Amanci II Rzeczpospolitej

Powroty do poznanej wcześniej twórczości Pana Marka Telera wzbudza zaciekawienie ze względu na to, że opisuje historyczną tematykę, w której można się zatrzymać nieco dłużej i przyglądnąć bliżej, jak żyli amanci dwudziestolecia międzywojennego, o czym marzyli, czy byli spełnieni zawodowo, co sprawiało im najwięcej radości, jak wypełniali wolny czas, jak byli postrzegani przez rodzinę, w jakich okolicznościach czuli, że nie do końca czują się komfortowo, czy potrafili, dzielnie przetrwać nie zawsze łatwe chwile zawodowe tego dowiemy się z książki pt.''Amanci II Rzeczypospolitej''.

Należy zaznaczyć to, że Pan Marek Teler potrafi dotrzeć do nie zawsze dostępnych archiwalnych materiałów źródłowych, na podstawie których dokładnie analizuje, co się kiedyś wydarzyło, kiedy to opisywani przez niego główni bohaterowie tworzyli artystyczny świat.

Amanci, którzy wykreowali, własny styl artystyczny mieli w sobie ikrę do działania niebędącą dla nich koniecznie właściwą.

Będziemy świadkami wydarzeń scenicznych, teatralnych, kinowych i prywatnych amantów, dla których praca jest ucieczką od codziennych problemów nie zawsze ich dotyczących bezpośrednio.

Autor podzielił amantów na trzy grupy: amanci dojrzali, amanci klasyczni, amanci nowocześni.

Uważam, że został pomysłowo skonstruowany podział amantów, gdyż dowiemy się, kiedy zyskali największą popularność i w jakich rodzajach gatunkowych filmach oni grali.

Należy podkreślić to, że przedstawione biograficzne dwunastu amantów II Rzeczypospolitej wywoła miłe wspomnienie, o ile widz zapamiętał filmy z ich udziałem, łzę wzruszenia, a zamieszczone ich fotografie przypomną, jak wyglądali w młodości i w czasie wykonywanej zawodowej artystycznej pracy.

Pan Marek Teler od przedstawionej pierwszej biografii z grupy amantów dojrzałych Pana Kazimierza Junosza-Stępowskiego aż po ostatniego amanta nowoczesnego Pana Witolda Zacharewicza potrafi idealnie odkrywać na nowo głębię artystyczną, która na zawsze została zawarta jedynie w życiu zawodowym, a nie posiadamy wiedzy prywatnej o amantach II Rzeczypospolitej, a dzięki niemu poznamy je na nowo.

Warto przeczytać tę książkę.

Pamiętam, że jako dziecko często oglądałam w niedzielę wraz z tatą program „W starym kinie”, w którym pojawiały się między innymi filmy kina niemego i już dźwiękowe z okresu międzywojennego. Pojawiały się w nim między innymi filmy kina niemego i dźwiękowe z okresu międzywojennego. Miały niepowtarzalny klimat! Wówczas nie przywiązywałam wagi do nazwisk aktorów, ale teraz z przyjemnością poznałam nie tylko je, ale również ich barwne życiorysy dzięki najnowszej książce Marka Telera „Amanci II Rzeczypospolitej”.

Jest to książka typowo biograficzna ukazująca postaci dwunastu wybranych przez autora amantów, na których widok szybciej biły serca kobiet w dwudziestoleciu międzywojennym. Fakty z życia każdego z nich przeplatają urywki listów pisanych do bliskich i przyjaciół, fragmenty dokumentów, do których udało się autorowi dotrzeć. Buduje ich obraz przywołując ich własne wypowiedzi w udzielonych wywiadach, wspomnienia osób, z którymi się stykali, ale również opinie recenzentów oceniających ich dokonania. Wspomina o przebiegu kariery, okraszając ją anegdotami i nierzadko skandalami obyczajowymi, których byli uczestnikami. Zdjęcia tych przystojnych mężczyzn, najczęściej z piękną kobietą u boku bardzo wzbogacają odbiór całości.

Momentem granicznym dla każdego z nich jest wybuch II wojny światowej, skreślającej ich ambitne plany i marzenia. Niektórzy nie mogą żyć bez grania decydując się na występowanie w teatrach jawnych pod cenzurą okupanta lub kawiarenkach artystycznych w kraju i za granicą. Inni włączają się aktywnie w walkę z nazistami jawnie lub w konspiracji często płacąc najwyższą cenę.

Jak potoczyłoby się ich życie i kariera, gdyby nie wojna? Po przeczytaniu ich losów jest mi po prostu po ludzku szkoda, że wielu z nich oddało życie w tak młodym wieku. Nie mogłam się oprzeć i już obejrzałam na YT „Papa się żeni” z Franciszkiem Brodniewiczem i chętnie poszukam też innych filmów z udziałem choćby Kazimierza Junoszy-Stępowskiego.

Jesteście ciekawi, który z aktorów najpierw zrobił karierę wojskową, a który porzucił seminarium? Za czyją karierą stały kobiety, a którego z nich uśmierciła plotka? Który był tak grzeczny, że nim otworzył pudełko sardynek pukał najpierw trzy razy? Koniecznie przeczytajcie tę książkę!

Byli znani i uwielbiani przez rzesze wielbicielek. Wielu ludzi uważało, że ich życie to bajka. Jednak świat, w którym żyli skończył się wraz z wybuchem wojny. Wielu z nich zagrało wtedy najważniejszą rolę swojego życia. Wśród bohaterów, których sylwetki mogliśmy tym razem poznać znaleźli się [Adres usunięty]. Kazimierz Junosza-Stępowski, Franciszek Brodniewicz, Andrzej Karewicz, Aleksander Żabczyński, Jerzy Marr, Mieczysław Cybulski, Adam Brodzisz, Zbigniew Staniewicz, Leszek Pośpiełowski, Włodzimierz Łoziński, Zbigniew Rakowiecki i Witold Zacharewicz.

W czasach międzywojennych byli znani i uwielbiani. Ich błyskotliwe kariery przerwał wybuch drugiej wojny światowej. Potem nastały czasy komunizmu i nie było powrotu do tego, co było wcześniej… Do czasów obecnych w świadomości zbiorowej przetrwała pamięć o niewielu przedwojennych celebrytach. Na szczęście na rynku wydawniczym mamy coraz więcej książek, które przywołują biografie osób będących na pierwszych stronach gazet w przeddzień drugiej wojny światowej. Do książek należących do tej kategorii należy [Adres usunięty]. książka Amanci II Rzeczypospolitej. Różne były losy przedstawionych bohaterów. Jednak wszyscy zasługują by przywrócić pamięć o nich. Wszak odcisnęli swe piętno na polskiej kinematografii. Ich życiorysy to gotowy materiał na scenariusz filmowy.

Autor książki Amanci II Rzeczypospolitej nie ma lekkiego stylu pisarskiego, przez co treść wydaje się nieco toporna. Jednak dzięki niej możemy się sporo dowiedzieć o danych przedwojennych aktorach, filmach, w których grali i środowisku aktorskim. Nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Pozwoliła mi poszerzyć swoją wiedzę o II PR a w szczególności z zakresu dzieciny, która była przeze mnie nieco zaniedbana a mianowicie kinematografii.