Anglia. Czas na herbatę

Czytając „Anglię. Czas na herbatę” czułam się, jakbym spędzała dzień z dawno niewidzianą przyjaciółką z Londynu. Tą, która zna miasto jak własną kieszeń, opowiada z pasją, a jej opowieści są pełne ciepła, błyskotliwości i ironicznego humoru. To nie była lektura – to była rozmowa. Z tych, co wciągają tak bardzo, że nie zauważasz, jak szybko płynie czas.

Autorka zabiera nas na spacer po uliczkach pachnących historią, do pubów, gdzie muzyka miesza się z rozmowami i śmiechem, do muzeów, które wcale nie są nudne, i na seans w kinie, gdzie popcorn nie jest najważniejszy. I choć to książka pełna faktów, nazwisk i dat, to wszystko podane jest tak lekko i naturalnie, że wiedza wchodzi do głowy sama. A co najlepsze – zostaje tam na długo.

Każda strona zachwyca. Nie tylko treścią, ale też wizualnie – piękne zdjęcia tworzą klimat, od którego trudno się oderwać. Można przepaść na dobre: raz jesteśmy na wrzosowiskach, raz w tłumie na stacji metra, chwilę później znów wśród herbacianych filiżanek i starych księgarni. Anglia pokazana jest tu nie przez pryzmat suchych encyklopedycznych faktów, ale przez codzienność – z jej absurdami, urokiem, różnorodnością i zaskakującą logiką.

Szczególnie cenne było dla mnie to, jak autorka pokazuje Anglię z różnych perspektyw. Bez idealizowania, ale też bez złośliwości. Są i paracetamol na wszystko, i dystans społeczny, i monarchia, i uprzedzenia – ale też otwartość, humor i niezwykłe poczucie wspólnoty. O wielu rzeczach nie miałam pojęcia, a teraz czuję się jakbym sama przez chwilę tam mieszkała.

„Anglia. Czas na herbatę” to książka, która bawi, uczy, wzrusza i zaraża miłością do tego kraju. Ma klimat – i to nie byle jaki. Taki, którego się nie zapomina. Taki, który sprawia, że po zamknięciu ostatniej strony od razu chce się zaparzyć herbatę, otulić kocem i... zacząć od początku.

Jako bardzo młoda osoba, niemająca ani komputera, ani iPhone, korzystałam z map oraz książek typowo podróżniczych, które opisywały atrakcje, miały w sobie mapki oraz przykładowe ceny jedzenia, czy też noclegów. Tak. Te czasy już dawno za nami, a ja dalej lubię książki podróżnicze, które teraz zawierają takie małe smaczki, o których trudno czasami wiedzieć, no, chyba że jest się ogromnym fanem jakiegoś rejonu i szuka się wszystko na jego temat.

Czasy teraz takie, że większość ludzi wszędzie była i wszystko widziała, w związku z czym bardzo trudno ich zadowolić, ale ja lubię ten moment, kiedy mogę spojrzeć na dany region oczyma kogoś, kto tam mieszka i widzi różnice, których turysta nie będzie miał szansy dojrzeć. Taka jest właśnie książka Pani Marty, która w Londynie mieszka już od bardzo dawna, wraz z mężem i dwoma córeczkami. Pracując w różnych miejscach (a wcześniej studiując w Glasgow, historię i filmoznawstwo), miała okazję spotkać praktycznie wszystkie zachowania oraz poznać tajniki pracy. Dzięki niej dowiedziałam się, że Anglicy są totalnie ześwirowani na punkcie biurokracji i BHP (choć ja będę zawsze uważała, że takiej biurokracji jak w Niemczech, to nie ma nigdzie na świecie), a historia z krzesłem wywołała u mnie salwy śmiechu.

Smaczków jest tutaj mnóstwo. Poznajemy historię Wielkiej Brytanii, wszak autorka zna się na niej doskonale, ale podaje ją w bardzo przystępny sposób, do tego oczywiście wiele interesujących faktów z przeszłości tego kraju, ale też z obecnych czasów. Cały rozdział poświęcony Brexitowi, bo przecież wyjście Anglii z Unii Europejskiej, to był moment, który obserwował cały świat, nie wierząc w to. A jednak. Autorka opisuje, jakie to miało konsekwencje i z czym muszą się mierzyć w kraju.

Mamy również opisane inne rzeczy, jak choćby służbę zdrowia (ten temat mnie zawsze interesuje, bo każdy myśli, że gdzieś indziej jest super, a tylko u nas tragedia. No nie).

Nie zabrakło również rozdziału poświęconego jedzeniu, które ja zapamiętałam koszmarnie i do dziś uważam (a było to 25 lat temu), że nic gorszego w życiu nie jadłam 🙁. Już wiem, że się poprawiło i śmiało można wbijać nie tylko na fish and chips.

Do tego wiele przepięknych zdjęć, pokazujących różnorodność Anglii. Od zatłoczonych ulic Londynu po sielskie obrazki z obszarów spoza miast. Są tu również polecajki ulubionych seriali i książek. Jednym słowem jest tu wszystko. I nie należy tej pozycji traktować, jako typowy przewodnik. Ja bym bardziej nazwała ją książka z ciekawostkami, popartymi rzetelną wiedzą, bo reaserch, jaki autorka zrobiła, był naprawdę przeogromny.

Świetna na uzupełnienie wiedzy, spojrzenie innym okiem, a przede wszystkim zobaczenie, z jakimi emocjami żyją nasi rodacy za granicą, gdy u nas dzieje się coś spektakularnego. Przebywając kilka lat za granicą, w wielu momentach rozumiałam autorkę i jej rozterki. Między nami jest jedna zasadnicza różnica. Ja mogę podróżować po całym świecie, ale mieszkać mogę tylko w Polsce, bo tu jest moje serce. Autorka swoje straciła dla Anglii i tam czuje się jak w domu.