Maksym Gorki

Maksim Gorki był rosyjskim pisarzem oraz publicystą. Żył w latach 1868-1936 (urodził się w Niżnym Nowogrodzie, zmarł natomiast w Moskwie). Uważano go za szczególną postać dla rosyjskiego modernizmu zaliczającego się do okresu srebrnego wieku. Najprawdopodobniej zapoczątkował socrealizm w literaturze. Stał się również pierwszym przewodniczącym Związku Pisarzy ZSRR.

Choć przed rewolucją październikową Gorki przyjaźnił się z Leninem, był przeciwny temu wydarzeniu. Ukazywały się wówczas jego antybolszewickie felietony i starał się pomagać aresztowanym pisarzom. Z kolei w socjalistycznej rzeczywistości doskonale egzystował z władzami, podzielając ich poglądy. To dzięki niemu Stalin miał możliwość budowania na Zachodzie odpowiedniego obrazu ZSRR. Gorki był też z tego względu obsypywany wieloma przywilejami, za sprawą których w ojczyźnie żyło mu się bardzo dobrze.

Jego debiut prozatorski miał miejsce w 1892 roku. Największą popularność przyniosło mu jednak trzytomowe wydanie "Szkiców i opowiadań", jak również dramaty "Na dnie" oraz "Mieszczanie". Ukazała się również jego autobiograficzna trylogia, złożona z tomów: "Dzieciństwo", "Wśród ludzi" oraz "Moje uniwersytety". Spora część prac tego autora pojawiła się po polsku, na przykład "Pisma" (złożone z szesnastu tomów), a także pamflety oraz artykuły. Wśród jego powieści należy wymienić takie tytuły, jak: "Matka", "Foma Gordiejew" oraz "Artamonow i synowie", natomiast wśród noweli są to: "Na kraju Ziemli" czy "Życie Matwieja Kożemiakina".