełni rodzinie, bez możliwości samorozwoju, nie będąc przy tym do końca szczęśliwą. Mówić głośno o krzywdach cielesnych, które mężczyźni nadużywają i czują się bezkarni, a także udzielać się w polityce, walcząc właśnie o swoje prawa. Przykrym faktem, który miał miejsce w przeszłości, to wyrzucanie ludzi czarnoskórych poza margines społeczeństwa. Autorka mocno naciska na aspekt taniej siły roboczej, bez równych praw, niebezpieczeństwo, które czai się z dzielnic zamieszkanych przez społeczności czarnoskórych.

Książka nie do końca jest twardym kryminałem. Są tu jego elementy, ale bardziej klasyfikowałabym "Bardzo długie popołudnie" do literatury sensacyjnej. Fabuła skupiona jest na przyczynach, które doprowadziły do zaginięcia Joyce, ale także sytuacji mieszkańców Ameryki, podziały i prawa kobiet.

Postać detektywa Micka miejscami mnie irytowała. Plusem jest, iż chciał współpracować z Ruby, potrzebował jej pomocy i autentycznie nie traktował jej jako osoby gorszego sortu. Natomiast jego podejście do kobiet, po tym jak musiał się przenieść własnie do Kalifornii, bo nabroił w poprzednim miejscu pracy cóż, pozostawia wiele do życzenia.

Jeśli szukacie książki usytuowanej w XX wieku, gdzie każdy walczy o swoje prawa, jak ważna jest ta zmiana, a przy tym wszystkim mamy domieszkę kryminału, którego akcja rozgrywa się w domu państwa Haney'ów to serdecznie polecam tę książkę. Jak na debiut uważam, że jest to naprawdę ciekawa pozycja. W sam raz na długie popołudnie 😉

Lata 50 ubiegłego stulecia dla Amerykanów, były okresem dążenia do doskonałości. Biali spełniali swój amerykański sen, zaś czarnoskórzy byli tylko dodatkiem do przelukrowanego, sztywnego ich modelu życia.

Pewno bardzo długiego popołudnia, znika Joyce Haney. Młoda kobieta rozpływa się, zostawiając po sobie przerażoną dwójkę dzieci i ogromną plamę krwi na kuchennej podłodze. Kiedy Ruby Wright szykowała się do pracy, nie spodziewała się, że to leniwe, gorące popołudnie, okaże się początkiem drastycznych wydarzeń.Ta młodziutka czarnoskóra kobieta, pogardzana przez białych pracodawców, skrywa przez światem ich największe sekrety. Bo kto, jak nie ona zna najlepiej, świat, który za zasłoną idealnie skrojonej rodzinki, jest tylko obłudną, pruderyjną wersją rzeczywistości. Nawet detektyw Mick Blanke odkrywając co rusz nowe poszlaki, zagubi się w tym wyimaginowany świecie. Chcąc odkryć prawdę, będzie musiał polegać na Ruby, tylko, że czarnoskórych pomocy domowych nie prosi się o pomoc w śledztwie. One nie są widoczne, im się każe i o nic nie prosi. Co stało się z Joyce Haney? Jakie demony drzemią w trzewiach lukrowych domów z przedmieści? Kto okaże się winny? Czy American Dream zamieni się w koszmar?

Znakomity debiut, którego polecam szczerze polecam.

Klimat, który stworzyła autorka jest olśniewająco idealny. Czytając przeniosłam się na przedmieścia Sunnylakes, gdzie dusząca, oblepiająca atmosfera była wyczuwalna w każdym zdaniu. Vesper uknuła niesamowicie wciągającą, nieprzewidywalną intrygę. Otworzyła przed nami drzwi do świata, w którym kobiety nie miały prawa spełniać swoich marzeń.Będąc pięknym dodatkiem domu i męża, zatracały się w tym świecie, żyjąc na przekór sobie. Ta powieść to nie tylko świetny kryminał, ale bardzo wartościowa książka, mówiąca o borykaniu się z przeciwnościami losu, feminizmie oraz braku równouprawnienia rasowego i płciowego. Dajcie się wciągnąć w wir kalifornijskiego słońca. Nie pożałujecie!!!

Może i nie jest to mój ulubiony gatunek powieści kryminalnych, ale ma ON w sobie coś takiego, że trudno odmówić lektury. Inga Vesper była nie znaną mi do tej pory autorką, ale uważam, że jest dobrą autorką, która umiejętnie łączy fikcyjne powieści z ważnymi tematami. Tutaj chodzi o rasizm. Jak widać, po tej książce, był to problem, który sięga wielu lat wstecz. Co się od tej pory zmieniło? Chyba właściwie nic. I to jest właśnie w tym najbardziej smutne. Niby mamy do czynienia z tak rozwiniętym społeczeństwem, ale takie problemy jak rasizm, wcale nie znikły. Polecam Wam tą książkę do przeczytania.

