Arogancki Anglik

Recenzja

„Arogancki Anglik”

Autor: Anna Margot

Wydawnictwo: WasPos

Czy miłość potrafi zignorować różnice klasowe, status majątkowy i życiowe doświadczenia? A może to właśnie one najbardziej wystawiają ją na próbę? „Arogancki Anglik” Anny Margot to romans, który pod lekką, momentami zabawną formą kryje znacznie więcej, historię o dojrzewaniu, przewartościowaniu i uczuciu, które rodzi się tam, gdzie nikt go nie planował.

Alexander Harris jest ucieleśnieniem sukcesu. Londyński prawnik z przyszłością prezesa rodzinnej kancelarii, bogaty, pewny siebie, prowadzący hulaszczy tryb życia i dbający o wygląd z niemal obsesyjną precyzją. Jego świat jest uporządkowany, komfortowy i pozornie idealny. Do czasu. Jedno ultimatum zmusza go do wyjazdu do Polski i zamieszkania u babci z dala od luksusu, wpływów i wygód, które dotąd definiowały jego codzienność.

Właśnie tam poznaje Laurę, studentkę, która z determinacją i cichą siłą walczy o normalność. Pracuje, studiuje i opiekuje się ojcem alkoholikiem. Nie oczekuje ratunku, nie zachwyca się bogactwem, nie daje się olśnić nazwisku. Jest dokładnym przeciwieństwem świata, z którego pochodzi Alexander. Ich spotkanie to zderzenie dwóch rzeczywistości: komfortu i codziennej walki, cynizmu i empatii, arogancji i wrażliwości.

Autorka z wyczuciem prowadzi relację bohaterów, stopniowo obnażając ich słabości i potrzeby. Alexander uczy się pokory, a Laura staje przed pytaniem, czy uczucie potrafi przetrwać różnice klasowe, kulturowe i językowe. Iskrzy, bywa zabawnie, bywa też boleśnie prawdziwie.

Największą siłą powieści jest wiarygodność przemiany bohaterów, szczególnie Alexandra. Autorka nie serwuje czytelnikowi bajkowej metamorfozy w kilku rozdziałach. Zamiast tego pokazuje proces, pełen irytacji, błędów, wewnętrznych pęknięć i powolnego odkrywania, że pieniądze nie rozwiązują wszystkiego. Arogancja ustępuje refleksji, a poczucie wyższości, pokorze. Ta ewolucja jest momentami niewygodna, ale właśnie dlatego tak prawdziwa.

Laura to bohaterka, która nie pozwala się zepchnąć do roli romantycznej nagrody. Jest rozsądna, niezależna i świadoma własnych granic. Jej siła tkwi w konsekwencji i cichej godności. To kobieta, która nie potrzebuje wybawcy, potrzebuje zrozumienia. Relacja między nią a Alexem rozwija się naturalnie, oparta na dialogach, napięciu i emocjach, które dojrzewają stopniowo. Jest tu miejsce na humor, słowne potyczki i iskrzenie, ale także na momenty bolesnej prawdy.

Na uwagę zasługują również postacie drugoplanowe, szczególnie babcia Alexandra, ciepła, bezpośrednia i mądra życiowym doświadczeniem. To ona wprowadza do historii równowagę i przypomina, że prawdziwa bliskość buduje się z drobnych gestów i obecności, a nie z pozycji społecznej.

Styl Anny Margot jest lekki, naturalny, pełen błyskotliwych dialogów i subtelnego humoru. Książkę czyta się szybko, niemal jednym tchem, ale bez poczucia pustej rozrywki. Autorka umiejętnie balansuje między lekkością romansu a emocjonalną głębią, dzięki czemu historia zostaje w pamięci na dłużej.

