Anatomia kłamstwa

Moja opinia na temat książki "Anatomia kłamstwa" jest wypośrodkowana, stąd moje wydane 3 gwiazdki na jej temat. Nie żałuje, że ją przeczytałam, aczkolwiek nie mam pewności czy sięgnełabym po nią po raz kolejny. Pierwsze strony bardzo mi imponowały i utwierdzały, że "to jest coś", co otworzy mi oczy na pewne fakty i zjawiska. Z czasem w trakcie czytania wydawało mi się, że wszystko co czytam ma podobny przekaz i czytam w kółko o tym samym. Z niektórymi sygnałami świadczącymi według autorów nie zgadzam się, np. kiedy osoba przystawia rękę do ust kłamie czy też obraca głowę unikając kontaktu wzrokowego. Z autopsji wiem, że sama tak robię i nie mam na celu wprowadzenia kogoś w świadomy błąd. Oczywiście w książce przejawił się fragment podzielający moje zdanie aby nie wkładać wszystkich do jednego worka.

Lekcje, które wyciągnęłam to fakt,że osoba która chce coś zataić rozgaduje się odpowiadając, a osoba która nie ma nic na sumieniu odpowiada zwięźle i na temat. Kłamca przedstawia się w dobrym świetle na innych podłożach - relacjonując siebie jako kochającego partnera, przykładnego pracownika itd. O reszcie przeczytacie sami. Miłej lektury :-)

Książka jest dobra, ale jak na mój gust zbyt "amerykańska" i nastawiona na coaching.

Pamiętacie może taki serial jak Magia kłamstwa? Zespół dra Lightmana specjalizuje się w ludzkiej mimice i dzięki temu są w stanie określić czy człowiek w danej chwili kłamie czy nie. Serial był sporym sukcesem, a największe zainteresowanie ludzi wzbudziła sama technika odczytywania prawdy lub fałszu. Czy tak można w rzeczywistości? Czy każdy z nas, po krótkim treningu może stać się ekspertem w tej dziedzinie? Książka Anatomia kłamstwa .. wyklucza taką możliwość. Dlaczego? O tym później - najważniejsza kwestia poruszana wyżej wspomnianej publikacji dotyczy, jak sama nazwa wskazuje genezy kłamstwa, jego rodzajów i sposobach kłamania, podparte i udowodnione autentycznymi przykładami. Jeśli masz nieodparte wrażenie, że ktoś w Twoim otoczeniu Cię okłamuje, obgaduje lub co gorsza zdradza, Anatomia kłamstwa powinna pojawić się w Twojej biblioteczce.

Grupa ekspertów pod przewodnictwem Phila Houstona opracowała specyficzną metodę odkrywania kłamstwa. Jest ona tak prosta i banalna, że aż dziw, że ktoś nie wpadł na nią dużo wcześniej. Tym bardziej, że Phil pracował w CIA, czyli najbardziej tajemniczej organizacji na świecie. Założenia metody są bardzo proste, jednak trzeba dużego skupienia, aby zrozumieć jej mechanikę za pierwszym razem. Zwłaszcza, że nie jesteśmy ekspertami w dziedzinie ludzkiej ekspresji i mimiki, i tak jak liczenia i pisania, musimy nauczyć się jej od postaw.

Autorzy książki Anatomia kłamstwa opowiadają swoistą historię swojej metody, która jak mówią, zrewolucjonizowała mechanikę przesłuchań nawet na najwyższym, rządowym szczeblu. Czytamy o dniu, w którym Phil wpadł na swój genialny pomysł, jesteśmy świadkami pierwszego przesłuchania, które jest prowadzone podług nowej metody, a które okazuje się spektakularnym sukcesem - najwytrwalsi sceptycy otwierali gęby ze zdziwienia.

Jednak dla zwykłego czytelnika nie jest ważne wprowadzenie, ani strona techniczna. To co chciałem się dowiedzieć to jak, na własnym krakowskim podwórku wprowadzić nową metodę w życie. Jak odczytać, czy znajomy mnie oszukuje? Jak zauważyć, że jestem okłamywany? Po przeczytaniu Anatomii kłamstwa wniosek nasuwa się sam - to nie jest takie proste. Wymaga to czasu i pracy oraz niewyobrażalnej ilości ćwiczeń aby dojść do pewnej systematyczności, nie mówiąc o perfekcji. Autorzy konsekwentnie wprowadzają nas w swój świat i tłumaczą nam wszystko bardzo powoli, podpierając się dobrymi i zrozumiałymi przykładami.

Niewątpliwie najciekawszym rozdziałem okazał się ten o ekspresji i swoistej anatomii kłamstwa. Ludzie, którzy kłamią mają swoje odruchy, pewne zachowania, które jasno mówią, że jesteśmy oszukiwani. Ten rozdział jest niewątpliwie przydatny, gdyż każdy z nas może odczytać takie zachowania. Jednocześnie autorzy przestrzegają, żeby nie wierzyć w amerykańskie seriale, w których jeden człowiek na podstawie mimiki twarzy odczytują kłamstwa. Ta metoda jest błędna - niektórzy mogą zaczerwienić się z powodu zażenowania lub wstydu - nie znaczy to, że dana osoba kłamie. Ktoś może mieć jakiś tik niezwiązany z kłamstwem. Mimika to grząski teren, przed którym autorzy Anatomii kłamstwa nas przestrzegają.

