Angielka

Joan Seabrook od dzieciństwa pasjonuje się odległą i egzotyczną Arabią. Wszystko zaczęło się od opowieści ojca o tej fantastycznej krainie, o lampach Alladyna i pustynnych tajemnicach. Zafascynowana Joan postanowiła, że kiedyś zobaczy to wszystko na własne oczy. Jej marzenie spełnia się, kiedy jako świeżo upieczona archeolożka postanawia tam pojechać, by nie tylko zobaczyć to o czym myśli od dzieciństwa, ale także odkryć nowe miejsca i opisać je, by potem zdobyć wymarzoną pracę, udowodnić rodzinie, że na wiele ją stać, a także zdobyć wielką sławę jako odkrywca.

Młodej Angielce, w podróży, towarzyszy Rory, jej narzeczony. Zakochani wybierają się do Omanu, gdzie stacjonuje brat dziewczyny. Już na samym początku, Joan, czekan zawód. W kraju bowiem trwają walki, a ponadto wszyscy traktują ją jako zwykłą angielską turystkę, która zapragnęła zwiedzać. Pobyt dziewczyny w kraju z każdą chwilą staje się coraz bardziej niebezpieczny. Angielka postanawia jednak na przekór wszystkiemu pozostać w kraju i osiągnąć wymierzone cele. W trakcie pobytu poznaje również swoją idolkę, Maude Vickery, która lata temu była wybitną podróżniczką i odkrywczynią. Teraz jest jednak zmęczoną życiem staruszką z sekretami skrywanymi przez długi czas...

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką. Nigdy też nie spotkałam się z powieścią, której akcja toczy się w Omanie bądź podobnym mu miejscu. Początkowo książka wydawała mi się trochę nudna i też nie do końca potrafiłam to wszystko zrozumieć. Bohaterowie mówili o jakichś zasadach tam panujących, obyczajach, walkach. Książka zaczęła mnie ciekawić, kiedy autorka zaczęła snuć opowieść z przeszłości Maude. Od tej chwili już nie było nudy. Wciągnęła mnie i już nie potrafiłam się od niej oderwać. Z zawrotną prędkością czytałam zdania i przekręcałam strony, by dowiedzieć się co będzie dalej.

Autorka stworzyła niesamowitą opowieść o dwóch kobietach zakochanych w Arabii. Przepięknie opisała zapierające dech w piersi widoki. Historia Maude jest niezwykle wzruszająca i chwytająca za serce. Wzbudziła we mnie wiele emocji. Historia Joan nie była dla mnie już tak pasjonująca jednak podziwiałam ją za jej siłę w dążeniu do celów, a także za niezwykłą odwagę.Powieść zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Z pewnością zostanie w mojej głowie na długo.

Joan Seabrook jest świeżo upieczoną archeolożką i podróżniczką, która w 1958r. spełnia swoje największe marzenie: przybywa z wizytą do Arabii, do starożytnego miasta Maskat. Udaje jej się spotkać swoją idolkę z dzieciństwa - odkrywczynię Maude Vickery, która w swoich opowieściach cofa Joan, jak i czytelników w czasie i przestrzeni. Z czasem Joan zaczyna rozumieć, że przez swoje zbyt ufne podejście do świata stała się małym pionkiem w grze, a opowiedzenie się po którejkolwiek ze stron może się dla niej źle skończyć. Czy warto było opuszczać swą kochaną Anglię dla tego tak niebezpiecznego, choć pięknego i tajemniczego miejsca?

Angielkę pochłonęłam momentalnie. A może to ona mnie?

Fabuła podzielona została na przeplatającą się narrację Joan i Maude, tak różnych, choć jednocześnie bardzo podobnych kobiet, którym dzięki podobnym charakterkom udaje się zaprzyjaźnić. Ich historie trwały w innym czasie, w innych miejscach i wśród innych ludzi, jednak można dostrzec pewne podobieństwo.

Już po kilku przeczytanych zdaniach zapragnęłam znaleźć się w Arabii i cieszę się, że dzięki opowieściom Maude i Joan udało mi się tam znaleźć, choć jedynie we własnej wyobraźni.