"Bardzo długie popołudnie" to kryminalny debiut Ingi Vesper. Debiut, który uważam za naprawdę udany. Cała akcja rozgrywa się w stanie Kalifornia, w ciekawych latach pięćdziesiątych. Już ten zabieg czasowy sprawia, że wszystko wydaje mi się być o wiele ciekawsze. Wraz z Rubym, detektywem Mickiem próbujemy rozwiązać zagadkę tajemniczego zniknięcia pani domu Joyce. Po Joyce została jedynie plama krwi w kuchni. Jak to się wszystko skończy? Aby, się dowiedzieć musiałem przebrnąć przez wszystkie karki książki. Choć słowo "przebrnąć" nie jest tu odpowiednie. Książkę czyta się tak dobrze i płynnie, że jest to czysta przyjemność.

Idylliczne przedmieście – jednorodzinne domki, idealnie przystrzyżone trawniki, w nowoczesnych kuchniach panie domu, pilnujące dzieci i przygotowujące obiad dla mężów, czekające na moment, gdy ci „Budowniczowie Ameryki” wrócą z pracy. Taką rodziną są Haneyowie. Do czasu, gdy pani Haney znika bez śladu, zostawiając po sobie tylko plamę krwi w kuchni i wystraszone dzieci. Sprawę próbuje rozwikłać detektyw Mick Blanke, niedawno przeniesiony z wielkiego miasta. Czy wkradnie się w łaski zamkniętej społeczności sennego Sunnylakes na tyle, by rozwiązać zagadkę zaginięcia Joyce Haney? A może mieszkańcy też mają swoje sekrety, których nie zamierzają wyjawić obcym? Jest jeszcze Ruby, młoda czarnoskóra sprzątaczka, jedyny świadek zbrodni. Tylko kto na amerykańskim Południu, w 1959 roku traktował z szacunkiem ciemnoskórych obywateli?

W „Bardzo długim popołudniu” Inga Vesper wystawia na światło dzienne mroczne tajemnice, spokojnego dotąd przedmieścia Los Angeles. Tylko czy spokój nie był pozorny? Z każdym przeczytanym rozdziałem, zaczynamy wątpić w sielankowość Sunnylakes. Pod tkanką poukładanego, udanego życia przedstawicieli tzw. American dream, kryje się coś, o czym sami woleliby zapomnieć, co dopiero ogłaszać światu.

Inga Vesper umiejętnie nakreśliła w powieści realia lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Nie ukrywała ciemnych stron tamtych czasów, więc nie obeszło się bez problemu rasizmu. Bo niby niewolnictwo zostało zniesione, niby wszyscy stali się równi, ale w praktyce czarni mogą zamieszkiwać tylko najgorsze dzielnice Miasta Aniołów (przydomek ten raczej nie pasuje do South Central, skąd pochodzi Ruby). Nie dla nich domki na przedmieściach, pierwsze miejsca w autobusach. A praca? Mogą, co najwyżej, zostać tanią siłą roboczą lub sprzątać u „porządnych” białych obywateli. I mimo, że żadna praca nie hańbi, ta nie należy do najprzyjemniejszych. Ruby traktowana jest pogardliwie, w najlepszym przypadku jak zepsute powietrze. Wyjątkiem od reguły była Joyce Haney, ale ona zaginęła. Nawet wtedy Ruby, mimo że znalazła błąkającą się po posesji starszą córkę kobiety i wezwała pomoc, z automatu stała się pierwszą podejrzaną.

„Bardzo długie popołudnie” to udany kryminał i bardzo dobry debiut, mieszkającej w Wielkiej Brytanii autorki. Łączy najlepsze cechy powieści retro, kryminału, mrocznej historii obyczajowej z ważnym tematem społecznym, który jest nadal bardzo aktualny. Polecam lekturę powieści, i to nie tylko na długie popołudnia.

„Bardzo długie popołudnie”, to kryminał na przyzwoitym poziomie, który ma wiele do zaoferowania. Rewelacyjnie odtworzone realia czasu i miejsca. Przytłaczający upał lata i równie przytłaczające poczucie życia w tamtych czasach, kiedy władza mężczyzny była nieograniczona, a kobieta uwięziona w roli gospodyni domowej, niczym w złotej klatce. Jeszcze bardziej dramatyczna była sytuacja osób czarnoskórych. Zepchniętych na margines społeczeństwa, gnieżdżących się w dzielnicach biedy, próbujących normalnie żyć, na tyle ile pozwalali im biali, którym służyli za marną zapłatę. Świetnie pokazana era późnych lat pięćdziesiątych. Powieść, która daje sporo wiedzy na temat systematycznej dyskryminacji, która w tamtych czasach była bardzo rażąca. Wszechobecny rasizm, seksizm i mizoginizm.

Pewnego dnia w idealnym Sunnylakes ze swojego domu w tajemniczych okolicznościach znika Joyce Haney, perfekcyjna pani domu, matka dwójki dzieci. Jedynym śladem, który pozostał, są, plami krwi w kuchni. Czarnoskóra pomoc domowa Ruby Wright, która to odkrywa, dla policji jest jedyną i oczywistą winną, natychmiast zostaje aresztowana. Natomiast detektyw Mick Blanke przydzielony do tej sprawy, nie jest tak bardzo przekonany o jej winie, postanawia uwolnić dziewczynę i namówić ją do współpracy, zdając sobie sprawę, że może mu ona dostarczyć więcej tropów niż jakakolwiek inna osoba.

