Asiunia

Mój 10 letni syn przeczytał tę książkę 2 godziny bardzo go wciągnęła. Po skończeniu przyniósł mi ją i powiedział mamo musisz ją przeczytać Agnieszka Wrocław

POLECAM TĘ KSIĄŻKĘ, PONIEWAŻ KTO POWIEDZIAŁ, ŻE AKUTAT MUSI BYĆ PRZECZYTANA PRZEZ UCZNIA SZKOLY PODSTAWOWEJ JAKO LEKTURA. GDY MOJ SYN JĄ PRZECZYTAŁ NIE MOGŁAM SIĘ OPRZEĆ ŻEBY JEJ NIE PRZECZYTAĆ. ZAWSZE II WOJNA WYWOŁUJE U MNIE SMUTEK, SZCZEGÓLNIE KIEDY CZYTAM ILE DZIECI UCIERPIAŁO I ZGINĘŁO. PODZWIAM PANIĄ JOANNĘ, ŻE ZDECYDOWAŁA SIĘ OPISAĆ CALE JEJ DZIECIŃSTWO W TYM TRUDNYM MOMENCIE JEJ ŻYCIA. JAKIE TO TRUDNE GDY MAME JEJ ZABRALI I WYWIEŹLI, JAKIE TO TRUDNE KIEDY MUSIAŁA PRZEBYWAĆ W OBCYCH DOMACH. CZUJE JEJ BÓL. NAPEWNO PŁAKAŁA ZA MAMĄ I TATĄ I ZA RODZENSTWEM. TULACZKA I GŁÓD TO BYŁO PEWNIE DLA NIEJ OKROPNE PRZEŻYCIE. ALE PRZEŻYŁA. UCIESZYLAM SIĘ KIEDY TATA WRÓCIŁ DO NIEJ. ........POLECAM KSIĄŻKA DLA KAŻDEGO I TEGO DUZEGO I MALEGO😁😁😁😁😁

Bardzo poruszająca historia, ktora pokazuje dzieciom czym byla wojna oczami malej dziewczynki. Polecam

Joanna Papuzińska Asiunia, ilustracje Maciej Szymonowicz, wczoraj wspominałam swoją pierwszą przeczytaną wojenną książkę. Kiedy byłam mała nie pisano i nie drukowano ich zbyt wiele, chociaż gdyby istniały, czytałabym je z wielką ciekawością. Teraz już od kilku lat takich wydawnictw pojawia się coraz więcej. Skierowanych do starszego, ale również małego dziecięcego czytelnika. Wzruszające opowieści, piękne ilustracje. Wydawnictwo Literatura w serii Wojny dorosłych - Historie dzieci wydało już kilkanaście książek dotyczących wojny widzianej oczami dziecka. Są między nimi także książki o znanych postaciach takich jak Irena Sendlerowa, książki dotyczące zsyłek, wojen mających miejsce na różnych kontynentach, imigrantów czy uczące tolerancji.

Asiunia jest wśród niej chyba najbardziej znaną opowieścią. Wydana po raz pierwszy w 2011 roku, ja mam wydanie czternaste, uzyskała wiele książkowych nagród, a od kilku lat jest również w kanonie lektur szkolnym klas I-III.

"- O przed wojną... - mówiła babcia - to było inne życie. Ale ja nie znałam żadnej przedwojny, bo jeszcze mnie wtedy nie było na świecie. Ale tak naprawdę nie znałam też wojny, była sobie gdzieś daleko, "na froncie" - jak się mówiło, była też na ulicach, w postaci żołnierzy, którzy chodzili, tupali butami i mogli do ludzi strzelać i łapać ich do samochodów. Ale do domu dotychczas nie wchodziła. Teraz się okazało, że wojna może nie tylko przyjść do domu, ale nawet go zabrać".

Wojenna historia małej Joanny zaczyna się od aresztowania mamy w 1944 roku. Dziewczynka ma pięć lat. Była zbyt mała, żeby pamiętać to, co działo się wcześniej. Zapewniający bezpieczeństwo dom rodzinny, a następnie nagły jego brak. Takie są wojenne wspomnienia pięciolatki. Potem jest już tylko tułaczka dziewczynki oraz rodzeństwa po domach różnych krewnych i znajomych rodziny. Strach, zimno, głód, a do tego obce miejsca i często nieznajomi ludzie. Nikomu nie jest łatwo odnaleźć się w takiej sytuacji. A dziecku szczególnie trudno.

Nie miałam okazji czytać takich książek będąc dzieckiem, sięgam zatem po nie teraz. Cieszę się, że powstają. Wojna to trudny temat, również dla dziecka, powinno się jednak o niej nadal pisać, mówić, żeby pamiętać i budzić wrażliwość również najmłodszego czytelnika.

Książka Joanny Papuzińskiej "Asiunia" bardzo mnie zaskoczyła swoją treścią. Moje zaskoczenie wynikało z tego, że książka poruszająca tematy wojenne przeznaczona była dla uczniów wczesnych klas szkoły podstawowej. Sama pewnie nigdy nie sięgnęłabym po tę książkę, ale mój syn miał za zadanie przeczytać ją jako lekturę szkolną. Kiedy opowiedział mi mniej więcej o czym jest ta książka, sama postanowiłam ją zgłębić.

