Babie lato

Choć pozornie Babie lato Danuty Pytlak jest typową powieścią obyczajową, skrywa cenne przesłanie. Niesie je historia Michaliny, kobiety zabieganej, spełnionej zawodowo, zarabiającej niemałe pieniądze, ale niezwykle samotnej. Kiedy bohaterce powieści przyjdzie zmierzyć się z poważną chorobą, zdecyduje się przewartościować swoje życie i skupić się na tym, co naprawdę jest ważne. Być może historia Michaliny w tym względzie przypomina wiele innych opowieści, ale możecie mi wierzyć na słowo, że autorka nie ulitowała się nad swoją bohaterką ani troszeczkę. Michalinie przyjdzie pokonać wiele trudności, zanim w końcu zakończy to, co zaczęła i odnajdzie swoje miejsce w życiu, uświadamiając sobie, co tak naprawdę liczy się w życiu.

Historia Michaliny została zawarta na niemal 600 stronach powieści, podzielonych na pięć dość długich rozdziałów. Każdy rozdział przypisany jest osobie, która w danym momencie wywiera największy wpływ na życie bohaterki. Pomimo tak pokaźnej objętości, Babie lato czyta się bardzo szybko, ponieważ czcionka jest duża i wyraźna, a sama autorka posługuje się językiem prostym i przyswajalnym. Jak na mój gust nawet zbyt prostym, ale to kwestia preferencji, ja mam bzika na punkcie pięknie skonstruowanych zdań i zgrabnych akapitów.

Powieść obfituje w liczne wydarzenia, znamienne dla samej bohaterki. Przyjdzie jej zmierzyć się z licznymi wyzwaniami, czasami dramatycznymi i niebezpiecznymi, czasami emocjonującymi i wzruszającymi. Właściwie przez całe 600 stron "coś" się dzieje, więc czytelnikowi nie przyjdzie się nudzić. Taka obfitość wątków, wydarzeń, zmian w życiu głównej bohaterki sprawia, że książkę trudno jest odłożyć choćby na chwilę. Choć przyznaję, że w pewnym momencie miałam ochotę zadać sobie pytanie: Co tej kobiecie jeszcze się przydarzy? Pozornie niezwiązane ze sobą aspekty uzupełniają się, by w efekcie prowadzić Michalinę do miejsca, w którym dokona ważnych wyborów i znajdzie odpowiedzi na pytania, które kładły się cieniem na całym jej życiu.

Pomimo wielu dramatycznych i życiowych wątków, Babie lato jest powieścią bardzo optymistyczną, taką która niesie nadzieję na lepsze jutro i obietnicę słonecznego nieba po burzy. Pomimo lekkich niedociągnięć - w kwestii języka i przesycenia wątkami - polecam tę powieść Waszej uwadze, gdyż jestem więcej niż usatysfakcjonowana tą lekturą. To mądra i życiowa historia, podana w lekkiej formie i przypominająca nam to, o czym zapominamy zbyt często: co jest w życiu ważne!

Babie lato, to bardzo dobrze napisana książka. Jeżeli dodatkowo wziąć pod uwagę, iż to pisarski debiut Danuty Pytlak, to wielkie uznanie dla autorki za stworzenie wielu przejmujących, chwytających za serce scen. Ale jest jedno ale. Michalina, główna bohaterka, to kobieta sukcesu, a jednocześnie niezwykle wrażliwa, krucha osoba, na którą spada wiele nieszczęść. W trakcie lektury miałam wrażenie, jakby ktoś otworzył niewidzialną kulę z nieszczęściami, tragicznymi wydarzeniami i wszystkie one stały się nagle udziałem Michaliny. Choroba, tragiczna rekonwalescencja, rozpad małżeństwa, kłopoty w firmie, to dopiero początek, przysłowiowy czubek góry lodowej. Wydaje mi się, iż autorka odrobinę przesadziła z ilością nieszczęść. Podobnie jest wg. mnie jeżeli chodzi o szczęśliwe zbiegi okoliczności, cudowne rozwiązania trudności z pozoru nie do pokonania.

Ilością nieszczęść i cudownych przypadków można by z powodzeniem obdzielić jeszcze jedną lub nawet dwie osoby.

To tylko jedna, jedyna wada Babiego lata. Poza tym to powieść zapewniająca kilka godzin doskonałej rozrywki, poruszająca wiele strun w sercu, zwracająca uwagę na wartości, proste rzeczy, których zbyt często w codziennym pędzie nie doceniamy. Mimo w/w drobnego minusu przeczytałam ją z wielka przyjemnością. Was także zachęcam do lektury. I czekam na kolejną książkę Danuty Pytlak. Jestem przekonana, iż Babie lato na długo pozostanie w waszej pamięci.