Czarnoskóra Ruby nie jest wiarygodnym świadkiem, o ile w ogóle może nim być. Jest tylko sprzątaczką brudów białych i nikt nie traktuje jej poważnie. Jawnie okazują jej niechęć, a do domu wpuszczają tylko z musu. Traktowana jak powietrze Ruby może przyjrzeć się niektórym aspektom sprawy, nie wzbudzając podejrzeń. Sunnylakes wygląda na cudowne miejsce do życia, z pięknymi domami i wypielęgnowanymi trawnikami. Niestety to tylko pozory, bo w rzeczywistości prawda jest zupełnie inna. Ten idealny świat, to tylko iluzja. Cała okolica od początku wydaje się dziwna, podobnie jak miejsce zbrodni i zachowanie niektórych postaci.

Napięcie i intryga nasilają się niczym upał w LA. Inga Vesper wykorzystuje wiele perspektyw narracyjnych, dzięki czemu czytelnik uzyskuje różne punkty widzenia i wkrótce odkrywa, że każdy bohater ma pragnienia, nadzieje i marzenia, a także swoje tajemnice.

Pod spodem historii pokazanej z różnych perspektyw, kryje się obrazowy i niepokojący opis kwestii rasowych, roli kobiet i ówczesnych oczekiwań społeczeństwa.

Bardzo długie popołudnie doskonale łączy elementy psychologicznego thrillera z klasycznym policyjnym kryminałem, ale to postacie napędzają fabułę. Zwłaszcza Ruby i Mike, są oni genialnym narzędziem do zaprezentowania różnych punktów widzenia tamtych czasów.

Ruby niezwykle dobra i uczciwa osoba. Silna, mądra i zdeterminowana, bardzo chce pomóc w poszukiwaniu Joyce, która jako jedyna widziała w niej człowieka. Empatia, frustracja i hart ducha, oraz determinacja Ruby sprawiają, że czytelnik z zapartym tchem śledzi jej poczynania i z niecierpliwością oczekuje na finał. Sympatię zyskuje także Mick i jego cudownie radykalne podejście, jak na tamte czasy, zarówno do kobiet, jak i osób kolorowych oraz jego wzrastający szacunek do Ruby.

Bardzo długie popołudnie , jest to powieść o wielu sprawach. Ocenianiu innych, pomaganiu bliźnim, podziałach rasowych i wiele więcej. Autorka zagłębia się także w historyczną stronę epoki, przedstawiając takie tematy, jak wspomniany wcześniej seksizm i rasizm, a także społeczne postrzeganie ról kobiet, praw obywatelskich, przemocy domowej i zdrowia psychicznego. Powieść, która jest jednocześnie intrygującą i wciągającą historią kryminalną, którą czyta się z ogromnym zainteresowaniem, jak i oszałamiającą wizją roli kobiet na całym świecie, która jest pomniejszana, wyciszana, a ostatecznie niedoceniana.

Ta klimatyczna, debiutancka powieść jest zarówno doskonałym kryminałem, jak i oszałamiającym portretem surowych postaw społecznych lat pięćdziesiątych, w odniesieniu zarówno do płci, jak i rasy

Zakończenie wydawało się trochę zbyt ładne i przewidywalne, ale mimo wszystko satysfakcjonujące. Urzekająca, głęboko nastrojowa powieść przedstawiająca iluzję amerykańskiego snu. Rzeczywistość tamtych czasów jest przedstawiona przez Ingę Vesper z ostrą jak brzytwa precyzją, nadając całej historii prowokujący do myślenia ton, który pozostaje z czytelnikiem na długo po przewróceniu ostatniej strony.

Rok 1959. Stany Zjednoczone w fazie rozkwitu i dążenia do doskonałości. Stan Kalifornia. Sierpień. Żar lejący się z nieba i roztapiający asfalt. Piękne, wymuskane domy w schludnej „białej” dzielnicy. Idealnie przystrzyżone trawniki, idealny błękit wody w basenie, perfekcyjne panie domu czekające z chłodnym drinkiem na powrót swojego pana… ups... męża miało być. Sielanka? Tylko na pierwszy rzut oka. Gdy człowiek przyjrzy się wszystkiemu bliżej, odczuje fałsz i sztuczność stylu szczęśliwej amerykańskiej rodziny. Aż można się udusić, ale nie od sierpniowej spiekoty tylko od zaduchu sekretów i kłamstw, które rozgrywają się w na pozór idealnych czterech ścianach.