Wojna jest tematem trudnym, ale poruszanym naprawdę już niemal z każdej strony. Tutaj jednak sytuacja wygląda nieco inaczej. Książka na temat wojny napisana jest dla dzieci. Główną bohaterką książki jest tytułowa Asiunia. Co ciekawe, okazuje się, że jest to sama autorka książki. Jest to bowiem w pewnym sensie książka autobiograficzna Joanny Papuzińskiej. Książka ta przedstawia oczami 5-letniego dziecka życie podczas wojny. Pokazuje, jaki to był straszny czas także z perspektywy dziecka. Jest to książka od dziecka z czasów wojny dla dzieci współczesnych. Moim zdaniem jest to bardzo dobra książka i cieszę się, że jest lekturą szkolną, gdyż dzięki temu więcej dzieci będzie miało okazję ją przeczytać. Będą one mogły sobie uświadomić, jak dobrze im się żyje w obecnych czasach i że kiedyś było naprawdę ciężko. Dzieci obecnie trzyma się pod kloszem, a ja uważam, że powinno się je od najmłodszych lat oswajać z historią Polski, także z tymi mrocznymi czasami wojny. Te wspomnienia pięcioletniej dziewczynki spisane niezwykle barwnie, będą ku temu bardzo pomocne. Warto także zwrócić uwagę na przepiękne i przyciągające wzrok ilustracje.

Książka ta, mimo że porusza ciężkie i tragiczne tematy, to dzięki temu, iż napisana jest językiem dziecka, ich wydźwięk nie jest aż tak bardzo dramatyczny. Sprawia to, że nadaje się ona jako lektura dla dzieci. Z mojej perspektywy książka ta również jest ciekawa, mimo że napisana dla dzieci, to czytało mi się ja niezwykle szybko i z wielkim zainteresowaniem. Świetnie, że ta książka została wpisana do kanonu lektur klas początkowych. To bardzo ważne.

Od przyszłego poniedziałku w Przemyślu ferie zimowe. Przy tej okazji zachęcam do odwiedzenia Przemyskiej Biblioteki Publicznej na ulicy Grodzkiej i zapisanie dziecka/ci na literackie bingo, które trwa do końca stycznia. To świetna okazja do pobuszowania w dziale dziecięcym, bo ten jest  tu naprawdę imponujący. Jednym z tematów jest książka, której akcja rozgrywa się w czasie II Wojny Światowej, temat trudny, ale ważny, zwłaszcza teraz, kiedy wojna jest tuż za naszą granicą. Muzeum Powstania Warszawskiego wraz z wydawnictwem Literatura wydało serię podejmującą temat wojny, na podstawie prawdziwych historii dzieci, których dzieciństwo naznaczyło zaklęcie na literę „w”.

My zaczęliśmy od „Asiuni” Joanny Papuzińskiej, autorki, ale i głównej bohaterki tej opowieści. Traumatyczne opuszczenie domu rodzinnego, utrata jednego z rodziców, przeprowadzka do zupełnie obcych ludzi, brak pożywienia, brak poczucia bezpieczeństwa,  front, to wszystko widziane oczami dziecka i przekazane najwierniej, jak tylko się dało. Wzruszająca jest to historia do czytania razem z dzieckiem, by w razie pytań lub wątpliwości móc natychmiast śpieszyć z wyjaśnieniem. Wartością dodaną są tu absolutnie wspaniałe ilustracje Macieja Szymanowicza. Bardzo gorąco zachęcam do lektury wraz z dzieciakami.

"Asiunia" to książka, która może ułatwić rozmowę z dzieckiem na coraz częściej poruszany temat jakim jest wojna. Opowiedziana jest oczami dziewczynki, Jej zmaganiami z rzeczywistością i ciągłymi przeprowadzkami. Czytając ją mimo, że jestem dorosły miałem łzy w oczach. Przekaz jest prosty i nie porusza drastycznych scen jakie mają miejsce na wojnie. Dzięki czemu bez obaw można sięgnąć po "Asiunie" by wyjaśnić dziecku stosownie do wieku czym jest wojna. Temat poruszany w książce jest ciężki, ale napisany tak by nie przestraszyć niepotrzebnie natłokiem informacji. Jak dla mnie pozycja warta uwagi.

Asiunia to przejmująca opowieść o wojnie widzianej oczami dziecka. Dziecięce książki prawie nie poruszają tematyki wojny. Osobiście sama jako dziecko nie doświadczyłam żadnych traumatycznych czy wyjątkowo smutnych wydarzeń. Oczywiście miałam gorsze dni i wiele razy płakałam w poduszkę jak każde dziecko, ale ta książka wreszcie pozwala zmierzyć się z trudnymi emocjami. Jeszcze zanim dziecko przeżyje je na własnej skórze w rzeczywistości. Czytając historię małej małej Asiuni można nauczyć się empatii. Moim zdanie nie powinno się przed dziećmi ukrywać wojny.