Aż do śmierci

Książka Darii Górki, to zbiór opowieści kilku kobiet, które opowiadają o swoim ciężkim losie. Kobiety, które przez lata były maltretowane fizycznie i psychicznie, w pewnym momencie swojego cierpienia popełniają zbrodnię. Zabijają swojego oprawcę. Zazwyczaj dzieje się to pod wpływem impulsu, chwili. Jednak one muszą za to słono zapłacić.

Książka ciekawa, momentami wstrząsająca i dająca wiele do myślenia.

Zabiły zwierzę a poszły siedzieć jak za człowieka... Książka, która idealnie obrazuje jak ofiarą staje się katem. Ile musiało się wydarzyć, ile musiało polecieć łez, wyzwisk, uderzeń, ile krzywdy i bezsilności... Ile razy ON próbował zabić ją zanim ona zabiła jego. Psychiczne i fizyczne znęcania, gwałty, podbicia, wyzwiska, przypalanie papierosami, krzywda dzieci, próby samobójcze... Ile może wytrzymać kobieta? Jeśli zabija to zawsze w afekcje, użyła to co ma po ręką czyli nóż... Co ciekawe ugodzenie nożem takiej kobiety jest zawsze celne, zazwyczaj śmiertelne.

"W telewizji leciał film, romantyczny. Pomyślałam sobie, ile bym oddała, żeby życie było tak piękne. Niestety, życie jest zupełnie inne".

Uwielbiam literaturę, która porusza trudną tematykę. I chociaż naczytałam się książek o przemoc na studiach, to zawsze z przyjemnością poznaje nowe publikacje. Daria Górka w swoi reportażu oddaje głos ośmiu kobietom, w tym siedmiu morderczyniom, które po latach bycia ofiarami przemocy domowej odpowiedziały przemocą na przemoc i zabiły swoich wieloletnich oprawców.

Bohaterki książki odsłoniły przed Darią Górką swoją dusze i szczerze, otwarcie, bez zbędnego kolorytu opowiedziały o najstraszniejszych kręgach piekła, które przechodziły każdego dnia. Poniżane, zastraszane, gwałcone, niekiedy zmuszane do prostytucji, w końcu nie wytrzymały i posunęły się do ostateczności - zabiły.

"Przepraszał, mówił, że mnie kocha i że coś w niego wstąpił, że nie wiedział, co robi. Wybaczyła. Tak jak zawsze wybaczałam".

Autorka w książce "Aż do śmierci" podkreśla, że często bijący mężczyzna jest uzależniony od kobiety, którą bije, bo daje mu ona poczucie dominacji, spełnienia. Z kolei, kiedy kobieta jest ofiarą przemocy traci poczucie własnej wartości na wszystkich polach, na których jest to tylko możliwe.

W książce poruszana jest między innymi kwestia ludzkiej znieczulicy. Ludzie nie reagują na przemoc, gdyż się boją. Milczymy bo odczuwamy strach. Nie chcemy się wtrącać, wolimy zająć się swoim życiem. Przemoc domowa jest również często ukrywana, nie ma na nią wpływu status materialny rodziny, biją tam gdzie jest bieda, ale również tam, gdzie panuje dobrobyt. Jestem pewna, że każdego dnia mijamy na ulicy osoby, które są, albo ofiarami przemocy, albo sami ją stosują. Jestem również pewna, że gdybyśmy reagowali na przemoc i starali się ją zwalczyć, to właśnie między innymi w ten sposób moglibyśmy uchronić innych przed tragedią.

REASUMUJĄC: "Aż do śmierci" to mocna opowieść o przemocy domowej i jej tragicznych skutkach. To książka, która zostanie w mojej pamięci na długie lata. W mojej ocenie niniejszą publikację powinien przeczytać każdy, po to, by spojrzeć, jak ogromny jest problem przemocy, a także do czego może ona doprowadzić. To bolesny i przejmujący reportaż, którego nie da się czytać obojętnie. Otwiera oczy, pozwala na chwilę zadumy i refleksję. Serdecznie polecam!