Historię poznajemy z perspektywy 3 osób. Detektywa policji Micka, pomocy domowej Ruby i zaginionej Joyce. Krok po kroku z potem ściekającym po plecach z dreszczem obrzydzenia na hipokryzję i z powodów bzdurnej segregacji rasowej dowiadujemy się, co się stało z jedną z pań domu zamieszkujących bajkowe osiedle Sunnylakes. Ucieczka, porwanie, morderstwo? W pierwszych momentach śledztwa jeden z policjantów leżał sobie nad basenem na leżaczku, popijając zimny napój gazowany a żeby nie było, że nic nie robił na wszelki wypadek, prewencyjnie kazał aresztować pomoc domową. Dlaczego? Dla Ameryki lat 50. odpowiedź jest prosta jak drut – bo była czarna. Była więc pierwszą podejrzaną i jednocześnie nie istniała. Nikt by się nie upomniał o jej prawa i nie obronił. Czy w takich warunkach kiedykolwiek będzie wiadomo, co spotkało Joyce?

Polecam ten debiut. Szczególnie że jest idealnie wpasowany w okres letni. Na własnej skórze można odczuć palące promienie słońca i zanurzyć się w fabułę, która przez skwar będzie nam bliższa, niż się komukolwiek wydaje. Sytuacje są tak plastycznie przedstawione, że gdy opisywana jest czarnoskóra Ruby, poczujemy się jak psia kupa na wypielęgnowanym, wymuskanym trawniku i będziemy mieć wrażenie, że pełne pogardy spojrzenia wręcz wypalają dziurę w plecach. Gdy rozdział dotyczy Joyce, doświadczymy siły samotności, niezrozumienia, odrzucenia i bólu niespełnionych marzeń. Gdy jest mowa o Micku, odczujemy ogromną presję by jak najszybciej i jak najsprawniej rozwiązać sprawę. Zdobyć uznanie w oczach przełożonego i kolegów z posterunku po haniebnym przeniesieniu z Nowego Jorku. Skuteczność w działaniu to dla policjanta priorytet. Niby jest w miarę wolny od uprzedzeń, jednak ma opory, by poprosić czarnoskórą dziewczynę o pomoc w śledztwie.

Historia jest ciekawa i wciągająca jak ruchome piaski. Napisana ze swadą i oprócz intrygującego wątku kryminalnego tło obyczajowe gra główne skrzypce. Poruszone są problemy feminizmu, kobiecości, zależności ekonomicznej kobiet od mężczyzn i nietolerancji. Czytajcie i przekonajcie się, czy słynny American Dream by Wam się spodobał… Mnie ten lukier zemdlił…

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Słowne

Powieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym. Bardzo podobała mi się duszna atmosfera małej społeczności. Ciekawie napisane.

Polecam!

"Bardzo długie popołudnie"

@wydawnictwo_slowne

Książka w klimacie lat 50. słoneczna Ameryka, osiedle bogatych mieszkańców Sunnylakes i tajemnicze zaginięcie jednej z mieszkanek. Ułożonej żony i matki. Wszystko w co wypielęgnowane i wyidealizowane, zaczyna runąć jak mur w ogrodzie Haney'ow. Bo prawda o mieszkańcach nie jest tak idealna jak wydaje. A szczelnie pilnie strzeżone sekrety wychodź na światło dzienne. Każdy miał tutaj sekrety, a niektóre z nich były bardzo mroczne.

W książce ukaże został również czas w którym rasizm i podział na klasy był bardzo widoczny. Bogaci i biedni. Brak klasy średniej. Czarni i biali. Lepsi i gorsi. Tak prezentował się tamten czas w Ameryce, co autorka idealnie opisała w tej historii. Miało to ważny wkład w te książkę, bo aby rozwiązać tę zagadkę, trzeba mieć jakiś punkt zaczepiania, a jedyną osobą która wie wszystko, jest pomoc domowa, która dla większości bogatych jest niewidzialna. Jednak nie zdają sobie sprawy, że taka osoba widzi i wie najwiecej, jednocześnie będąc niezauważalna. Jednak czy pomoże ona w śledztwie w sprawie zaginięcie Joyce? Takie osoby nie współpracują z policją, więc jak dotrzeć do sprawcy?

Podobno podobała mi się ta książka, mimo że nie kryminału było nie za wiele. Jednak wzbudzała ona ciekawość i chęć dowiedzenia się prawdy. A zakończenie było dość zaskakujące. Mnóstwo tajemnic, które z każdą kolejną strona układały się w całość. Wielowątkowa akcja, była plusem dzięki któremu poznajemy myśli innych bohaterów i ich sekrety. Idealnie odwzorowany american dream który zmienia się w koszmar. Dobrze poprowadzona fabuła sprawiła, że książkę czyta się lekko i z wielką dozą ciekawości.

Polecam.

"Wczoraj pocałowałam męża po raz ostatni. On oczywiście jeszcze nie zdaje sobie z tego sprawy, sama zresztą też nie do końca mogę w to uwierzyć, ale kiedy obudziłam się dziś rano, wiedziałam że to prawda..."

Powyższy cytat pochodzi z debiutu kryminalnego Ingi Vesper pt. "Bardzo długie popołudnie".

Kiedy zaczęłam czytać myślałam sobie, że będzie to świetny kryminał i odskocznia od książek obyczajowych...

