Apartament

Dwójka bohaterów oraz ich córeczka, zostaje pewnego razu napadnięta we własnym domu przez uzbrojonych napastników. Mimo, że wyszli z tej sytuacji bez żadnego fizycznego uszczerbku, to jednak minione wydarzenie wywołało u nich traumę. Od tego czasu kontrolę nad ich życiem przejmuje strach i niepokój.

Ich przyjaciółka proponuje im krótkie wakacje, które pozwolą im chociaż na chwilę zapomnieć o tym co się stało.

Kiedy przylatują do Paryża, okazuje się, że nic nie jest takie, jak powinno być.

Książka doskonale ukazuje to, jak bardzo nieprzepracowane wydarzenia sprzed lat mogą odcisnąć piętno na dalszych losach człowieka i jego najbliższych.

Bohater z jednej strony stara się normalnie funkcjonować, a z drugiej, wciąż nie potrafi zapomnieć o tym co się stało.

Ta pozycja jest jednocześnie intrygująca i niepokojąca. Niektóre wydarzenia ciężko zrozumieć i żałuję, że autor nie rozwinął się nieco bardziej nad pewnymi kwestiami.

Nie jest to książka najwyższych lotów pod względem konstrukcji oraz języka, więc zwolennicy ambitnej literatury mogą czuć niedosyt, niemniej jednak autor prowadzi fabułę w taki sposób, że Czytelnik ma możliwość poznania motywów działania bohatera.

"Czuję, że wino uderzyło mi do głowy... osiągnąłem najprzyjemniejszą fazę nietrzeźwości... nie gnębią mnie wspomnienia."

Książka wymyka się standardowym wzorcom konstruowania intrygi. Początkowo nie różni się od innych powieści z dreszczykiem, tuzinkowy pomysł na fabułę, niespiesznie rozgrywana akcja, dość przeciętni bohaterowie, ale w miarę rozwijania wizji zrodzonej w wyobraźni autora, zagęszcza się atmosfera duszności i mroku. Scenariusz zdarzeń przybiera zaskakujący kierunek, wielokrotnie zbacza z utartego szlaku, stawia czytelnika w konsternacji, zdumieniu i zakłopotaniu. Nic z tego, co wydaje się prawdziwe, nie potwierdza zgodności z rzeczywistością. Zwabiona podstępem do pozornie zwykłej kryjówki tajemnic i zagadek, dopiero po jakimś czasie przekonuję się, że weszłam w siedlisko koszmaru i potworności. Uwielbiam snuć domysły i przypuszczenia, ale jeszcze bardziej dać się złowieszczo oszukać, uświadomić sobie, że dokonywane przeze mnie interpretacje ulegają nieustannej fluktuacji. Świetna gra z czytelnikiem, prowadzona na wysokim poziomie, choć otulona w fałszywą przeciętność i banalność, tak dla zmyłki i blefu.

Powieść we frapujący sposób wymyka się realności, im dłużej w niej przebywamy, tym bardziej wydaje się pokręcona, a sploty wątków coraz ciaśniej okręcają się wokół siebie. Narastający strach, niepokój o losy postaci, drżenie migających obrazów ciemności. Zupełnie jakby, poprzez śledzenie i przeżywanie tego, co przytrafia się bohaterom, wciągano odbiorcę w rozmowę na kilku poziomach podświadomości. Niektóre ścieżki prowadzą w obsesyjne, paranoiczne i paranormalne strefy. Nie tylko Mark i Steph dochodzą do kresu wytrzymałości, także śledzący fabułę wyczuwają coś piekielnie złego, co z każdą chwilą intensyfikuje moc, rozlewa się na wszystkich, a przy tym zupełnie nie przejmuje się wyrządzonymi szkodami. Przetrwanie wymaga poświęceń i ofiar, niezaspokojony głód istnienia domaga się krwawych rozwiązań, zaś instynkt zachowawczy jest silniejszy nad wszystko. Rodzinna trauma uruchamia lawinę niebezpiecznych zdarzeń. Paryskie wakacje mające uzdrowić relacje męża i żony przybierają nieoczekiwany obrót, czarne chmury i złośliwe podszepty wzburzają spokojne wody linii życia, zaczyna się spektakl wstrząsających wydarzeń. Przygoda czytelnicza zrobiła na mnie pozytywne wrażenie, tylko niekiedy brała mnie mega złość na bohaterów, gdyż nie wykazywali się konsekwencją w działaniu. Ale kto wobec potworności, z jakimi przyszło im się zmierzyć, miałby myśleć w oparciu o racjonalne podstawy?