Autorka w swojej książce „Aż do śmierci” oddaje głos kobietom, które po latach upokorzeń odpowiedziały przemocą na przemoc i zabiły swoich agresorów. Konsekwencje tego działania ponoszą i ponosić będą przez długie lata za murami więzienia. Jak z ofiary stały się sprawcami? Co spowodowało, że zdecydowały się na tak drastyczne posunięcie? I w końcu – czy żałują tego, co zrobiły? Na te i wiele innych pytań odpowie 8 kobiet, z którymi autorka przeprowadziła wyczerpujące wywiady. Jednak wiedza, którą oferuje ta książka znacznie wykracza poza obszar tego, co chciałoby się wiedzieć. Piekło, jakiego doświadczyły bohaterki książki jest wręcz niewyobrażalne. Obdarte z godności, pozbawione poczucia bezpieczeństwa i człowieczeństwa podjęły desperacki krok – zabiły. Jednak kara w postaci więzienia nie jest dla nich tak dotkliwa, jak egzystencja w poczuciu winy za to, że odebrały życie.

Ofiary przemocy domowej często spotykają się z szorstką krytyką otoczenia, które bierną postawę bitych kobiet utożsamia z faktem, iż czerpią one masochistyczną przyjemność ze stosowanej wobec nich przemocy. Tak zaściankowe postrzeganie sytuacji wynika najczęściej z niewiedzy i stereotypowego myślenia. Bez znajomości podstawowych mechanizmów psychologicznych, warunkujących zjawisko przemocy domowej – jakakolwiek próba zrozumienia postępowania kobiet, które tkwią w związkach przemocowych jest w zasadzie niemożliwa. Autorka w bardzo przystępny sposób zapoznaje czytelnika z psychologicznym aspektem przemocy w rodzinie oraz omawia specyfikę dysfunkcyjnego schematu zachowań ofiar, jak i sprawców.

Przemoc w rodzinie jest zjawiskiem, które mimo, iż występuje powszechnie – wciąż jest tematem niewystarczająco zgłębionym. Dzięki książce autorstwa Darii Górki poznajemy historie kobiet, których życie zostało zdominowane przez ból, strach i nienawiść – uczucia, które doprowadziły do dramatycznego odwrócenia ról. „Aż do śmierci” nie tylko otwiera oczy na przemoc, ale co ważniejsze – pomaga ją zrozumieć.

O tej książce ciężko się pisze tak jak i ciężko ją czytać. Trudna tematyka, specyficzne miejsce — więzienie i bohaterowie, których życie tak mocno doświadczyło, że śmierć stała się swego rodzaju wybawieniem.

„Aż do śmierci” to prawdziwe historie kobiet, które w pewnym momencie, spontanicznie, w amoku chwytają nóż i zabijają swojego męża, partnera, a tak naprawdę oprawcę, kata, znęcającego się niekiedy latami brutala, który nie tylko bije, ale i poniża, gwałci, podnosi rękę na dzieci.

Kto tu jest faktycznie ofiarą?

Przyznam szczerze, że siła tych kobiet powala na kolana, mimo lat znoszenia cierpień, a teraz kilkuletniego wyroku, one w większości pozbierały się w sobie i kiedy w końcu wyjdą na wolność, chcą żyć normalnie. Czy im się to uda? Czas pokaże. Zmiana w ich postrzeganiu samych siebie, jako kobiet, jako człowieka, a nie „czegoś”, to ogrom pracy, więziennych psychologów, adwokatów broniących ich w sądach czy pomagających wnieść apelację, czy zmniejszenie wyroku, ale i również rodzina, często pozostająca w kontakcie z osadzoną, jej dzieci, które nie widzą morderczyni, a nadal mamę.

Przez całą książkę zastanawiałam się, czy tych tragedii można było uniknąć? Nawet po przeczytaniu punktu widzenia drugiej strony, czyli [Adres usunięty]. adwokata specjalizującego się w sprawach o przemoc domową, pracownicy Błękitnej Linii czy opiekunki w Domu Dziecka, nie jestem w stanie jednoznacznie stwierdzić. W przypadku tych kobiet zawiódł nie tylko system nie tylko państwo, ale i sąsiedzi, znajomi, którzy odwracali wzrok, nie chcąc się wtrącać.

Czasu nikt nie cofnie, ale może po lekturze tej książki my sami, którzy być może gdzieś, kiedyś zetkniemy się z przemocą wobec innej osoby, nie damy na nią milczącego przyzwolenia.

Od czasu do czasu lubię sięgać po książki, których na co dzień nie czytam. Ten tytuł jest tego przykładem, a przy okazji sam temat mnie zainteresował. Czy książka okazała się warta uwagi?

'Za każdym razem mówił, że już nie będzie pić, że się zmieni, bo ON to tak tylko pod wpływem alkoholu...'

Książka jest relacją historii ośmiu kobiet, które odsiadują w więzieniu wyrok za zabójstwo. Dopuściły się morderstwa swoich mężów czy partnerów, którzy przez lata znęcali się nad nimi, bili i sponiewierali. W pewnym momencie miarka się przebrała, nerwy puściły, a nóż został zatopiony w męskim ciele.

Nie potrafię postawić się na miejscu bohaterek książek. Jednocześnie staram się ich nie oceniać. Jestem świadoma tego, że lata bicia i maltretowania mogą przeistoczyć się w coś gorszego u każdej ze stron. Kobiety z ofiar stają się katami. 'Zabiły zwierzę, a będą siedzieć jak za człowieka' - te słowa idealnie odnoszą się do sytuacji kobiet z książki. Chociaż nie do końca, ponieważ osoba znęcająca się nad najbliższymi jest gorsza niż cokolwiek na świecie. Szczególnie niż zwierzę.

Autorka podzieliła historie na podrozdziały, w których przytoczyła wypowiedzi bohaterek zgodnie z wspólną tematyką. Wplotła też swoje spostrzeżenia i fakty z różnych publikacji. Mnie osobiście najbardziej interesowały relacje osadzonych. Nieszczególnie podobało mi się podzielenie historii kobiet. Wprowadzało to chaos i przeszkodziło w wejściu w głębszą relację z bohaterkami.

'Kto tego nie przeżył, ten nie zrozumie, jak to jest, gdy w miejscu, w którym powinieneś dostawać miłość, dostajesz po twarzy, a oprócz tego obelgi, wyzwiska i tym podobne. A jak ktoś cię bije, to cię nie kocha, to znaczy, że ma cię za przedmiot.'

Jeśli interesuje was tego typu tematyka to zachęcam do lektury. Ja osobiście nie jestem usatysfakcjonowana, spodziewałam się czegoś zupełnie innego. Mimo wszystko nie zniechęcam.

'Zawsze mówiłam, że mu oddam, no i przyszedł czas, że oddałam... raz, ale konkretnie.'

"Kto tego nie przeżył, ten nie zrozumie, jak to jest, gdy w miejscu,

w którym powinieneś dostać miłość, dostajesz po twarzy..."

Po przeczytaniu niektórych książek, ciężko mi wyrazić w słowach, jakie odczucia przeżywałam w trakcie ich czytania. Tak właśnie jest z reportażem Darii Górki pt. "Aż do śmierci". Zaledwie kilka historii, które wyrażają ból i cierpienia tysiąca innych kobiet, które przeżyły podobne piekło. Kobiet, które nie zabiły z zimną krwią. Zabiły w akcie ostatecznej desperacji...

Bite, maltretowane, gwałcone, katowane... Lata cierpień, łez, rozpaczy. Pomyślisz - dlaczego nie odeszły? Czemu pozwoliły się tak traktować? A teraz wyobraź sobie, że człowiek, którego kochasz i któremu ufasz, w krótkim czasie zmienia się w sadystę, który depcze dzień za dniem twoją godność, wmawiając ci, że jesteś brzydka, głupia i nic nie warta. Dalej ciężko postawić się w takiej sytuacji, prawda? A to dlatego, że nie da się wejść w skórę takiej ofiary. Łatwo sądzić zachowania innych z własnego, pełnego ciepła, rodzinnego domu, gdzie o takich historiach można przeczytać co najwyżej w książkach...

Daria Górka rozmawia z Kasią, Martą, Moniką, Sylwią, Olą, Izą, Małgorzatą oraz Alicją. Każda z nich doświadczyła przemocy domowej. Ale czym właściwie ona jest? Niby każdy wie o co chodzi, a jednak dalej tysiące osób w Polsce pada jej ofiarą. To przemoc fizyczna i/lub psychiczna, której ofiary doświadczają we własnym domu. Zalicza się do niej bicie, okaleczanie ostrymi narzędziami, podpalanie, wyzywanie, natarczywa i bezpodstawna krytyka, nagminne obrażanie werbalne... Dużo tego, prawda? A teraz wyobraź sobie, że przez takie piekło, czasami każdego dnia przechodzi jedna kobieta. A później, że takich kobiet jak ona są w naszym kraju tysiące... Bohaterki reportażu "Aż do śmierci" pewnego dnia po prostu ie wytrzymały presji i chwyciły za nóż...