Nie lubię pisać takich opinii, ale nie było mi z tą książką po drodze:(

Wiadomo nie wszystko jest dla wszystkich. Niby coś innego, ale przez cały czas nie potrafiłam się wczuć w tę historię tak jakbym chciała:( Troszkę się z nią męczyłam.

Akcja rozgrywa się latem 1959 roku w Kalifornii. Miasteczko jest piękne... zadbane... panuje w nim przyjazna atmosfera aż do momentu kiedy znika Joyce Haney. Ślady krwi w jej mieszkaniu znajduje Ruby-opiekunka dzieci... dla niej miał to być normalny dzień w pracy...Niestety zamienił się w koszmar. Ruby została także podejrzana o udział w...? No właśnie w czym? Zaginięciu? Porwaniu? Zabójstwie?

Do śledztwa w sprawie zostaje powołany detektyw Blanke, który do pomocy wybiera sobie Ruby. Wg niego jest to bardzo bystra kobieta która za wszelką cenę chce się dowiedzieć co stało się w tym domu...

Jeżeli chcecie się dowiedzieć jak zakończyło się śledztwo tej dwójki to zapraszam do lektury! Chętnie poznam Wasze opinie na temat tej książki:)

,,Bardzo długie popołudnie" Ingi Vesper to książka, która roztrzaskała moje serce, swym realizmem, swoją autentycznością lat 50-tych XX wieku.

Ruby to ciemnoskóra kobieta, która jak każdy ma marzenia, lecz by je zrealizować, doskonale wie, że musi na nie ciężko zapracować. Pracuje jako pomoc domowa u Joyce Haney. Przyjaźń, jaka się narodziła między kobietami, nie trwała zbyt długo. W niewyjaśnionych okolicznościach zaginęła Joyce, zostawiając jedynie plamę krwi w kuchni i płaczące dzieci. Jako że Ruby posiada ciemny kolor skóry, zostaje podejrzana.

Czy śledztwo doprowadzi do rozwiązania zagadki? Czy Ruby pozbiera się po traumatycznym bardzo długim popołudniu? Tego wszystkiego dowiecie się z książki.

Jestem zszokowana realizmem książki. Rasizm w latach 50-tych w Ameryce był bardzo mocno widoczny, ,,Biała" rasa miała wszystko natomiast ,,Czarny" był gorszego sortu i tu autorka oddała w 💯 problem braku tolerancji. Emocje czytając w moim przypadku ,były bardzo duże, ponieważ ja nie jestem w stanie, pojąć jak można, robić podział na ludzi lepszych i gorszych to jest coś, czego ja nigdy nie zaakceptuję.

Wątek kryminalny tu mnie autorka miło zaskoczyła, ponieważ wydawało mi się, że rozwiązałam zagadkę, ale z każdą kolejną stroną zmieniałam zdanie.

Książka lekka w czytaniu, wzbudzająca dużo emocji. Wielowątkowość fabuły sprawiała, że nie można się oderwać, póki zagadka nie zostanie rozwiązana.

Tolerancja tym słowem podsumowałabym książkę, a to za sprawą dużego nacisku autorki na problem rasizmu, który nadal jest, choć nie tak widoczny. Polecam.

Książka pt. „Bardzo długie popołudnie” zaciekawiła mnie swoim tytułem i okładką. Jest to kryminalny debiut Ingi Vesper. Akcja rozgrywa się w latach pięćdziesiątych, w Ameryce, w stanie Kalifornia. Jedną z głównych bohaterek jest Ruby Wright, czarnoskóra dziewczyna, która pracuje jako pomoc domowa w pięknej i bogatej dzielnicy w Sunnylakes. Kobieta jak co dzień zmierza do domu Joyce Haney i jej męża Franka. Niespodziewanie przed drzwiami odnajduje przerażoną córkę pracodawczyni. Joyce Haney znika bez śladu, a na podłodze w kuchni pozostaje plama krwi. Na miejsce zdarzenia przyjeżdża detektyw Mick Blanke, który rozpoczyna śledztwo. Pierwszą podejrzaną jest Ruby, która zostaje aresztowana.

Książkę czytało mi się dość szybko i płynnie. Mimo że „Bardzo długie popołudnie” sklasyfikowane zostało jako kryminał, jest to bardziej powieść obyczajowa z domieszką kryminału i rozwiniętym wątkiem społecznym. W utworze nie pojawiły się krwawe sceny, napięcie, niepokój, budowanie akcji, a zakończenie było przewidywalne. Nie byłam zaskoczona motywem zbrodni ani osobą, która stała za zaginięciem Joyce Haney.

Głównym problemem, na który zwraca uwagę Inga Vesper, jest traktowanie osób czarnoskórych przez resztę amerykańskiej społeczności, pokazanie ile znaczyli dla społeczeństwa i jak ciężko było im żyć w tym świecie. Wśród wydawać by się mogło idealnych mieszkańców przedmieścia Sunnylakes, pojawiają się ludzie traktowani jak niewolnicy, którzy przez swój wygląd są dyskryminowani i nie mogą nic osiągnąć. Joyce Haney jako jedyna przyjaźniła się z Ruby, co w czasach ogólnej niechęci do czarnoskórych, było nie do pomyślenia, więc swoją relację utrzymywały w tajemnicy.

