Aport z oblężonego miasta. Dogman. Tom 8

Fabuła ósmej części tego cyklu płynie dość spokojnie, acz jest kilka bardziej wartkich momentów. Niezmiennie nadal jest to część serii zabawnych książek dla młodszych czytelników. Jednak pomimo tego, że ta historia jest wystarczająco inna niż to, co widzieliśmy wcześniej, ostateczne tematy nie zmieniły się ani trochę. Niestety ten tom nie należy moim zdaniem do najlepszych z serii. Pilkey chyba doszedł do momentu, kiedy sporo schematów powtarza i nieco odchodzi od głównego tematu, sprawiając, że to nie człowiek-pies jest głównym bohaterem, a kot Pet, Pecio i robo-ryba.

Więcej na: [Adres usunięty]

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją komiksu.

Na początku przyznam się, że nie czytałam komiksu chyba od 20 lat więc no.... Hihi....

Dogman to bardzo fajna historia, zarówno dla dzieci jak i dla dorosłych, którzy lubią taki gatunek. Mi się przyjemnie czytało ten komiks córce i....... O dziwo....... Moja córka sama proboje go czytać co jest niemałym sukcesem. Dotychczas nie bardzo lubiła próbować czytać i myślę, że to dlatego iż czytając w ciągu zdań nie czuła, że coś już przeczytała. Tutaj przeskakując pomiędzy chmurkami wizualnie wydaje się, że przeczytała więcej. Aż szkoda, że nie mamy poprzednich tomów Dogmana 😁

Polecam serdecznie!

PIESAGRAF 22

„Dogman” powraca z ósmym tomem swoich przygód. Tym razem jego twórcy (jeśli rozpatrywać rzecz, jako dzieło bohaterów książek Dava Pilkeya, czyli Harolda i Georgeia) lub twórca (gdy uznać za niego faktycznego autora, Pilkeya właśnie) biorą na warsztat „Paragraf 22”. Nie ważne jednak czy znacie książkę, czy nie, czy czytaliście poprzednie tomy serii albo to Wasz debiut, zabawa z „Dogmanem” jak zawsze jest udana. I wcale nie głupia, mimo często głupkowatego poczucia humoru.

Dogman jak zwykle bawi się w bohatera. Koty chcą dobrze, ale czy dobre wyjdzie? Bo może i drugą szansę warto dawać, ale czy na pewno kolejną, skoro wszystkie poprzednie nie przyniosły dobrych rezultatów? Co tu robi Fifi? O co chodzi z pewnym nieodpowiednim programem telewizyjnym? I czym to wszystko się skończy?

Zanim był „Dogman”, Dav Pilkey zasłynął stworzeniem serii książek dla dzieci (całkiem nieźle przeniesionej zresztą na kinowy ekran) „Kapitan Majtas”. Jej głównymi bohaterami były dwa psotne dzieciaki – George i Harold. Poza psotami, uwielbiali także tworzyć komiksy. Te najsłynniejsze z nich traktowały o tytułowym Kapitanie Majtasie, ale w ich dorobku znajdowało się jeszcze jedno dzieło – „Psigody Dogmana”. I to właśnie oni, za każdym razem, przedstawiani są jako autorzy tej serii – ale są też jej bohaterami, co prawda mniej istotnymi, bo pojawiającymi się jedynie we wstępie, ale jednak. Przez to „Dogman” to w pewnym sensie kontynuacja – nie tylko duchowa – kontynuacja „Majtasa”.

Ale to też niezależne przygody bohatera, który ma ciało policjanta, ale głowę psa i walczy [Adres usunięty]. z kotami. Przede wszystkim jednak to całkiem udany żart z superhero, w którym wszelkie motywy zostają obśmiane, a przy okazji znajdziecie tu odniesienia do klasyki literatury, popkulturowych kultowych dzieł i po prostu dobrą zabawę. Szczególnie, jeśli nadal macie w sobie coś z tego dzieciaka, który przed laty lubił psocić tak samo, jak Geroge i Harold i rozsmakowywał się w opowieściach tak tandetnych, że aż wspaniałych.

Pilkey tak, jak dobrze radził sobie, pisząc książki z serii „Kapitan Majtas”, tak i dobrze radzi sobie tworząc komiks. Rzecz jest prosta, tak jakby rysowały ją dzieci – i taka właśnie miała być – ale ujmująca, mająca swój urok i całkiem sporo niegłupich momentów, z obowiązkowym dla familijnych dzieł przesłaniem włącznie. Uzupełnia to zaś całkiem sympatyczne wydanie za przyzwoitą cenę.

Dla miłośników „Majtasa” to absolutne musisz-to-mieć. Ale i każdy, kto lubi komiksowe komedie, nie będzie zawiedziony. A że oryginalne wydanie liczy już dziesięć tomów i pewnie na tym się nie skończy, czytelnicy mają na co czekać.