Eugeniusz Zamiatin

Eugeniusz Zamiatin to żyjący w latach 1884-1937 rosyjski pisarz science fiction, ale także satyryk polityczny, krytyk i publicysta, któremu rozgłos przyniosła antyutopijna powieść "My".

Eugeniusz Zamiatin, a właściwie Jewgienij Iwanowicz Zamiatin, przyszedł na świat w 1884 roku w Lebiedianie. Jego ojciec był prawosławnym księdzem i nauczycielem, zaś matka pianistką. Najprawdopodobniej miał synestezję, gdyż literom i dźwiękom zwykł przypisywać doznania innych zmysłów. Uczęszczał do gimnazjum w Lebiedianie, następnie zaś do gimnazjum w Woroneżu, którą to szkołę ukończył w 1902 roku z najwyższymi notami. Następnie podjął studia w Instytucie Politechnicznym im. Piotra Wielkiego w Petersburgu, gdzie kształcił się na kierunku budowa okrętów. W tym czasie wstąpił do partii bolszewickiej i brał czynny udział w spotkaniach studentów na rzecz rewolucji.

W 1908 roku, po ukończeniu studiów i otrzymaniu dyplomu inżyniera, opuścił szeregi partii i podjął pracę w katedrze modelowania sylwetek statków na macierzystej uczelni. W tym samym roku zadebiutował opowiadaniem "Odin". Trzy lata później opublikował opowiadanie "Diewuszka", a także stworzył dobrze przyjętą przez krytyków i czytelników groteskową nowelę zatytułowaną "Opowieść prowincjonalna". Rozgłos zdobyła także napisana dwa lata później nowela "Na końcu świata", skonfiskowana przez cenzurę.

Zamiatin pisał przede wszystkim nowele i opowiadania. Podczas jego pobytu w Anglii powstało opowiadanie "Wyspiarze", później stworzył takie tytuły, jak "Mamaj", "Smok" czy "Jaskinia". Na swoim koncie miał też powieści "Łowca ludzi", "My" oraz "Bicz Boży". Tworzył również dramaty, m.in. "Stosy św. Dominika". Pod koniec życia wyemigrował z Rosji i osiadł w Paryżu, gdzie pracował nad niedokończoną powieścią "Bicz Boży". Zmarł w 1937 roku w Paryżu.