Babcia rabuś

Fantastyczna !!!

Pokocha ją każdy miłośnik przygód i wartkiej akcji ! Pełna humoru i zaskakujących sytuacji rozbudzi wyobraźnię nawet najbardziej wymagających czytelników. Niemal że 300 str. niesamowitej zabawy od której ciężko się oderwać i zaskakujący finał !

Powieć bezwątpienia wywołuje nie tylko szeroki uśmiech na twarzy, ale i nakłonia czytelnika do głębokiej refleksji ..

podpisując się pod gronęm fanów powieści Walliams David - "Babcia Rabuś"

- Gorąco Polecam !

"Babcia rabuś" zachwyciła mnie do tego stopnia gdy usłyszałam pierwszy rozdział jako reklamę w internecie, że kupiłam od razu książkę. Przy czytaniu ja i moi młodzi słuchacze nie mogliśmy się powstrzymać od gromkiego śmiechu, rechotania, a nawet rżenia ;-)

Książka opowiada o chłopcu który jest zmuszany do odwiedzin u babci. Nie lubi tego, bo babcia jest nudna, przygłucha, puszcza wiatry i wiecznie gotuje potrawy z kapusty. Pewnego dnia sytuacja zienia się diametralnie.

Z czystym sumieniem mogę polecić książkę ze względu na treść, lekki styl i dużą dozę humoru. Dzieci uczą się z niej tego, że starsze osoby mogą być ciekawe i inspirujące, nawet jeśli mają jakieś ułomności.

Rekomendowany wiek czytelnika: 8-9 lat, samodzielny czytelnik. Rodzic może czytać młodszym dzieciom, ale pojawiają się bardzo smutne chwile, które dzieci mogą źle znieść.

Ben mieszka wspólnie z rodzicami. Nie ma rodzeństwa, uwielbia wszystko związane z hydrauliką, chociaż jego rodzice woleliby, aby zainteresował się tym, co oni uwielbiają, czyli tańcem towarzyskim. Był dzień w tygodniu, którego chłopiec nie znosił. Tego dnia rodzice mieli czas dla siebie, a on musiał siedzieć u babci. Niestety nie chciał tego robić, uważał ją za nudną, na dodatek wielbiącą kapustę we wszystkich formach. Miał dość zarówno jej jedzenia, jak i grania w Scrabble, jednak nie miał za wiele do powiedzenia. Wszystko zaczęło się zmieniać, kiedy pewnego dnia zaglądnął do puszki, w której powinny być ciastka. Nie było ich tam, za to było coś, co pozwoliło mu poznać tajemnicę babci. Tego dnia odkrył, że jest zupełnie inna, niż zawsze myślał, a czas spędzony z nią przestał być najgorszą karą. Co takiego znalazł? Jakie tajemnice odkrył? Jaka okazała się babcia?

Moje dzieci mają świetny kontakt z obiema babciami, a dopóki żyli także z dziadkami, pradziadkami i prababciami. Bardzo się z tego cieszę, ponieważ dla mnie to sprawa ważna. Tak naprawdę co innego uczymy dzieci my rodzice, a co innego dziadki, pradziadki. Dzięki nim mogą poznać niesamowite historie, przenieść się w wyobraźni w czasie, dowiedzieć się jak było dawniej i wiele więcej. Jak to mówi moja mama „rodzice są od wychowania, a dziadki od rozpieszczania” i naprawdę coś w tym jest.

Wróćmy jednak do książki. O czym ona jest? O wnuczku i babci, jednak nie takiej zwykłej. Historia okazała się świetna, ciekawa, wciągająca, a przy tym łamiąca wiele stereotypów. Nam bardzo się podobała. Podczas czytania wielokrotnie mocno się śmialiśmy, a jednocześnie były momenty, w których mogliśmy się wzruszyć. To pozycja, którą się czyta, dobrze się bawiąc, a jednocześnie rozmawia się o tym, co w niej przeczytamy.

Ilustracje w książce czarno białe, ładne, adekwatne do treści. Moim zdaniem przyciągają wzrok i zdecydowanie zachęcają do jej czytania.

„Babcia Rabuś” to książka, z którą świetnie się bawiliśmy, była ciekawa, wciągająca, łamiąca stereotypy. Z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA