Arsene Lupin. Hrabina Cagliostro

Przyznam szczerze, że moje pierwsze spotkanie z twórczością Maurice Leblanca - autora odpowiedzialnego za stworzenie literackiego charakteru, który z powodzeniem należałoby wcielić w sam środek panteonu najznamienitszych postaci kryminalnych - nie wypadło korzystnie.

Przynajmniej wtedy, dziś na szczęście wrażenia mam diametralnie odmienne. W przypadku serii opowiadań o Dżentelmenie Włamywaczu, odnosiłam wrażenie jakby to sama forma sprawiała mi problem; nie podobała mi się szczątkowa kreacja – tak przecież interesującej! - sylwetki, miałam problem z absurdalnie gnającą akcją i w żaden możliwy sposób nie mogłam nadążyć za ciągiem rewelacji, choć brzmiącymi fascynująco, to przedstawionymi jednak miałko i nijako.

Sięgając więc po powieść, posiadałam pewne obawy, ale jak się szybko okazało – bezzasadne. Bo tym razem Leblanc, pomimo pozornie mikrej objętości omawianego tytułu, popisał się przede mną nie tylko pięknym piórem, lecz równie fantastycznie skonstruowaną historią sensacyjno – szpiegowską.

Tak, dobrze czytacie – te ekscytujące przeżycia młodego Arsèna Lupina można z powodzeniem zaliczyć do miksu będącego po trosze sprawnie rozpisanym kryminalikiem, a po trosze klasycznym przykładem historii awanturniczej, podszytej odrobiną romantyzmu, wisielczego humoru i uroczo słodkiej pikanterii.

Wyborna to mieszanka, zwłaszcza dla entuzjastów prozy Christie czy choćby Doyle’a, ponieważ Leblancowi udało się wykorzystać wszystkie niezbędne elementy, z reguły zaskarbiające sympatię czytelników. Akcja ‘Hrabiny Cagliostro’ pędzi już od pierwszych stron i nie zwalnia ani na minutę. Jest jednak przy tym angażująca i w pełni satysfakcjonująca - podejrzewam zresztą, że to przez wzgląd na silnie rozwiniętą osobowość Arsèna, na jego osobiste perypetie; w tym utworze bowiem znalazło się w końcu miejsce na dokładny szkic postaci, na dostanie rozpisanie jej oryginalnych cech i ukształtowanie pewnego rodzaju trójwymiarowości. Łatwo z Lupinem sympatyzować, równie łatwo wczuć się w jego nastroje, a już w ogóle najwspanialej - móc wspólnie przeżywać coraz to bardziej zaskakujące epizodziki. Bo tych zdecydowanie nie brakuje.

Genialność Leblanca przejawia się w wyszukanych intrygach oraz spiskach. Zagadka pogania zagadkę, domysł goni domysł, a aura napięcia i tajemniczości unosi się nad bohaterami tego hipnotyzującego dramatu. Na naszych oczach rozgrywa się przedstawienie absolutnie zajmujące, gdzie mnogość oraz niepewność kreślonych scenariuszy każe w pełni skupiać na sobie całą uwagę, by do ostatniej chwili - do tego jednego, decydującego momentu, do finalnego aktu - z przejęciem świadkować wszystkim zaskakującym wydarzeniom.