Altruiści

O czym jest książka? Książka opowiada historię Atrhura Altera, którego poznajemy w sytuacji "bez wyjścia". Mianowicie jest profesorem na jednym z uniwersytetów, zarabia marnie i nie stać go nawet na kredyt. Jego związek ze znaczenie młodszą dziewczyną się rozpada, a dzieci raczej wolą go nie znać. Okazuje się, że może być gorzej - mały spadek, który spada na jego rodzinę jak grom z jasnego nieba. I to po jego zmarłej żonie. Przychodzi czas kiedy to powinien spotkać się z dziećmi i ustalić, że fortuna nie należy się tylko dzieciom. Pod pozorem pojednania zaprasza swoje pociechy - Ethana i Maggie. Spotkanie to otworzy puszkę Pandory i na zawsze zmieni ich rodzinę.

Moja opinia: Nie ukrywam, że początkowo czułam się nieco przytłoczona ilością postać i wątków. Było mi ciężko sensownie przebrnąć przez pierwsze 100 kartek, aleeeee jest to na prawdę fajna książka! Typowa obyczajówka, która pozwala nam zajrzeć do pewnej rodziny i odnaleźć w niej trochę podobieństw do naszych własnych bliskich. Książka opowiada o ambicji, uporze, niewierności, różnicach między ludźmi, charakterach i tym co w życiu dla niektórych bardzo ważne - pieniądzach. Autor bardzo wyraźnie zaznacza postacie bohaterów i pozwalaj dogłębnie ich poznać. W pewnym momencie zorientowałam się, że ja nie przepadam tam za nikim! Każda postać mnie lekko denerwowała, bo nie mogłam zrozumieć ich toku myślenia. Nie mogłam pogodzić się z ich poglądami i tym jak wyglądają ich relacje. Jednak niezwykle ciekawym było poznać tak amerykańską rodzinę i zrozumieć, że to w jakiej żyjemy rodzinie na zawsze ma w nas odcisk. Ciekawa lektura warta przeczytania. Warta wyciągnięcia z niej więcej.

"𝘼𝙡𝙩𝙧𝙪𝙞ś𝙘𝙞"

Wydawnictwo Marginesy

08.03.2023

352 str.

Powieść „Altruiści” debiutanta Andrew Ridker to niespieszna saga rodzinna familii Alterów. Zachwycająca, z trudną, pełną empatii i refleksyjności warstwą językową. Niezwykle urzekająca wiwisekcja rodziny we wszystkich relacjach i kontekstach.

Arthur, jego nieżyjąca żona Francine, Maggie, ich córka i Ethan, ich syn. Historia o relacjach pomiędzy żoną i mężem, kobietą i mężczyzną, dziećmi, które w tym związku się pojawiają i kolejne relacje pomiędzy mamą a dziećmi i tatą a dziećmi. Niezwykle skomplikowane. W związku w układzie jeden plus jeden mamy nie dwie, a trzy relacje. Ja-Ja, Ty-Ty i nasza wspólna. A dwa plus dwa? Na matematyce uczono nas, że to cztery ale dotyczy to cyfr a nie relacji.

Odejście Francine odbija się bardzo głośnym echem w jej rodzinie. Najmniejsza społeczna komórka się rozpada, dzieci nie rozmawiają z ojcem a i między sobą niezbyt blisko i dobrze nie funkcjonują. Wolno płynąca fabuła powieści daje możliwość analizy całej historii i odkrycie całego kontekstu życia a później i śmierci. Choroba a później odejście najbliższej osoby jest traumatycznym doświadczeniem dla całej rodziny. Oliwy do ognia bólu dolewa tajemnica zmarłej Francine. Czy będziemy potrafili zrozumieć kontekst decyzji, którą podjęła? Dla mnie osobiście była zrozumiała. Refleksją dla mnie jest przykry fakt, że po śmierci okazuje się kim tak naprawdę była najbliższa nam osoba, byliśmy z kimś w związku a go nie znaliśmy i były w ogóle między nami tajemnice. Odkryte przez mnie fakty małżeństwa Francine i Arthura wzbudziły we mnie dysonans, niezgodę na fałsz i zakłamanie w związku. Skoro kogoś kocham, z kimś mieszkam, to czy mam prawo go okłamywać? W ważnych kwestiach, uczciwości, miłości i pieniędzy, ale i w całkiem błahych? Francine miała powód, żeby jej ostania wola była taka a nie inna. Jednakże nie ma we mnie zgody na nieuczciwość w rodzinie, na kłamstwo i obłudę. Niech każdy oceni według własnego sumienia. Dla mnie jest to niepojęte i bardzo, bardzo smutne.