Przeczytajcie i poznajcie ich historie. To książka, o której warto mówić. Warto wziąć sobie jej przekaz do serca...

annrecenzuje

Czy słysząc o przemocy domowej nie potrafisz zrozumieć dlaczego ofiara nie odchodzi od kata? Zdarzało Ci się pomyśleć, że taka kobieta jest masochistką i że nie chce pomocy z zewnątrz, bo związek pełen zawirowań jej odpowiada? Sądzisz, że to zjawisko występuje w nizinach społecznych lub że dotyczy tylko rodzin patologicznych? Czy przemoc kojarzy Ci się głównie z fizycznością? Sądzisz, że to od niej zaczyna się piekło, że wcześniej nie ma nic pomiędzy? Zdarzyło Ci się być w związku, w którym czułaś się gorsza i miałaś wrażenie, że Twoja samoocena jest podkopywana? Może Ty lub ktoś z Twoich bliskich tego doświadczył? A może czegoś jeszcze gorszego?

Jeśli na któreś z powyższych pytań odpowiedź brzmi: „TAK”, to jest to lektura dla Ciebie.

Autorka podzieliła książkę na wiele krótkich podrozdziałów, które przedstawiają różne fazy związku i etapy powolnego przejrzewania na oczy. Wiara, nadzieja, miłość, umierająca dusza, seks i gwałt, alkohol, itd. Pod każdym podtytułem mamy wypowiedzi różnych kobiet na dany temat, co według mnie świetnie się sprawdziło, bo na bieżąco możemy dostrzec nie tylko podobieństwa tych historii, ale i różnice. Łatwiej wyłapać pewne schematy zachowań i zrozumieć mechanizm „stopniowego gotowania żaby”, w którym mężczyzna subtelnie i powoli obniża samoocenę kobiety i uzależnia od siebie, by w końcu stłamsić i podporządkować ją sobie całkowicie - psychicznie i fizycznie. Autorka podeszła do tematu bardzo merytorycznie – przestudiowała literaturę naukową dotyczącą przemocy, przeanalizowała różne statystyki (w tym policyjne) oraz porozmawiała z psychologami więziennymi, pracownikami Niebieskiej Linii i adwokatami z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. No właśnie - jak to jest z tymi instytucjami i z tą pomocą, na co kobieta może liczyć, gdzie powinna się udać i jak wyglądają wszelkie kwestie prawne? O tym również przeczytamy.

Wyśmienita lektura i prawdziwy kalejdoskop emocji. Wzbudza do refleksji i z pewnością zostanie w głowie na dłużej. Gorąco polecam, a zwłaszcza kobietom, by zwiększyć świadomość i uwrażliwić na to, że przemoc może zacząć się całkiem niewinnie. Lektura ku przestrodze!

