Banitka

Banitka wydana została przez cudowne Wydawnictwo Cyranka i napisana przez Anne North.

Ada jest skromną młodą szczęśliwą dziewczyną w amerykańskim miasteczku w XIX wieku. Wiedzie normalne życie, bierze ślub i planuje zostać położną jak jej matka. Niestety mimo wielu prób, nie udaje się jej zajść w ciążę i tak oto musi uciekać, bo w tej pozornej normalnej rzeczywistości bezdzietne kobiety nie mają kolorowego życia - oskarża się je o czary i wiesza na szubienicy. Zostawia wszystko za sobą i dołącza do bandy z Hole-in-the-Wall.

Powieść w założeniach miała mieć chyba wydźwięk feministyczny, a że nie jestem kimś, kto mógłby się wypowiadać na temat feminizmu to chciałbym spojrzeć na Banitkę pod nieco innym kontem, takim skupiając się na opowieści, a nie przesłaniu. Absolutnie nie chcę umniejszać sedna, idei i innych motywacji autorki, ale nie czuje się na siłach by się wypowiedzieć w tematach ideologicznych.

Banitka jest napisana lekkim, współczesnym językiem i szczerze mówiąc to wciągnęła mnie już od pierwszych stron. Przełożenie Pani Olgi Dziedzic sprawiło, że tę książkę po prostu dobrze się czytało. Była to też moja pierwsza książka w klimatach Dzikiego Zachodu, więc odnośnie pewnych archetypów nie mogę się wypowiedzieć. Główne tło fabularne wydawało mi się rozwijać naturalnie. Bohaterka nie jest zmotywowana chęcią zemsty jak zazwyczaj w tego typu opowieściach (mówię na podstawie obejrzanych filmów), a jej pobudki są bardziej altruistyczne ku zmianie świata na lepsze - dowiedzieć się jakie są prawdziwe przyczyny bezpłodności by żadna już kobieta nie była wieszana za czary. A czy, jej to się udaje?!

Otóż książka porusza szereg bardzo trudnych problemów, szczególnie jak na XIX wiek - zarówno choroby psychiczne, homoseksualizm jak i okropne traktowanie kobiet, jako wyłącznie narzędzie do rodzenia dzieci. Powieść zwraca uwagę, że nie są to zjawiska nowe, niektóre z nich były po prostu na tyle trudne, że przy wolności ludzi tamtych czasów nie było do pomyślenia by zwrócić szerszą uwagę na takie problemy.

Dla mnie to była niezwykle ciekawa, krótka i bardzo filmowa opowieść o poszukiwaniu swojego miejsca na świecie, który Cię nie akceptuje. Opowieść o życiu, które nie zawsze jest sprawiedliwe, ale dające nadzieję - że zawsze są gdzieś ludzie podobni i nigdy nie będziemy w tym sami. To dość typowy western w nietypowych okolicznościach. Świetna przygoda i pewna świeżość wśród książek, które ostatnio czytałem.

Nie jest to powieść, która wywróci wasze życie do góry nogami, ale można przy niej się dobrze bawić i spędzić na Dzikim Zachodzie parę ekscytujących wieczorów wśród gromady walecznych kobiet!

Ada mając siedemnaście lat wychodzi za mąż. Ma już konkretne plany na przyszłość. Chciałaby zostać położną jak jej mama, pomagać kobietom, ale pragnie też zostać matką. Po roku z jej marzeń zostają ruiny. Ada nie zaszła w ciążę, rodzina męża wyrzuciła ją z domu. A kiedy u kilku mieszkanek wioski dochodzi do poronienia, na dziewczynę padają podejrzenia i cień strachu. Nie ma innego rozwiązania jak tylko uciec z rodzinnego domu. Tak zaczyna się jej ciała ucieczka przed ogłupiałym szeryfem i zabobonnym społeczeństwem.

Bardzo ciekawe połączenie westernu i Dzikiego Zachodu z problemami, z ktorymi mierzą się kobiety od stuleci... jeśli kobieta nie rodzi dzieci, niezależnie od tego czy nie chce czy nie może, to odstaje od norm społecznych. Narażona na ostracyzm, ukradkowe spojrzenia, w końcu sama się odsuwa na ubocze, zaszuczta przez silniejsze jednostki. Mimo, że historia dzieje się w XIX wieku, zagadnienia w niej poruszone, są nader aktualne. Kiedy dziewczyna trafia do bandy Hole-in-the-Wall poznajemy historie kobiet, które tak jak ona, musiały uciekać przed rozwścieczonym ludem, który z przyjemnością wykonałby na nich wyrok śmierci poprzez ukamieniowanie albo powieszenie na szubienicy.

W tej historii jest wszystko co powinno być w dobrym westernie. Ucieczka, pot, krew, szeryf, napad na bank a w tle marzenia o wielkim imperrium i złocie. Natomiast postać Ady, pełna woli walki i życia, tak zresztą jak i innych kobiet z buntowniczej bandy, nadaje tej historii drugiego, głębszego dna. Akcja nie jest równa. Raz pędzi jak koń po prerii, żeby za chwilę zwolnić i zmusić czytelnika do refleksji i przemyśleń.