Audiobook Zjazd absolwentów mp3

Pomysł na fabułę bardzo mi się spodobał, opis wydawcy zaintrygował. Historia odnosi się do wydarzeń z dwóch okresów czasowych.

W 1992 roku w mroźną noc 19-letnia Vinca, ucieka z nauczycielem filozofii, z którym ma potajemny romans. Nikt już nigdy jej nie widział. 25 lat później na zjeździe absolwentów spotykają się niegdyś nierozłączni przyjaciele Vinki - Thomas i Maxime – którzy nie kontaktowali się ze sobą od czasów szkolnych. Zaraz po zjeździe jeden z budynków szkoły ma zostać wyburzony. Thomas i Maxime wiedzą, że są w nim ukryte zwłoki i że wkrótce prawda będzie musiała wyjść na jaw.

Miałam duże oczekiwania wobec tej książki. Bardzo lubię twórczość Musso i zdecydowałam się poznać wszystkie jego polskojęzyczne tytuły. Dotarłam do połowy i przy powyższej książce mam mały kryzys. Choć niezmiennie pióro pisarza jest dla mnie bardzo przyjemne, lekkie, to mam pewne zastrzeżenia co do samej treści. Wydaje mi się nieco przekombinowana. Mnogość wątków, które rozmywały sedno zagadki, w tym przypadku nie podnosiła atrakcyjności książki. Motywy kierujące bohaterami były dla mnie chwilami niezrozumiałe. Brakowało mi wyrazistości przedstawionych postaci, chociaż tych najważniejszych, w tym samego Thomasa. Nie żałuję jednak czasu poświęconego tej książce, gdyż motyw zwłok zamurowanych w szkolnej ścianie pozostanie w mojej głowie. 😉 Książka mnie nie oczarowała, ale nie była też zła. Doceniam zakończenie - nie będę zdradzała Wam szczegółów, ale jeśli czytacie i w połowie czujecie się znużeni, nie odkładajcie książki - warto wytrwać do końca.

To moje pierwsze spotkanie z Guillaume Musso. Jestem przekonana, że nie ostatnie. Jak to się stało, że autor jeszcze nie pojawił się w mojej biblioteczce? Zupełnie nie wiem. Dzięki Wydawnictwu Albatros nadrabiam moje zaniedbanie.

Jest zima roku 1992. Kampus renomowanego, prywatnego liceum jest sparaliżowany przez burzę śnieżną. W niedzielę 22 grudnia dziewietnastolenia Vinca Rockwell ucieka do Paryża ze swoim dwudziestosiedmioletnim nauczycielem filozofii Alexisem Clementem. Zakochany w niej Thomas Degalais nie może uwierzyć, że dziewczyna tak po prostu uciekła i przez dwadzieścia pięć lat nie skontaktowała się z nim.

Thomas przyjeżdża na zjazd absolwentów szkoły w roku 2017. Po skończeniu szkoły, został pisarzem i napisał ponad dziesięć książek. Jednak przez te dwadzieścia pięć lat często myślał o Vincy. Spotyka się ze swoim najlepszym przyjacielem Maxime i razem próbują rozwiązać zagadkę zaginięcia dziewczyny. Odkrywają, że nic nie jest takie, jakie by się wydawało.

„Ojciec zaśmiał się szyderczo. Wcale nie był zażenowany. Czułem, że rozmowa sprawia mu przyjemność. Najwyraźniej napawał się pozycją rodzica, który utwierdza się we władzy nad synem, zadając mu ból.

- Jesteś podły. Brzydzę się tobą! – rzuciłem.

To go wreszcie ruszyło. Wstał i zbliżył twarz do mojej twarzy.

- W ogóle nie znałeś tej dziewczyny! Ona była wrogiem, chciała nas zniszczyć, unicestwić naszą rodzinę! – Wskazał na zdjęcia rozrzucone na stole. – Wyobraź sobie tylko, co by było gdyby te zdjęcia dostały się w ręce twojej matki czy rodziców innych uczniów! Ty żyjesz w świecie bajki, literatury! Rzeczywistość jest inna. Brutalna. Okrutna.”

Powieść toczy się dwutorowo. Przeszłość opowiadana ustami bohaterów – rok 1992 oraz czasy obecne – zjazd absolwentów w roku 2017. Niesamowite zwroty akcji, pojawiające się coraz to nowe dowody, dzięki którym Thomas i Maxime zbliżają się do rozwiązania zagadki.

Dawno nie czytałam tak świetnie prowadzonego kryminału. Autor przez cały czas trzymał mnie w napięciu. Do ostatnich stron nie byłam pewna, kto tak naprawdę zabija. A postać Vincy mnie intrygowała, choć czułam, że nie jest taka, jak myśli o niej zakochany Thomas.

Co mnie zachwyciło w tej książce - to cudowne cytaty. Przed rozpoczęciem każdego rozdziału, wypisany były zdania świetnie oddające klimat tej części.

„Nie wiem, kto to powiedział, że ludzie dostają od losu tyle, ile są w stanie znieść, ale to nieprawda. Najczęściej los to perwersyjny [motyla nóżka], który niszczy najsłabszych, podczas gdy dranie żyją długo i szczęśliwie.”

Po przeczytaniu tak interesującej książki, każdą kolejną powieść autora – biorę w ciemno.