Pisząc tę książkę, Xavier Farré wyprowadza czytelnika „na suchego przestwór oceanu”: poprzez własne zmagania z językiem, przekładanie literatury i samego siebie na obce języki, tworzy osobistą poetykę. Kataloński poeta i tłumacz literatury polskiej i słoweńskiej na kataloński i hiszpański, powtarza wyzwanie Czesława Miłosza, „czym jest poezja, która nie ocala”. Jego rozważania– o poezji i Zagładzie, istnieniu w obcym języku i wyobcowaniu, symbolicznie otwiera obraz spadającego Ikara. Zamyka je zaś scena prawykonania Kwartetu na koniec czasu Oliviera Messiaena w obozie w Görlitz w styczniu 1941 roku, przed widownią złożoną z więźniów i strażników. „Wiersz prowadzi mnie na terytoria których badanie bywa bolesne – pisze Farré– Są różne poetyki, najbardziej przyciągają mnie jednak te, które każą mi zaglądać w najbardziej niedostępne zakamarki samego siebie lub innego, zapuszczać się na niezrozumiałe dla mnie obszary. Nie jestem adwokatem poezji bólu, mówię raczej o poezji nieobecności. Wiersz rodzi się z nieobecności.”
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii poezja
