Anne z Avonlea

Nowe tłumaczenie ponadczasowej „Ani z Zielonego Wzgórza” wzbudziło ogromne kontrowersje, bo wielu osobom trudno było Anię pożegnać, a powitać Anne. Proszę wierzyć, ten cały szum niektórym wyszedł na dobre, w tym właśnie mnie. Jako dziecko z pewnych względów unikałam serii, miłość przelewając na Emilkę tej samej autorki. Dopiero teraz, po tylu latach, zdecydowałam się bliżej poznać pannę Shirley, czego absolutnie nie żałuję, po prostu ją pokochałam. A wszystko dzięki przekładowi, nomen omen, Anny Bańkowskiej — zachowującemu ducha Maud Montgomery, a równocześnie świeżemu, bardziej przystępnemu, wierniejszemu oryginałowi.

Zazwyczaj staram się nie oceniać okładek, lecz tym razem muszę, ponieważ one także nie każdemu się spodobały, gusta są różne. Aczkolwiek osobiście uważam, że te soczyste kolory świetnie współgrają z charakterem naszej bohaterki, dziewczyny energicznej, optymistycznej i mocno romantycznej.

W drugim tomie jej przygód Anne podejmuje ważną decyzję. Zostaje na Zielonych Szczytach, aby zaopiekować się tracącą wzrok Marillą. Nie tylko to pochłania czas rudowłosej — dostaje posadę w szkole, zakłada Koło Entuzjastów Avonlea, a na dodatek wraz z Marillą przygarnia bliźnięta! Obserwujemy metamorfozę Anne, nadal troszkę naiwnej, ale nabierającej lekkiej surowości, choć dalej idzie przez życie z uśmiechem. Od premiery książki minął ponad wiek, jednak sądzę, iż pełno ludzi ciągle może utożsamiać się z bohaterką, na mnóstwie płaszczyzn.

Wspaniała powieść, czarująca kolejne pokolenia. Jeszcze raz ukłon w stronę pani Bańkowskiej, za jej ogrom pracy i tempo. Już za moment ukaże się tom trzeci, nie mogę się doczekać!

Czy macie jakieś książki z dzieciństwa, które dążycie wyjątkowym sentymentem?

„Ania z Zielonego Wzgórza”, to książka, którą znam od wielu lat i nie ukrywam, że raczej sceptycznie podchodziłam do pomysłu całkiem nowego tłumaczenia. Obawiałam się jak na czytanie wpłynie chociażby pozostawienie oryginalnego imienia i zmiana tytułów.

Ale kiedy w moje ręce wpadł najpierw pierwszy, a teraz drugi tom, to doszłam do wniosku, że jedyny problem jaki istnieje, to ten w mojej głowie. „Anne z Avonlea” czytałam tak jak „Anne z Zielonych Szczytów”, czyli z zachowaniem czystej głowy i starałam się nie porównywać jej do starszych wydań.

Uznałam, że to nowe tłumaczenie będę traktować jako nową i niejako oddzielną historię. Wiadomo, same wydarzenia znałam, ale ubranie ich w nową szatę językową było dla mnie bardzo ciekawe.

Poza tym nie przypominam sobie, żebym wcześniej czytała o wątku bliźniąt, którymi zaopiekowały się Anne i Marilla, więc bez zaskoczeń się nie obyło.

Mimo mojego początkowego sceptyzmu uważam, że nowa odsłona wyjdzie tej serii na dobre, zwłaszcza po serialu Netflixa, który też wiele rzeczy wywrócił do góry nogami.

Jestem pewna, że w kolejne tomy też się zaopatrzę, bo jak już zaczęłam, to nie zamierzam odpuścić.

„Anne z Avonlea”. Kto nie zna przygód tej rudowłosej panny ? Wydaje mi, że każdy chociaż raz w życiu miał z nią styczność. Byłam niesamowite ciekawa nowego przekładu, tego jak go odbiorę i czy w ogóle mi się spodoba. Nie zawiodłam się, ba! Nawet powiem, że ten powiew czegoś nowego mnie zachwycił. Z ogromną przyjemnością i sentymentem wróciłam do Avonlea, bawiłam się wyśmienicie i chciałabym jeszcze więcej! To jest coś wspaniałego. Historia, która trafia w sam środek serca i tak się zakotwicza, że zostaje na zawsze. Być może to zależy od pokolenia , ja na tej serii się wychowałam i zawsze będę mieć z nią miłe wspomnienia. Chciałabym też żeby moje dzieci kiedyś z taką samą wrażliwością tak na nią patrzyły. Moja romantyczna dusza została zaspokojona. Myślę, że mogę powiedzieć głośno to, że kocham Anie i Anne tak samo. To był cudowny powrót. Mogłabym spędzić na Zielonych Szczytach jeszcze więcej takich pełnych ciepła chwil. Polecam Wam naprawdę gorąco.

Kto z nas nie zna rudowłosej Anne Shirley? Czytałem lata temu całą serię o jej przygodach i pamiętam, że już wtedy zrobiła ona na mnie ogromne wrażenie. Kilka dni temu w moje ręce wpadło nowe wydanie drugiego tomu i muszę przyznać, że ponownie dałem się porwać do szalonego świata tej dziewczyny. Razem z nią przeżywałem jej przygody, jej rozterki oraz radości. Ta pozycja została świetnie przetłumaczona, a szata graficzna tego wydania naprawdę przyciąga wzrok. Jeśli macie ochotę powrócić do dzieciństwa, to jeszcze raz dajcie szanse tej książce.

Klasyka literatury w najwyższym wydaniu, ponieważ dedykowana czytelnikom bez względu na wiek czy literackie upodobania. Lucy Maud Montgomery od wielu lat gości w naszych domach jako autorka wielopokoleniowa, przywołująca sentymentalną opowieść a młodzież ucząca życia wychodzącego poza współczesne technologie.

Uwielbiam twórczość tej autorki a seria Ania z Zielonego Wzgórza jest mi ogromnie bliska. To historia na której dorastałam, która w pewien sposób kształtowała mój charakter, więc z ogromną przyjemnością wracam do niej częściej niż do innych ulubionych serii. Montgomery zatrzymuje czas, porusza naszą wyobraźnię i pozwala wierzyć, że wszystko jest możliwe, gdy tylko weźmiemy sobie za wzór do naśladowania najcudowniejszą główną bohaterkę jaką przyjdzie nam poznać.

Anne to dziewczynka obdarzona niebywałą charyzmą. W drugim tomie zmienia się jej nastawienie, ale wciąż można wyczuć tą początkową niepewność, nieśmiałość czy upór walki o własne miejsce w świecie. Trafiła do domu Marilli przez zupełny przypadek, ale nic dziwnego, że zagościła tam na stałe. Dziś czuje się tam już jak u siebie i zostaje na dłużej, by pomóc ukochanej Marilli w domu. Dostaje posadę w szkole, opiekuje się parą niesfornych bliźniąt i udowadnia, że człowieka określa a także ogranicza siła jego wyobraźni.

Lucy Maud Montgomery posługuje się pięknym stylem. Jej książka porywa w swoje objęcia, ponieważ jest bogata w szczegóły i przeróżne emocje. Autorka manewruje między przygodami bohaterów a ich codziennym życiem, pozwala nam poprzyglądać się bajecznym widokom na Wyspie Księcia Edwarda w Kanadzie a najnowsze wydanie charakteryzuje się nowym, bardziej współczesnym tłumaczeniem. Zmieniają się więc nam subtelnie imiona czy nazwy miejscowości a historia wydaje się bardziej trafiać do odbiorcy, ale prawda jest taka, że nie ma znaczenie czy jest to Anne czy Ania - ważne, że jej opowieść jest wciąż żywa, kontynuowana i przypominana nowym pokoleniom.

"Anne z Avonlea" to książka idealna na prezent dla bliskiej osoby lub samego siebie. To historia ponadczasowa, zjednująca pokolenia, pozwalająca zaangażować się w fabułę oraz puścić wodzę wyobraźni. Dorastałam na przygodach Ani i mam wobec niej równie duży sentyment co szacunek dlatego cieszę się ogromnie, że współcześnie nikt nie zapomina o tej dziewczynce a wciąż powstają wznowienia (tak piękne jak to), które udowadniają, że proza Lucy Maud Montgomery jest najlepsza z najlepszych. Pod okiem Wydawnictwa Marginesy pojawiło się wznowienie w tłumaczeniu Anny Bańkowskiej i chociaż inne jest od tego, które znałam w dzieciństwie to muszę przyznać, że i taką formę akceptuję a nawet niektóre opisy nawet mocniej do mnie trafiły.

Ania Shirley to jedna z moich ulubionych postaci literackich. Pierwszy raz zetknęłam się z nią będąc małą dziewczynką. Przygodę kontynuowałam jako nastolatka. Miałam przyjemność przeczytać wszystkie tomy przygód Ani, a także obejrzeć serial nakręcony na podstawie książek. Z wielkim entuzjazmem przyjęłam informację o wydaniu serii o Ani Shirley w nowej odsłonie. Tym razem nie jest to już Ania lecz Anne. Nie zmienia to faktu, że nadal jest ona radosną, pełną życia i energii dziewczyną o wielkiej wyobraźni. W zasadzie w tomie, który miałam przyjemność przeczytać Anne jest już kobietą. Młodą kobietą, która odkłada swoje plany i ambicje na bok i rezygnuje z wyjazdu na studia, aby opiekować się Marillą, której wzrok pogarsza się na tyle, że ciężko jej samodzielnie funkcjonować. Anne podjęła pracę w szkole, do której wcześniej sama uczęszczała. Dodatkowo wraz z Marillą postanawia stworzyć rodzinę i dać dom dwójce urwisów - bliźniakom. Przyznam szczerze, że powrót do dobrze znanych miejsc i postaci był cudownym uczuciem. Lektura Anne z Avonlea była dla mnie jak podróż sentymentalna. Widzę jednak pewne mankamenty, na które nie zwracałam uwagi czytając serię o Ani lata temu. Wynikają one zapewne z tego, że książka napisana została ponad sto lat temu, kiedy inaczej podchodziło się do kwestii traktowania i wychowywania dzieci. Raziło mnie bardzo podejście do bliźniaków i faworyzowanie jednego kosztem drugiego. Stosunek do stosowania kar cielesnych wobec dzieci również jest dla mnie nie do przyjęcia. Kolejna kwestia wynika raczej z mojego przywiązania do dobrze znanych nazw, a także imion bohaterów, z którymi byłam bardzo zżyta. W przekładzie pozostawiono oryginalne imiona postaci - stąd Ania to Anne, Maryla to Marilla, a Małgorzata Linde to w tej chwili Rachel. Te zmiany byłabym w stanie przeboleć, ale przerobienie Zielonego Wzgórza na Zielone Szczyty jest dla mnie trudne do zaakceptowania. Niemniej jednak książkę czytało mi się bardzo dobrze. Poczułam się jakbym wróciła do domu i do dobrze znanych przyjaciół. Podkreślenia wymaga fakt, że książka wydana została przepięknie.