Amerykańskie księżniczki

UWIELBIAM TAKIE HISTORIE!

Katharine McGee znałam już wcześniej z fenomenalnej powieści Tysiąc Pięter, która niestety nie doczekała się w Polsce kontynuacji. Gdy tylko dowiedziałam się, że pojawi się u nas jej kolejna książka, będąca również wizją alternatywnej rzeczywistości, byłam pewna, że muszę po tę książkę sięgnąć. I absolutnie się nie zawiodłam! Autorka utrzymała wysoko zawieszoną poprzeczkę, jak to było przy jej poprzedniej powieści. Nietypowy pomysł na monarchię w Ameryce, świetne linie fabularne, ciągle się coś działo. Jestem naprawdę pod wrażeniem! Do tego cała masa barwnych i żywych bohaterów, do których pałałam całym wachlarzem odczuć - przez sympatię, aż po nienawiść. A to ogromnie ważne przy lekturze, by wzbudzała tyle emocji i angażowała czytelnika. Lubię mnogość postaci, a jeszcze bardziej lubię, gdy każda z nich jest indywidualnością i nie zlewa się z resztą. Katharine McGee zdecydowanie zadbała, by nikt się z nikim nie zlewał i łatwo dało się poznać i rozróżnić każdego bohatera. Z ogromną niecierpliwością czekam na kontynuację - mam nadzieję, że takowa się w polskim tłumaczeniu pojawi.

STRUKTURA

Książka podzielona jest na numerowane rozdziały, w których narrację rozdzielono między cztery niezwykle interesujące dziewczyny. Beatrycze - przyszłą królową, Samanthę - tą zapasową siostrę, Ninę - przyjaciółkę Sam oraz Daphne - byłą dziewczynę księcia Jeffersona, której nie jest łatwo pogodzić się ze słowem "była". Nie była to typowa pierwszoosobowa narracja - w książce mamy trzecioosobowego narratora, który podążał krok w krok za naszymi bohaterkami, w zależności od tego, której z nich był poświęcony dany rozdział. Każda z dziewczyn była inna, a jednak ich losy bezpośrednio lub pośrednio wiązały się z rodziną królewską. Bardzo podobało mi się, że autorka dała nam aż cztery i to tak różne punkty widzenia, dzięki czemu cała historia nie była taka jednowarstwowa i jednoznaczna. Pojawiało się wiele niuansów, wiele problemów, punktów zaczepienia, elementów, dzięki którym historia była jeszcze ciekawsza i intrygująca. A styl pisania autorki tylko potęgował to zaciekawienie losami naszych postaci.

PODSUMOWUJĄC

Amerykańskie księżniczki to genialne wprowadzenie do serii - autorka potrafiła zaciekawić i zaangażować czytelnika, a także sprawiła, że pojawiła się cała masa emocji i przemyśleń. Powieść momentami przypominała mi Tysiąc pięter, bo tam również była podobna struktura - sporo świetnie wykreowanych bohaterów, kilka punktów widzenia i cała masa wydarzeń. Książkę czytałam z zainteresowaniem i ani się obejrzałam, a przewracałam ostatnie strony.

Serdecznie Wam tę historię polecam, ja przepadłam!

Amanda Says

Na samym początku zaznaczę, że jest to pierwszy tom cyklu, więc mam nadzieję, że moja opinia ulegnie zmianie, choć po tej części mam poważne wątpliwości co do tego.

Bardzo mnie zaskoczył opis na tyle okładki, który brzmi jakby został urwany w połowie i nie przekazuje nam niczego konkretnego o książce. Głównie chodzi mi o fragment " Jest też brat bliźniak, książę Jefferson, uwielbiany przez wszystkich". Jest to ostatnie zdanie opisu, tak jakby ktoś zapomniał o nim wspomnieć wcześniej i przypomniał sobie w ostatniej chwili.

Książka niestety jest na wskroś przewidywalna do tego stopnia, że w momencie rozpoczynania się kolejnej królewskiej dramy, już wiemy co będzie dalej. Oczywiście tego typu książki nie mają za zadanie zaskakiwać, jednak spodziewałam się czegoś więcej. Pomysł był bardzo dobry i świeży: Jerzy Waszyngton nie zostaje prezydentem a królem i od tamtej pory U.S.A posiada rodzinę królewską. Każda monarcha ma zastępczynię na wszelki wypadek, na którą zazwyczaj nikt nie zwraca uwagi. Skoro nikt nie interesuje się nią, ona też nie zamierza zwracać na nich uwagi. Do czasu...

"- Nie do twarzy ci z zazdrością."