Historia zachwyciła mnie nie tylko przez opisy przyrody i krajobrazu. Postać Joan opisana została jako początkowo niepewna kobieta, która wraz z kolejnymi stronami i wydarzeniami wyraźnie rozkwita i walczy jak najlepiej umie o rzeczy ważne dla niej. W dużej mierze w tej przemianie pomogły jej spotkania z Maude, która mimo podeszłego wieku okazała się pełną werwy kobietą.

Było to moje pierwsze, ale bardzo udane, spotkanie z Webb. Jestem z tego powodu zachwycona, gdyż na półce czeka na poznanie Dziedzictwo i już nie mogę się tego doczekać. Mam nadzieję, że tamta historia będzie jeszcze lepsza.

Katherine Webb napisała kolejną książkę, od której trudno się oderwać. Jest oryginalna, egzotyczna i ze względu na swój klimat, idealna na urlop - bo kto nie marzy o odkrywaniu dalekich egzotycznych lądów. Dzięki Kathrine Webb i jej opowieści o Arabii jest to możliwe. Autorka przenosi nas na terytorium Arabii, mamy 1958 rok..

Główna bohaterka Angielki, Joan Seabrook, jest młodziutką archeolożką. Pełną paski i wiary, że może osiągnąć wszystko. Jej głową jest pełna opowieści o Arabii, które snuł jej ojciec. Opowieści o niezwykłych miejscach, łyżkach i dżinach. Młoda kobieta po śmierci ojca postanawia zrealizować swoje marzenia i wraz z narzeczonym wyrusza w podróż z Anglii do Arabii, gdzie stacjonuje jej brat. W Omanie mieszka idolka naszej bohaterki, podróżniczka Maude Vickery, pionierka i odkrywczyni Arabii.

Na miejscu dochodzi do ich spotkania, które mocno rozczarowuje Joan. Maude okazuje się starą, zgryźliwą i rozgoryczoną kobietą, która mieszka samotnie, za towarzystwo mając niewolnika i zwierzęta. Nie dopinguje Joan do działania, wręcz jakby chciała ją zniechęcić. Młoda kobieta nie odpuszcza i ich szorstka przyjaźń zacieśnia się. Dzięki Maude, Joan poznaje uroki Omanu, ale również odkrywa skrywane tajemnice swej mentorki . Jej życie zmienia się nieodwracalnie....

Angielka to powieść, która przykuwa czytelnika do fotela. Jest niesamowicie klimatyczna i egzotyczna. Plastyczny język, stosowany przez autorkę, i bogactwo opisów sprawiają, że przed oczami malują nam się obrazy jak kadry z filmu.

Jestem pod wielkim wrażeniem tej powieści, tak innej od tego, co ostatnio czytałam, i tym samym mocno zapadającej w pamięć. Autorka oczarowuje czytelnika i porywa go w niezwykłą podróż w czasie i przestrzeni, w podróż niezapomnianą i bardzo egzotyczną.

Przeczytajcie - czekają Was niesamowite wrażenia!

[Adres usunięty]

Mogę śmiało powiedzieć, że jestem fanką twórczości Katherine Webb, mimo że w Polsce dotychczas zostały wydane tylko dwie książki - "Dziedzictwo" oraz "Echa winy". Teraz do tej kolekcji dołącza "Angielka", którą chciałam bardzo mocno przeczytać odkąd dowiedziałam się o jej zapowiedzi.