- Sabcia100

„Aż do śmierci” to poruszający reportaż, ukazujący prawdziwe historie ośmiu kobiet, które w domowym zaciszu utraciły wszelką godność. W miejscu, które powinno być bezpiecznym azylem, każdego dnia musiały walczyć z tyranem. Tyranem, który powinien być dla nich ostoją bezpieczeństwa, a okazał się katem, złem w najgorszym wcieleniu. Daria Górka rozmawiała z kobietami, których życie zakleszczone zostało we wnykach ich oprawców. Zapis tych rozmów został wydany nakładem Wydawnictwa Mova. Wiele można powiedzieć po przeczytaniu tej książki, w której Autorka nie ocenia i nie usprawiedliwia kobiet, które za swoje czyny odsiadują wyroki więzienia. Nie da się przejść obok tych historii bez zadawania pytań. Pytań, które cisną się na język. Pytań, które wręcz chcemy wykrzyczeć! Dlaczego…? Nie dlaczego zabiły, lecz dlaczego kobiety te musiały tak cierpieć! Gdzie było państwo, gdzie byli sąsiedzi, gdzie była najbliższa rodzina? Kobiety te były pozostawione same sobie. Z każdym dniem, traciły wiarę na lepsze jutro. Z każdym ciosem i każdą pojawiającą się blizną, uchodziło z nich życie, poczucie godności. Każdy cios nie tylko zadawał ból fizyczny, lecz przede wszystkim ranił psychikę. Psychikę, której nie można już poskładać w jedną, stabilną całość. Kobiety żyjąc w permanentnym strachu, nie widziały żadnej alternatywy. Z czasem, napiętnowane uświadamiały sobie, że tak musi być, że zasłużyły na takie traktowanie. Wiele emocji towarzyszyło mi podczas czytania tej książki. Przede wszystkim złość na mężczyzn, którzy zgotowali taki los swoim żonom, partnerkom. Hmm, mężczyzn? Dobre pytanie. Czy facet podnoszący rękę na kobietę jest męski? NIE! Czułem również złość na kobiety-ofiary. Dlaczego tkwiły w tych toksycznych związkach? Dlaczego, tak jak przyznały swojej rozmówczyni pozwalały wracać swoim oprawcom? Przebaczały i wszystko było dobrze. Lecz pozorny spokój trwał dwa, trzy dni. Jedna z rozmówczyń przyznaje „nie miałam wyjścia, musiałam trwać w tym związku, bo nie miałam gdzie pójść. Co z dziećmi, co z nimi?”. Myślę, sobie, że pętla strachu jaka owinęła się wokół tych kobiet, spowodowała poczucie bezradności, lęku a przede wszystkim wyrwała poczucie własnej wartości. Uczucie skazania na trwanie u boku tyrana wzięło górę. Nie jestem w stanie pojąć dlaczego bita, gwałcona i poniżana kobieta, nie odchodzi, lecz trwa! W imię czego! Nie sposób mi pojąć takiego zachowania. Nie zamierzam krytykować czy oceniać tych zachowań. Nie mam do tego prawa, gdyż nigdy nie byłem w takiej sytuacji. Lecz staram się odpowiedzieć na pytanie, czy morderstwo było jedyną alternatywą na przerwanie pętli strachu? I znów w mej głowie pojawia się kolejne pytanie. Chyba najbardziej kontrowersyjne. Czy kara pozbawienia wolności, jest adekwatna do czynu? Przecież te kobiety, przez lata tkwiły w domowym więzieniu. Były pozbawione nie tylko godności, lecz wolności psychicznej. Owszem zabiły, lecz w akcie desperacji, ponieważ pewnego dnia coś w nich pękło. Często działały w amoku, a wspomnienia feralnego dnia widzą jak przez mgłę. Nie zamierzam, tak samo jak Pani Daria oceniać tych kobiet, czy też je usprawiedliwiać. Lecz wychodzę z założenia, że są możliwe inne formy kary, zadośćuczynienia. To, co dotyka mnie w tym reportażu, to również fakt, iż jedna z kobiet przyznała, że nie chciała dzwonić na „Niebieską Linię, żeby mu nie zaszkodzić. Nie chciałam na niego donosić”. Wiele z nich wycofywało zeznania. Niektóre z kobiet doświadczyły przemocy fizycznej i psychicznej w dzieciństwie od swoich rodziców. Trzy z ośmiu kobiet, odeszły od partnerów, którzy się nad nimi znęcali. Lecz kolejni okazywali się jeszcze większymi tyranami. Jedna z kobiet od najmłodszych lat uświadamiana była, że „facet, to Bóg i car”. Brak reakcji ze strony państwa, rodziny, czy też sąsiadów jest reakcją dającą oprawcy poczucie przyzwolenia na takie działania. Daria Górka napisała wstrząsający reportaż, w którym kobiety niegdyś pozbawione głosu, zabierają go na nowo, by uświadomić społeczeństwo, że problem przemocy wobec kobiet nie jest fikcją, lecz jak wskazują przytoczone w książce statystyki „rocznie nawet 1000 000 Polek doświadcza przemocy. Co trzecia kobieta w Polsce przynajmniej raz w swoim życiu była ofiarą przemocy”. Statystyki zatrważają i tylko od nas zależy, czy powstrzymamy falę przemocy. Niech książka Pani Darii będzie dla nas sygnałem alarmowym, by reagować! By nie bać się! Bowiem przemoc karmiona strachem zwiększa apetyt oprawcy dając mu poczucie bezkarności. Słowa podziękowania oraz uznania kieruję w stronę Darii Górki oraz Wydawnictwa Mova. „Aż do śmierci” to książka, która otwiera oczy na reagowanie na przemoc. Przemoc która ich ofiarom zamknęła widok na lepsze jutro. Każdego dnia słychać wołanie, nie bądźmy głusi i reagujmy. Jeśli widzisz, słyszysz reaguj dzwoniąc na pogotowie dla ofiar przemocy domowej 2 2 6 6 8 7 0. Warto reagować! Warto sięgnąć po książkę, by uświadomić sobie, jak katastrofalne skutki może mieć brak naszej reakcji. Autorka na końcu swej książki kieruje piękne słowa do kobiet i mężczyzn. Warto te słowa zapisać i zapamiętać na każdy dzień. Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Mova.

[Adres usunięty]