Archetyp

Gdybym została postawiona przed wyborem między czytaniem do końca życia książek ukochanych autorów a sięganiem tylko po debiuty, postawiłabym na to pierwsze. Ale na szczęście nie muszę się ograniczać, więc grono ulubieńców regularnie się powiększa, a mnie zachwyca możliwość odkrywania nowych talentów.

"Archetyp" to powieść, na którą zwróciłam uwagę przez bookstagram. Przy przeglądaniu zapowiedzi zapisałam sobie ten tytuł, ale co miesiąc na moją listę trafia więcej książek niż jestem w stanie przeczytać, a nie sięgam przecież tylko po nowości, niewykluczone więc, że mogłabym zupełnie o tym debiucie zapomnieć, gdyby nie entuzjastyczne recenzje na profilach, które cenię. Nie zawiodłam się i będę się zachwycać.

Wzięłam do ręki cienką, niepozorną pozycje, a okazało się, że na jej kartach skryła się prawdziwa petarda. Oczywiście można by uznać, że jednak wypadało rozwinąć niektóre wątki, wpleść w gnającą akcję kilka opisów dla wprowadzenia klimatu, ale zdecydowanie wolę taką opcję niż przegadane i niepotrzebnie rozwleczone historie, bo to chyba najczęstszy problem debiutantów. Mateusz Smogór miał genialny pomysł na fabułę i zaserwował go czytelnikom niemal w surowej formie, co mnie zwyczajnie kupiło.

Poczułam się totalnie wyrolowana, gdy poznałam tożsamość sprawcy przez to, że autor w zasadzie dał czytelnikom wszelkie możliwe narzędzia do samodzielnego rozwiązania sprawy, a ja zupełnie nie zwróciłam uwagi na niektóre szczegóły.

Podobała mi się też konstrukcja powieści, perspektywy w narracji trzecioosobowej często się zmieniały, a szczególne wrażenie robiły fragmenty listów pisane naturalnie w pierwszej osobie. Ciekawym doświadczeniem było to, że ze względu na ograniczone opisy, bohaterów można było poznać przede wszystkim przez ich zachowanie i większość z nich właśnie dlatego polubiłam. Ze względu na niektóre wątki nie liczę na kontynuację, ale mam nadzieję, że autor stworzy jeszcze mnóstwo równie dobrych kryminałów.

"Archetyp" to książka do wciągnięcia w jedno popołudnie, nie tylko dlatego, że jest dość krótka, ale głównie przez to, że trudno się od niej oderwać. Są brutalne morderstwa, jest śledztwo, które rozkręca się bardzo powoli, są wątki osobiste oddziałujące na pracę zespołu policjantów - fani kryminałów będą usatysfakcjonowani.

Moje 9/10.

O kochani jakie to było dobre. Ta ksiązka to 250 stron prawdziwej jazdy bez trzymanki. Pełnej brutalnych opisów, ciekawych bohaterów i nagłych zwrotów akcji. Gdy dobiega końca pozostawia czytelnika w lekkim odrętwieniu, w stanie totalnego ogłupienia. Bo chyba nikt nie spodziewa sie takiego zakończenia.

Giną młode kobiety. Morderca powiela te sam schemat, wybiera na ofiary jeden typ kobiet, morduje w podobny sposób a mimo to jest nieuchwytny. Intrygujące jest to jak autor świetnie wykreował tę postać. Mamy szansę poznać jego chore pragnienia, obsesje i myśli. Wchodzimy w jego popaprany umysł, nie domyślając się kim tak naprawdę jest.

Rozwikłaniem tej jakże skomplikowanej zagadki zajmuje się detektyw Kozak razem z przydzielonym zespołem. Prywatne problemy mężczyzny nie ułatwiają zadania. Ofiar przybywa a policja zdaje się być bezradna.

Jednak rozwiązanie tej zagadki jest dla Kozaka jak wiadro zimnej wody wylanej na łeb, jak lodowaty prysznic, który pozbawia tchu.

Kochani niech Was nie zwiedzie mała objętość ksiązki. Tu każde zdanie ba każde słowo ma znaczenie. Autor trzyma czytelnika w totalnym napięciu od początku do końca a zakończeniem rozwalił system.

Dla mnie to bardzo udany debiut. Z ogromną ciekawością czekam na kolejne ksiązki autora.

Czytając książkę nie dostrzegłam, że to debiutancka powieść autora, wręcz przeciwnie, kryminał wzbudził moje zainteresowanie już od pierwszych stron. Fabuła także odegrała tutaj istotną rolę, wszystkie wątki zawarte w książce były ze sobą spójnie połączone, a co najważniejsze, bez niepotrzebnego rozwlekania ich, tylko po to, aby powieść liczyła więcej stron - po prostu krótko, zwięźle i na temat.

Główny wątek - morderstwa młodych kobiet jest tematem trudnym, a zwłaszcza sposób w jaki były one dokonywane.

Czy łatwo domyślić się kim jest morderca?

Uważam, że nie.

Sama potrzebowałam czasu, aby wytypować prawdziwego mordercę,

nie mając oczywiście pewności,

czy mam rację.

Przyznam się, że jak dotąd nie przeczytałam wielu kryminałów, ale dochodzę do wniosku, że jest to gatunek, który ma szansę stać się jednym z moich ulubionych rodzajów powieści.

Chętnie sięgnęłabym po kolejną książkę autora o podobnej tematyce.

"Mówią, że oczy są zwierciadłem duszy. Duszę też jej odebrałem. Ale najpierw zabrałem jej oczy..."

.

A co, jeśli ZŁO rodzi się pod wpływem chwili? Jedno spojrzenie, jeden moment - i człowiek jest już zainfekowany? Coś wypala mu piętno na dnie duszy. Wydaje mu się wtedy, że to, co czyni jest aktem tworzenia, artystyczną kreacją prowadzącą do powstania unikalnego dzieła sztuki. Czuje się jak Demiurg w akcie tworzenia, nie zdając sobie sprawy z tego, że jego domniemana "boskość" jest zaledwie deficytem w zakresie rozumowania, przeżywania i ekspresji emocji. Poznajcie "Archetyp" - kryminalny debiut, w którym kreacja procesów myślowych zachodzących w głowie psychopaty przyprawi Was o dreszcze, a efekt jego chorych i makabrycznych poczynań wzbudzi lęk...

.

"Archetyp" jest kryminałem dynamicznym. Niewielka objętość (niecałe 200 stron) oraz spora liczba poruszonych wątków sprawia, że czyta się go błyskawicznie. Akcja wciąga na tyle, że książkę ciężko odłożyć. Atutem jest to, że konstrukcja fabuły opiera się o dwie płaszczyzny. Jedna to kryminalne śledztwo, które z racji objętości nie jest pokazane jako długi i żmudny proces. Skoncentrowane jest raczej na przełomach, które prowadzą do rozwiązania tajemnicy makabrycznych morderstw. Otrzymujemy także ciekawych, chociaż nie do końca jednoznacznych moralnie bohaterów. Poznajemy ich całkiem dobrze, oglądając epizody z ich życia prywatnego. Warstwa obyczajowa nie jest jednak nadmiernie rozbudowana. Obraz śledztwa przeplatany jest "skrawkami" wynurzeń mordercy, dzięki którym lepiej poznajemy motyw oraz to, co dzieje się w jego głowie i sposobie myślenia.

.

Niektóre wątki wydały mi się na tyle intrygujące, że liczyłam na to, że będą bardziej rozbudowane. Tutaj nieco się jednak zawiodłam. Nie ma za to długich i zbędnych opisów. Ta forma jest raczej skondensowana i ograniczona do tego, co najważniejsze. Atutem jest szczypta humora w dialogach. Urzekła mnie również "ślonska godka" jednego z bohaterów. Makabryczne zbrodnie, obraz psychopatycznej osobowości mordercy, mocno zaskakujący finał i angażujące śledztwo. Warto przeczytać.

Jedna z najlepszych książek jakie czytałam. Trzyma w napięciu do ostatnich stron

Zaskakuje. Wciąga, ciężko oderwać się od czytania. Polecam dla każdego kto lubi dobre książki. Czekam na więcej ;)