Michał Choromański

Michał Choromański należy do grona najpopularniejszych polskich prozaików doby dwudziestolecia międzywojennego. W swoim dorobku ma powieści, opowiadania oraz kilka sztuk teatralnych. W okresie młodzieńczym pisał w języku rosyjskim.

Michał Choromański (1904-1972) urodził się w Jelizawietgradzie (obecnie Kropywnycki), na obszarze dzisiejszej Ukrainy. Po śmierci ojca, pozbawiony wraz z rodziną źródła utrzymania, parał się różnymi zajęciami - pracował w piekarni, udzielał korepetycji, uczył rysunku i próbował swoich sił w dziennikarstwie. Zafascynowany malarstwem portretowym stworzył kilka obrazów. Z tego okresu pochodzą również jego pierwsze próby pisarskie w języku rosyjskim.

Od wczesnych lat młodzieńczych prozaik zmagał się z gruźlicą, znaczną część życia spędził więc w szpitalach i uzdrowiskach. W 1924 roku przyjechał do Polski, gdzie nawiązał znajomości z wybitnymi ludźmi kultury: Witkacym, Kazimierzem Wierzyńskim czy Karolem Szymanowskim. W 1940 roku wraz z żoną wyemigrował do Brazylii, a następnie Kanady. Do Polski wrócił 12 lat po zakończeniu II wojny światowej.

Największa popularność prozaika przypada na lata międzywojenne. Michał Choromański współcześnie pamiętany jest przede wszystkim jako powieściopisarz, a najsłynniejsze dzieła w jego dorobku twórczym to "Biali bracia", "Zazdrość i medycyna", "Schodami w górę, schodami w dół" czy "Skandal w Wesołych Bagniskach". Trzy ostatnie doczekały się ekranizacji.

Powieść "Zazdrość i medycyna", na podstawie której powstał film w reżyserii Janusza Majewskiego, w 1933 roku została wyróżniona Nagrodą Młodych Polskiej Akademii Literatury.