Autorka porusza nie tylko problem szerzącego się w tamtych czasach rasizmu, ale również przedstawia sytuację kobiet żyjących w latach 50, które nie miały nic do powiedzenia. Ich rola sprowadzała się do ładnego wyglądu, dbania o dom i dzieci. Nie mogły realizować swoich pasji, były zależne od męża, a ich prawa były ograniczone.

Zaletą tej książki bez wątpienia jest oryginalny klimat zbudowany wokół całej historii, dający możliwość przeniesienia się w czasie. Podczas czytania odczuwalna jest aura lat pięćdziesiątych i sielanka osiedla na przedmieściach.

Dużym plusem okazała się też narracja z perspektywy kilku osób, która dodaje całej historii kolorytu. Narrator zmienia się w zależności od rozdziału. Jest nim detektyw Mick Blanke, Joyce Haney i Ruby Wright.

Inga Vesper szczegółowo i ciekawie opisała wszystkich bohaterów. Podczas czytania książki bardzo polubiłam postać Ruby oraz detektywa. Kobieta, pomimo że jest poniżana przez pracodawców, zna wiele ich sekretów. Jest sprytna, uważna i rozsądna. W jej rękach tkwi klucz do rozwiązania tajemnicy zniknięcia Joyce. Natomiast Mick Blanke wzbudza sympatię swoją empatią. Momentami wydaje się nieporadny w prowadzeniu śledztwa, co dodaje mu autentyczności. On jako jedyny wierzy w niewinność Ruby.

Historia przedstawiona przez Ingę Vesper nie zaciekawiła mnie. Sama książka okazała się bardzo przeciętna. Co prawda utwór czyta się łatwo, napisany jest prostym językiem i nie zawiera wiele porównań, ale wątki są bardziej obyczajowe niż kryminalne, a akcja i tempo śledztwa toczy się dość wolno. Myślę, że książka mogłaby przypaść do gustu osobom, które lubią lekkie kryminały bez krwawych scen. Stopniowo z wprowadzeniem nowych bohaterów i wydarzeń książka może zainteresować. Okazuje się, że mieszkający na przedmieściach sąsiedzi i przyjaciele zaginionej Joyce skrywają mroczne sekrety, a ich idealne życie jest

złudne.

E.G., lat 17

źródło: [Adres usunięty]

Czy jesteście fanami późnych lat 50tych, a wczesnych 60tych?

Autorka przenosi nas do kalifornijskiego lata 1959 roku. Miasteczko Sunnylakes może pochwalić się idealnie wypielęgnowanymi trawnikami, słodkimi, cukierkowymi domkami, spokojem i klimatem niczym z filmu. Idylla idealna. Idealna pani domu, idealne dzieci, mąż który pracuje, cudowni sąsiedzi, drinki z palemkami i wielkie okulary przeciwsłoneczne.

Pewnego bardzo długiego popoludnia ta sielska atmosfera znika.

Po pierwsze znika jedna z mieszkanek Joyce.

Po drugie czarnoskóra Ruby, która udaje się do pracy do domu Joyce zastaje dwójkę przerażonych dzieci i plamę krwi na podłodze.

Kto uwierzy, że czarnoskóra pomoc domowa nie zabiła swojej białej pracodawczyni.

Do sprawy zostaje przydzielony detektyw, która ma rozwikłać zagadkę.

Jest to kryminał, ale z tłem obyczajowym. Autorka przedstawia na sytuację amerykańskich kobiet lat 50tych.

Pod przykrywką idealnego domu, makijażu i uśmiechu przyklejonego kryją się dramaty. Dramaty kobiet rozgrywane w zaciszu czterech ścian. Tak naprawdę miały być tylko ozdobą, bez prawa do czegokolwiek.

Jednocześnie pokazana jest sytuacja czarnoskórych kobiet, wszędzie obecny rasizm.

Autorka chciała przemycić idee z BLM. Da się to zauważyć ponieważ w pewnym momencie rozwiązanie zagadki schodzi na dalszy plan.

Najważniejsze co chciała nam kobietom przekazać to fakt, że musimy walczyć o siebie, o nasze dobro i o to że nie jesteśmy tylko "meblem".

Dla mnie super książka. Klimat tamtych lat świetnie przedstawiony.

Okładka zdobyła moje serce jak tylko ją zobaczyłam.

Jeśli lubicie lekki kryminał z przesłaniem oto on.