Całość książki może okazać się zbyt trudna dla zwykłego czytelnika, a z całej lektury można zapamiętać tylko najważniejsze aspekty. Anatomia kłamstwa jest niewątpliwie dobrą książką dla ludzi, którzy interesują się tym tematem i stykają się z tym na co dzień. To dobra lektura dla wszystkich psychologów i studentów kierunków psychologicznych. Ciekawe informacje znajdą tutaj również ludzie związani z biznesem i ekonomią - przecież w tych tematach kłamstwo stoi na porządku dziennym. Owszem, każdy z nas może się czegoś nauczyć z Anatomii kłamstwa, ale wymaga to czasu i skupienia. Każdy przykład, który prezentują autorzy książki należy szczegółowo przeanalizować i odpowiedzieć sobie na pytanie czy jesteśmy w stanie wykryć kłamstwo na podstawie jednego zdania?

Podsumowując, Anatomia kłamstwa jest ciekawą lekturą, która ukazuje kłamstwo i próby jego wykrycia w kompletnie innym świecie. Dzięki niej możecie dowiedzieć się, w jaki sposób wykryć fałsz i obłudę, jednak pamiętajcie, że wymaga to ćwiczeń i dużego skupienia. Anatomia kłamstwa jest dobrze napisanym podręcznikiem dla wszystkich, którzy szukają czegoś innego pośród literatury popularnej - kryminału, fantastyki czy literatury pięknej. Dodatkowo, dobre przykłady użycia metody zespołu Phila Houstona nadają jej autentyczności i dadzą nadzieję, że my też możemy zostać ekspertami w tej dziedzinie.

Zafascynowała mnie sytuacja Jeffreya Skilinga , przewodniczącego zarządu dużej firmy , oskarżonego o spisek finansowy. Pokazuje ON jak łatwo można zostać zdemaskowanym usprawiedliwiając się w prosty sposób. W czasie lektury tej książki możemy poznać wiele ciekawych , charakterystycznych cech , które zdradzają kłamiących wokół nas.

Problem polega a tym, że ludzie jednak kłamią. Co więcej, kłamią często. Niektóre badania behawioralne wskazują, że średnio kłamiemy dziesięć razy w ciągu doby. Obejmuje to także tak zwane białe kłamstwa, które wypowiadamy, by kogoś nie zrazić lub uniknąć konfliktu. Psychologowie zaś twierdzą, że okłamie cię każdy, jeśli tylko będzie uważał, że leży to w jego interesie. My zaś możemy dodać, że każdy będzie skłonny do kłamstwa, jeśli uwierzy, że ujdzie mu to na sucho. [s.40-41]

Już na studiach miałam taki przedmiot jak komunikacja interpersonalna, gdzie omawialiśmy różne zachowania, które mogą podpowiedzieć nam, że druga osoba ma coś na sumieniu, nie mówi całej prawdy, chce coś ukryć, boi się, czuje się niepewnie. Lubiłam ten przedmiot, bo okazał się bardzo praktyczny i przydatny na co dzień. Spowodowało to, że z chęcią sięgnęła po Anatomię kłamstwa.

Byli agenci CIA przedstawiają w tej książce różnego rodzaju problemy oraz zagadnienia związane z kłamstwem. Pokazują jak rozpoznać osobę mówiącą nieprawdę, dlaczego trudno nam się czasem przekonać do tego, że ktoś nie jest z nami zupełnie szczery, jakie pytania zadawać, czego unikać, na co zwracać uwagę, a także jak danym kłamstwem kierować. Do tego podają bardzo dużo przykładów, głównie związanych z ich pracą oraz z amerykańskimi politykami, które potwierdzają stawiane przez nich tezy oraz ukazują, jak wykorzystać to, o czym piszą,

W książce, która jest pewnego rodzaju poradnikiem, znajdziemy również dodatki oraz słowniczek. Dodatki dotyczą listy przykładowych pytań, które można zadać w czterech konkretnych sytuacjach w celu wykrycia kłamstwa. Pytania te pozwalają także nauczyć się, jak konstruować własne w sytuacji, która może tego wymagać.W Słowniczku można znaleźć wszystkie używane przez autorów pojęcia.

Bardzo pomoce jest też umieszczanie ważnych informacji w tabelkach po bokach - ja bardzo lubię takie rzeczy, bo łatwiej się je zapamiętuje i bardziej przyciągają wzrok. Umieszczane są w nich różne wytyczne, wskazówki, jak mówić.

Anatomia kłamstwa to książka, którą może przeczytać każdy - i amatorzy i profesjonaliści, co jest skutkiem użycia przez autorów bardzo prostego, przystępnego języka, zrozumiałego dla wszystkich. Do tego odpowiednia czcionka i bardzo przejrzysty układ wszystkich przykładów, wypowiedzi, tabelek. Plusem jest także wykorzystanie różnych ciekawych cytatów przy nowych rozdziałach.