„Arogancki Anglik” to współczesna, przewrotna wariacja na temat Kopciuszka, bez lukru, za to z charakterem i sercem. To opowieść o tym, że prawdziwe bogactwo nie kryje się na koncie bankowym, lecz w relacjach, lojalności i umiejętności bycia dla drugiego człowieka. Idealna propozycja dla fanów motywu enemies to lovers, różnic klasowych i bohaterów, których przemiana daje czytelniczą satysfakcję.

Ciepła, zabawna, momentami wzruszająca, zdecydowanie warta uwagi i polecenia. Jeśli znacie pióro Anny Margot, ta książka spełni oczekiwania. Jeśli nie, będzie doskonałym początkiem tej literackiej przygody.

Szukacie romansu na prezent dla koleżanki, przyjaciółki, czy cioci? To już macie. Oczywiście pod warunkiem, że są pełnoletnie.

Książka Anny Margot to współczesna i niezwykle dynamiczna wariacja na temat klasycznej bajki o Kopciuszku. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w historię, która z impetem zderza ze sobą dwa skrajnie różne światy – ten pełen blichtru i pieniędzy oraz ten autentyczny, skupiony na codziennych zmaganiach. Mimo że jest to romans, autorka prowadzi narrację z dużą lekkością i sporą dawką humoru, co sprawia, że jest to idealna lektura na wieczór pod kocykiem i z czekoladą.

Głównym bohaterem jest Alexander Harris, młody, londyński prawnik z wyższych sfer. Jest przesadnie zadbany, arogancki i ma wszystko: pozycję, klasę, pieniądze, a przede wszystkim przekonanie, że może mieć każdego. Jego hulaszczy tryb życia w końcu prowadzi do ultimatum: aby przejąć rodzinną kancelarię, musi spędzić kilka miesięcy na totalnym odludziu u babci, w małej, ubogiej wsi. Dla Alexa, to prawdziwy szok kulturowy.

W tym nowym, nieznanym mu świecie, gdzie pieniądze nagle przestają być kartą przetargową, Alex poznaje Laurę Dobkiewicz – studentkę Architektury Wnętrz. Jest ona jego totalnym przeciwieństwem: skromna, autentyczna i obciążona mnóstwem problemów, ale przy tym silna, pełna humoru i pewności siebie. Laura pragnie tylko spokoju i stabilizacji. Arogancki, powierzchowny Anglik jest ostatnią osobą, której chciałaby zaufać, a jego pieniądze w ogóle jej nie interesują.

To zderzenie postaw i przynależności społecznej jest fundamentem powieści. Autorka świetnie pokazuje, że w nowym otoczeniu ludzie mierzą człowieka nie po tym, co ma, lecz jakim jest.

Książka jest prowadzona z dwóch perspektyw w narracji pierwszoosobowej (Alexander Harris i Laura Dobkiewicz), co pozwala nam wniknąć w myśli obojga bohaterów i zrozumieć ich motywacje.

Relacja Alexa i Laury to istna mieszanka wybuchowa, pełna ciętych ripost, zabawnych utarczek słownych i chemii, której nie da się zignorować – mimo że często iskrzy aż do irytacji! Dialogi dominują nad opisami, co zapewnia powieści dużą dynamikę i pozwala przeczytać ją dosłownie w kilka godzin.

Największą zaletą jest przemiana Alexa. Obserwowanie, jak z zadufanego bogacza staje się mężczyzną zdolnym do empatii i zrozumienia, jest satysfakcjonujące i dodaje opowieści głębi. Autorka świetnie buduje ich relację, pokazując, jak dojrzewa ona od powierzchownej irytacji do autentycznego uczucia.

Lekki i humorystyczny styl pisania Anny Margot jest ogromnym plusem. Język powieści jest prosty i potoczny, idealnie pasujący do swobodnej, dowcipnej narracji.

Trzeba jednak zaznaczyć, że jest to lektura wyłącznie dla czytelnika pełnoletniego. Mimo lekkiego tonu sceny erotyczne są pisane w sposób bardzo bezpośredni, a opisy seksualności bywają dosłowne.

W czytaniu przeszkadzają jedynie literówki.