Lata pięćdziesiąte w słonecznej Kalifornii, pośród zamożnych ludzi, żyjących w idealnie ułudnym świecie. Cisza, spokój i marazm. Jakim prawem ktokolwiek próbował zakłócić tę cudowną idyllę? W takie piękne popołudnie znika Joyce Haney. Jedyny ślad stanowiący o tym, że mogło wydarzyć się coś złego stanowią plamy krwi w kuchni. Czarnoskóra Ruby Wright, jak co dzień, udaje się do pracy. Czekają na nią porządki domowe u Państwa Haney oraz okolicznych sąsiadów. W domu zastaje bałagan, przestraszone dzieci i ślady krwi. Głównie z racji koloru skóry staje się główną podejrzaną i zostaje aresztowana. Dochodzeniem zajmuje się nowo przybyły w te strony, detektyw Mick Blanke. Jednak wina Ruby nie przemawia do niego. Ma przekonanie, że rozwiązanie zagadki zniknięcia Joyce znajduje się w jej rękach. Służąca wiele widziała i słyszała będąc codziennie u Państwa Haney, więc będzie stanowiła cenne źródło informacji. Czy rzeczywiście Ruby wie tak dużo, jak spodziewa się policjant? Czy Joyce miała tak cudowne i stonowane życie, jak uważają najbliżsi i sąsiedzi? Czy to tylko fasada dla oka innych, aby móc własne rozterki rozstrzygać w zaciszu domowym? Nie dajcie się do końca zwieść temu pięknemu obrazkowi. Zajrzyjcie głębiej, tak gdzie wzrok nie sięga, usłyszcie więcej, niż się mówi wkoło. Rozpocznijcie własne prywatne dochodzenie, a przekonacie się, jaki będzie finał. Intrygujący ...

Bardzo długie popołudnie to senny kryminał, co nie jest w żadnym przypadku jego wadą. Przeciwnie, tą historią się żyje powoli, przeżywa się ją wraz z bohaterami, można się z nią oswoić i poszukiwać w odpowiednim tempie wszelkich możliwych śladów ewentualnej zbrodni. Brak pośpiechu pozwala przyjrzeć się bliżej sennej okolicy, podążyć śladami małżonka Joyce, poobserwować sąsiadów i spróbować obalić mit o cudownym i sielskim życiu zaginionej. Autorka stworzyła znakomity i niecodzienny klimat, przenikliwą atmosferę i podawała nam celowo mylne tropy. Zwodziła nas do ostatniej chwili, manewrowała nami i pozwalała żyć w przekonaniu, że rozwiązanie zagadki jest takie oczywiste.

Ta powieść to nie tylko ciekawy kryminał, ale też znakomite tło społeczno-obyczajowe lat pięćdziesiątych w Ameryce. Wszechobecny rasizm, prześladowania czarnych, bezrobocie i problemy ze znalezieniem pracy, upokarzanie ich na każdym kroku i pokazywanie, że nic nie znaczą, są marginesem społeczeństwa. Ale widzimy też przemoc wobec kobiet, przebiegłość białych, fałsz i obłudę. Ludzie żyją w kłamstwie i nie widzą w tym nic złego. Warto bliżej się przyjrzeć otoczce całej sprawy i na dłużej zagłębić się w problemy, które autorka chciała nam pokazać, może nie bezpośrednio, ale poprzez określone zachowania i sytuacje.

Polecam, ciekawa i intrygująca. Jej lektura sprawia czytelnikowi przyjemność, ja się nią delektowałam powoli i spokojnie. Sprawiła mi ogromną radość!

Dziś na tapecie kryminał, który miał polską premierę 2 czerwca, "Bardzo długie popołudnie" autorstwa Ingi Vesper. Na wstępie powiem, że lekkie pióro autorki bardzo przypadło mi do gustu. Jak to w kryminałach bywa, każdy następny rozdział podsuwał coraz to inne rozwiązanie zagadki. Im więcej faktów dostarczała autorka, tym bardziej mój punkt widzenia się zmieniał. Ale odniosłam wrażenie, że nie samo rozwiązanie zagadki kryminalnej było ważne przy okazji tej lektury, lecz postacie i epoka, w której osadzona była fabuła.

Autorka przenosi nas do Stanów Zjednoczonych z lat 50. ubiegłego wieku. Słodkie, wręcz cukierkowe lata powojenne były niczym innym jak bańką mydlaną. Ludzie dążyli do perfekcyjnego życia rodzinnego, ukrywając za fasadą ideału wszystkie brudy, problemy i niespełnione marzenia. Taki wzorowy obraz był promowany i stanowił niedościgniony ideał. W powieści przykładem takiej rodziny z amerykańskiego snu są Joyce i Frank Haneyowie. Rodzice dwóch córek, mieszkający w pięknej posiadłości. Jaką cenę trzeba zapłacić za życie jak z bajki i co się kryje za drzwiami pięknego domu? Co dojrzymy za odsłoniętą firanką Haneyów i wielu podobnych domów?

Kolejną bohaterką związaną z przykładną rodziną z jest Ruby, czarnoskóra pomoc domowa państwa Haneyów. Wprowadzając tę postać autorka pokazuje nam kolejny nieodłączny element Stanów Zjednoczonych tamtego okresu - segregację rasową, dyskryminację i walkę Afroamerykanów o równouprawnienie.