Intrygi przeplatają się z osobistymi dramatami naszych bohaterów, którzy są na płascy i nijacy. Nie byli w stanie wzbudzić mojej sympatii, bo nie czułam z nimi żadnego związku. Byli obojętni niczym zeszłoroczny śnieg w ogrodzie. Jeśli dodać do tego mnogość wątków, które wykluczały się logicznie i fabuła, której tak naprawdę nie było, mamy idealny przykład jak zanudzić czytelnika na śmierć.

W tym wszystkim brakowało mi wyjaśnienia o co tak naprawdę chodzi, wyjaśnienie choć pokrótce historii kraju. Czułam się trochę tak jakbym przegapiła poprzedni tom, albo chociaż rozdział wprowadzający do całej historii.

"Żyjesz w akwarium, zawsze na widoku, ciągle osądzana."

Jedynym plusem jest język oraz okładka. Barwny, prosty, sprawiający, że książkę naprawdę dobrze się czyta. Tylko niestety wydaje mi się, ze to trochę za mało by sprawić, że książkę można uznać za wartą uwagi. Nie jest to coś nowego, choć mogło takie być. Ot, kolejna historia dla nastolatek, które marzą o księciu z bajki. Szkoda, ale nadal mam nadzieję, że następny tom będzie lepszy.

Sylwia "Sirroco" Stinia

"Amerykańskie księżniczki" autorstwa Katharine McGee, to obraz alternatywnego świata, gdzie Jerzy Waszyngton zostaje nie prezydentem a królem Ameryki. I to by było na tyle z fabuły, gdyż jest ona tutaj oparta tylko i wyłącznie na bohaterach, którzy mają tam, wszelkiego rodzaju rozterki życiowe. Krótko mówiąc, dramat, goniący kolejny dramat i tak przez całą książkę.

.

Nie lubię pisać o kiepskich książkach, ale czasami niestety na takie natrafiam i w tym przypadku właśnie tak było. "Amerykańskie księżniczki" strasznie mnie rozczarowały, swoim brakiem logiki jak i brakiem fabuły. Jak dla mnie, to było to, jak niekończąca się telenowela, w której to, każde zakończenie jakiegoś wątku było do bólu przewidywalne. Treść, w ogóle niczym tutaj nie zaskakiwała, przez co historie każdego bohatera były okropnie nudne. Swoją drogą, jak już jesteśmy przy postaciach, to oni również nie byli specjalnie dobrze nakreśleni. Ich charaktery były dość schematyczne, przez co żadne z niech, nie było mi bliskie - a ja bardzo lubię zżywać się z postaciami. Na dodatek, autorka słabo też przedstawiła sytuację kraju, nie wyjaśniając tak naprawdę nic, więc ja się czułam dość zagubiona w tym wszystkim. Jedynym jak dla mnie plusem tej książki, jest język, ponieważ jest bardzo płynny i plastyczny, dzięki czemu nie męczyłam się, aż tak bardzo.

.

No niestety, ja tej książki polecić nie mogę, bo jest ona po prostu bardzo słaba. Spodziewałam się zupełnie czegoś innego, a dostałam dość pospolitą telenowele, która mnie momentami wręcz irytowała. Niemniej jednak bardzo dziękuję @zysk_wydawnictwo za podesłanie mi egzemplarza.

"Amyrakańskie Księżniczki" Katherine McGee.

Poznajemy księżniczkę Beatrycze, jej siostrę Samanthe oraz przystojnego brata Jeffersona.

Beatrycze ma wkrótce zostać pierwsza królowa Ameryki.

Z jednej strony rozpiera ją duma, ale z drugiej obowiazki zaczynają jej ciążyć a na jej drodze pojawiają się pierwsze problemy.

Marzeniem jej ojca przed śmiercią jest poprowadzenie jego najstarszej córki do ołtarza.

Obowiązek.

Intryga.

Aranżacja małżeństwa.

Czy warto poświęcić swoje życie na poślubienie kogoś bez miłości?

Może taki jest obowiązek rodziny królewskiej? Przecież nie wypada się sprzeciwiać prawda?

Beatrycze nie znała innego życia, ale czy władza i korona to jej miejsce na ziemi? Czy będzie potrafiła się odnaleźć w nowych obowiązkach?

Myślę, że WARTO sięgnąć po tę ciekawą pozycję!

Osobiście jestem nią bardzo zauroczona!

Prócz powyższej historii czytamy również o jej rodzeństwie i przyjaciołach, którzy jak każdy młody człowiek zmagali się z problemami miłosnymi. Jak potoczyły się ich losy? Sprawdźcie sami!

Nie chce Wam więcej zdradzać, a tylko zachęcić do przeczytania.