B[Adres usunięty]

Muszę przyznać, że sięgnęłam po tę książkę w dużej mierze za sprawą jej okładki. Gdy tylko napotkałam ją wzorkiem od razu zapragnęłam ją przeczytać. Dopiero później przyszedł czas na przyjrzenie się opisowi, który choć interesujący nie wzbudził we mnie jakichś większych nadziei na porządny thriller. Spodziewałam się raczej ciekawy lektury, a nie jakoś specjalnie porywającej. I tutaj spotkałam się z miłym zaskoczeniem. Autorzy świetnie rozwinęli swój zamysł na fabułę. Lektura całkowicie wciąga już po kilkunastu stronach. Tym bardziej, że bohaterowie zachęcają do przyglądania się ich losom z zaangażowaniem. Zostali dobrze wykreowani, nie sprawiają wrażenia papierowych i z łatwością wzbudzają sympatię. Styl, w jakim została przedstawiona cała ta historia, jest prosty i przystępny w odbiorze, więc treść dosłownie się pochłania.Autorzy umiejętnie budują napięcie, choć pod koniec zabrakło im tego polotu. Tuż przed końcówką akcja jakby spowalnia, choć wcześniej była nieźle nakręcona, i czytanie już nie dostarcza tylu emocji. Ale nie ma się co martwić, bo sama końcówka w pełni to wynagradza.

Jeżeli jesteście spragnieni ciarek wędrujących po plecach, mrocznej atmosfery i pełnej niedopowiedzeń historii, to pozycja idealna dla Was.

“Apartament” to jedna z tych książek, obok której nie można przejść obojętnie. Zwolennicy dobrego thrillera psychologicznego z domieszką horroru będą w siódmym niebie, bo tak elektryzującej książki nie czytałam już dawno.

Głównymi bohaterami są Mark i Stehp Sebastian, którzy wraz z dwuletnią córką Hayden zamieszkują słoneczny Kapsztad. Ich historię poznajemy parę dni po brutalnym napadzie, gdzie uzbrojeni napastnicy włamują się do ich domu. Małżeństwo nie potrafi poradzić sobie z traumą i strachem, który zaczyna im towarzyszyć w każdej minucie życia. Szukając sposobu na powrót do normalności, postanawiają spełnić swoje ukryte marzenia i wyruszyć w podróż życia, do Paryża. Niestety brak wystarczających środków zmusza ich do skorzystania z oferty minimum. Decydują się na zamianę domów na jednym z portali interentowych. Kiedy docierają na miejsce, czar pryska. Apartament, który miał być lekarstwem na całe zło, staje się prawdziwym kluczem do koszmaru Państwa Sebastian.

“Apartament” to krótkie, proste i treściwe zdania, ciekawi i wyraziści bohaterowie oraz porywająca fabuła. Stopniowe, a zarazem mrożące krew w żyłach budowanie napięcia, tylko podsycało mój apetyt na dalszą część lektury. Zaskakująca kreacja głównych bohaterów, pomogła mi wczuć się w sytuację do tego stopnia, że o mały włos nie kupiłam biletu lotniczego rejsu Austria-Paryż, aby wraz z nimi współuczestniczyć w „przygodzie życia”.

Bliżej końca książki, fabuła „Apartamentu” skupia się w większości na osobie Marka, oferując tym samym dość pobieżne studium przypadku. Niby cały czas coś się dzieło, ale w moim odczuciu akcja lekko siadła, przez co książka stała się momentami monotonna i lekko nudnawa. Akcja powieści zaczęła kluczyć pomiędzy nic nie wnoszącymi do sprawy wątkami. Odniosłam wrażenie, jakoby autorzy stosując zabieg bezcelowego lawirowania, dawali sobie czas na wymyślenie sensownego zakończenia. Mimo tego małego niedociągnięcia, nie oznacza to wcale, że „Apartament” nie skradł mojego kryminalnego serca. Kartki same przelatywały mi przez palce, bo byłam bardzo ciekawa jak autorzy połączą wszystkie wątki i tym samym zakończą powieść. Finalnie duet Lotz & Greenberg stanęli na wysokości zadania, niemniej ja czuję lekki niedosyt.

Zapraszam

[Adres usunięty]