"Bardzo długie popołudnie" to nie tylko dobry kryminał, czytając który rozwiążecie zagadkę zniknięcia Joyce. To również powieść ukazująca kawał historii Stanów Zjednoczonych ze wszystkimi problemami społecznymi i politycznymi tamtej epoki. Jest to również opowieść o silnych kobietach, o ich walce o siebie, o własne marzenia i lepszą przyszłość. I Joyce, i Ruby pragnęły więcej, nie chciały się wpasować w istniejące ramy kosztem własnego dobra. I na tym etapie nie mogę nie wspomnieć o trzecim głównym bohaterze tej powieści - detektywie Micku. Postać postępowa jak na tamte czasy, będąca wsparciem dla walczących kobiet.

Jeżeli lubicie nietuzinkowe powieści kryminalne z historia w tle, to ta z pewnością przypadnie wam do gustu.

„Wydaje ci się, że masz wszystko poukładane, bo powtarzasz słowa Leroy. Ale mną nikt nie pokieruje. – Zaciska pięści. – Muszę znaleźć własną drogę.

- Ta, którą kroczysz, jest niewłaściwa”.

„Bardzo długie popołudnie” zdecydowanie kupiło mnie swoim klimatem. Jest niepowtarzalny i łączy w sobie ciepłą kalifornijską atmosferę wraz z zagadkową aurą nietypowego zniknięcia. Książka zdecydowanie zyskuje z rozdziału na rozdział, ponieważ są pisane z różnych perspektyw. Każdy z bohaterów reprezentuje inny typ osobowości, ale co najważniejsze posiada różne przywileje ze względu na swój status społeczny i wykonywane obowiązki. Książka Ingi Vesper nie jest typowym kryminałem, bo sam wątek kryminalny jest, jak dla mnie, bardzo delikatny. Odznacza się na samym początku i końcu, natomiast jeśli chodzi o środek to autorka skupiła się bardziej na życiu poszczególnych bohaterów. Ich różnicach i życiu, które prowadzą. Status każdego bohatera był dla fabuły niezwykle znaczący. Początkowo zaintrygowała mnie Ruby, która swoją ciężką pracą próbowała zarobić na godne życie. Dla swoich białych pracodawców niewidzialna i nic nieznacząca a mimo to potrafiła bez problemu wtopić się w tłum i odkryć tajemnicy bogaczy. Tajemnice, które zaczęły wypływać na światło dzienne były często zaskakujące. I o dziwo wielkim zaskoczeniem okazało się dla mnie małżeństwo Joyce. I z jednej strony jestem ogromnie usatysfakcjonowana lekturą a z drugiej? Zabrakło mi kryminału w kryminale. Jednak jeśli macie ochotę na dobrą lekturę to „Bardzo długie popołudnie” jest godna poznania.

"Bardzo długie popołudnie" to świetny debiut literacki Ingi Vesper.

Słoneczna Kalifornia roku 1959. W jednym z idealnych domów Sunnylakes, wśród równiutko przystrzyżonych trawników i nieskazitelnie czystych podłóg mieszka, wraz z mężem i dwiema córeczkami, Joyce Haney. Jej życie, podobnie zresztą jak życie wielu innych kobiet Sunnylakes, wydaje się być szczytem marzeń- cudowny dom, wspaniałe dzieci, kochający mąż.

Pewnego długiego, upalnego popołudnia sielankę przerywa wiadomość o zaginięciu Joyce. Nie ma po niej najmniejszego śladu, jeśli nie liczyć plamy krwi na podłodze jej idealnej kuchni.

Ruby Wright, czarnoskóra pomoc domowa państwa Haneyów, przychodzi jak zawsze do pracy, nie spodziewając się, jak bardzo od tego dnia odmieni się jej życie. Kiedy dociera na miejsce, nie zastaje swoich pracodawców, tylko ich zapłakane, przerażone córeczki. Na kuchennej podłodze czerwieni się plama krwi, a w niej leżą niemowlęce śpioszki.

Sprawa trafia w ręce detektywa Micka Blanke. Mężczyzna stoi przed niebywale trudnym zadaniem. Mąż Joyce był w trakcie zaginięcia w delegacji. Przyjaciółka i sąsiadka, Nancy Ingram, z oddaniem pomagająca w opiece nad dziećmi, mogła tego dnia widzieć coś podejrzewanego. Jednak to Ruby jest dla detektywa punktem zaczepienia w śledztwie.

Kto jednak będzie traktował poważnie zeznania czarnoskórej pomocy domowej?

Niezwykle ciekawy, trzymający w napięciu kryminał. Doskonale wykreowane postaci, wartka akcja, wiele niespodziewanycb zwrotów w sprawie.

Autorka w doskonały, można powiedzieć-przerażająco prawdziwy sposób przedstawiła atmosferę panującą w latach 50 XX wieku w Stanach Zjednoczonych. Ogromne ekonomiczne przepaści między dzielnicami biednych, dyskryminowanych czarnoskórych i bogatych białych, stanowią dramatyczne tło dla treści książki.

Wielu podejrzanych, wiele mniej lub bardziej prawdopodobnych teorii. Co wypłynie zza wykrochmalonych zasłon perfekcyjnych domów Sunnylakes? Jakie tajemnice skrywają się za idealnymi, białymi płotkami wypielęgnowanych ogródków?

Doskonała książka, czyta się ją po prostu jednym tchem. Gorąco polecam!