Joan Seabrook od najmłodszych lat z zafascynowaniem słucha opowieści swojego ojca o odległej i egzotycznej Arabii. Pan Seabrook snuje historie o magicznych dżinach, Sindbadzie i pustynnych tajemnicach, a mała Joan marzy o podróży w te zaczarowane zakątki. Gdy dorasta jej marzenie się spełnia - w 1958 roku, jako świeżo upieczona archeolożka wraz ze swoim narzeczonym Rory'm wybiera się w podróż do Omanu, gdzie stacjonuje jej brat David. Niestety już na początku spotyka ją zawód, gdy wszyscy traktują ją jak kolejną turystkę, która dla kaprysu chciała odwiedzić egzotyczny kraj. Dodatkowo państwo jest w stanie wojny, co utrudnia jej pobyt, który staje się coraz bardziej niebezpieczny. Jednak Joan nie zamierza rezygnować z marzeń - odwiedza swoją odwieczną idolkę - Maude Vickery, pierwszą kobietę, Angielkę, która udała się wgłąb pustyni. Kobiety zaprzyjaźniają się ze sobą, a Joan dzięki Maud poznaje uroki starożytnego miasta Maskat, natomiast Vickery skrywająca od wielu lat wielką tajemnicę z przeszłości, w końcu może ją komuś wyjawić...

"Angielka" jest zupełnie różna od tego, co Katherine Webb napisała wcześniej. Miałam wrażenie, jakbym czytała powieść całkiem innej autorki. Jednak inna, to niekoniecznie znaczy gorsza. Może ta "inność" wynikła z tego, że akcja powieści działa się przede wszystkim w Omanie, w kraju arabskim, a bohaterkami były dwie kobiety zafascynowane od najmłodszych lat tym, co kryje w sobie pustynia. Jednak muszę przyznać, że na początku książka wydawała mi się lekko nudnawa - aż do momentu, gdy autorka zaczyna snuć opowieść Maude Vickery, pierwszej kobiety która przemierzyła pustynię, rozpoczynając jej historię w 1890 roku - czyli mniej więcej od 50 strony przepadłam całkowicie w upalnym świecie Arabii. Oczywiście ogromnym plusem jest fakt, że autorka wplotła w historię o Joanie postać archeolożki, jaką jest Maude (inspiracją była prawdziwa postać Gertrude Bell). Zawsze sobie chwalę takie zabiegi w powieściach, które tak naprawdę są fikcją literacką, jednak z ciekawą domieszką realizmu.

Autorka pięknie opisuje zarówno krajobrazy, jak i emocjonalne podróże dwóch głównych bohaterek. Oba opowiadania są pełne przygód w niesamowitej scenerii wydm i piasków pustyni, zamieszkanej przez beduinów i ich wielbłądów, niepokojonych przez nieustraszonych, idealistycznych zachodnich odkrywców, rządzonych przez sułtanów, a teraz będących w samym środku walk brytyjskich żołnierzy z lokalnymi wojownikami. Opowieść Maude dotyczy nieszczęśliwej miłości, zdrady i intryg. Jest ściśle powiązana z historycznymi wydarzeniami z tamtych czasów i daje fascynujące spojrzenie na lokalną historię społeczno-polityczną ówczesnej epoki. Jednym z ważniejszych wątków, czy przesłań tej powieści jest pokazanie kobietom, że mogą wszystko. Maude, która żyła w naprawdę ograniczających czasach dla kobiet przeciwstawiła się systemowi i udała na pustynię, w towarzystwie samych mężczyzn, rezygnując z luksusów przynależnych jej klasie. Joan żyła już w bardziej "wolnych" czasach, jednak jako kobieta nadal miała utrudnioną ścieżkę do spełniania marzeń. Brawo dla niej za podjęcie trudnych decyzji zmieniających całkowicie jej życie, co było niezwykle trudnym doświadczeniem. Obie kobiety przeciwstawiły się konwenansom, społeczeństwu i mężczyznom. Obie są ambitne, rządne przygód i życia w inny sposób, niż ich matki, czy babki. I to jest w nich wspaniałe.

Katherine Webb zafundowała nam ciekawą opowieść o silnych kobietach, które postanowiły żyć w niesprzyjającym klimacie oraz wśród społeczeństwa, które źle traktuje kobiety. To wspaniała podróż przez gorące piaski i arabskie ciepło, napisana w niesamowitym stylu. Przepiękne krajobrazy, upalny klimat i ciekawie opowiedziana historia pierwszej kobiety, która przemierzyła dziką pustynię.