Żałoba to okres, który chcemy, by jak najszybciej minął mając nadzieję, że „wszystko będzie dobrze”. Nie będzie dobrze, będzie inaczej. Każdy inaczej przechodzi ten okres i cytując Maggie „każdy sposób odbywania żałoby jest właściwy”. Mamy prawo „pozwolić sobie na egoizm”. A każdy z bliskich „pozbiera się. Kiedyś musi”...

„Tam, gdzie cywilizacja nie istnieje, trzeba ją wymyślić. Na końcu świata, w otoczeniu pastwisk, hektarów lasów klonowych, Alterowie szukali drogi do nowego porozumienia”. Powieść „Altruiści” daje nadzieję, że rodzina Alterów znajdzie tę drogę.

Dziękuję Wydawnictwu Marginesy za egzemplarz do recenzji.

"Altruistów" wzięłam do recenzji bo wydawało mi się, że opis sugeruje raczej książkę w kierunku komediowym niż poważnym. Nie będę ukrywać, że fanką jej nie zostałam, bo dla mnie to książka o wszystkim i o niczym ostatecznie, a ja nie lubię takich książek. Do tego ta książka jest tak warta zapamiętania, że po tygodniu od jej przeczytania pamiętam tylko jakieś urywki.

.

O czym jest ta książka? No ciężko w sumie stwierdzić, bo autor tak bardzo chciał coś pokazać i udowodnić, że zakopał się w tym wszystkim. Ogólnie to po krótce są tu opisane losy pewnej rodziny, która zdecydowanie nie ma nic wspólnego z miłością. Każdy z nich jest ostatecznie zapatrzony w siebie, chociaż bardzo by chciał by inni myśleli, że jest dobry dla innych. Maggie, jej brat, ojciec i matka. Każdy chciał coś pokazać światu i mu nie wyszło. Jaki z tego morał? Chyba taki, że to co się robi w dorosłym życiu jest konsekwencją wychowania. No ale i tak i nie, bo przecież nie jest powiedziane, że każdy jest jak jego rodzice. Ich historie były tak bardzo chaotycznie, niechronologicznie opisane, że ciężko było się na nich skupić. Ostatecznie tylko tytuł w porównaniu z treścią daje nam myśleć, że autor chciał pokazać zaprzepaszczenie siebie bohaterów w ich altruistycznych zapędach, które w konsekwencji zniszczyły ich jako rodzinę.

.

Nie twierdzę, że ta książka jest z gruntu zła, bo podejrzewam, że ktoś zrozumie ją lepiej i będzie chwalił. Dla mnie jednak jest nudna i do czytania musiałam się zmuszać. Dla mnie był to trochę zmarnowany czas, ale trudno. Czytam ostatnio tyle dobrych książek, że jedna w morzu perełek jest właściwie nieznacząca. A czy Wy czytaliście? Jeśli tak to jakie macie o niej zdanie?

.

Nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po debiutanckiej powieści Andrew Ridkera, ale wystarczyła mi wzmianka o przewrotnej sadze rodzinnej a byłam kupiona. Zabrałam się więc do lektury pełna nadziei, ale nie spodziewałam się, że historia aż tak mnie wciągnie!

Jeśli kolejne powieści autora będą utrzymane na tym samym poziomie lub jeszcze lepsze, jeszcze bardziej dopracowane - podbije literacki rynek w oka mgnieniu. Składa on bowiem na nasze dłonie historie, która garściami czerpie z życiowych doświadczeń, pozwala czytelnikowi utożsamić się z tym co dzieje się dookoła bohaterów i jednocześnie powoli odkrywać ich sekrety, ponieważ postacie poza swoją wielowymiarową formą to skarbnice przeróżnych motywów do odkrywania. Sam autor pisze bardzo lekko, porusza ważne problemy a jednak przedstawia je w prostu do zrozumienia sposób i nie ucieka od emocji, które pięknie uzupełniają historię.

Arthur Alter pojawia się na pierwszym planie z mnóstwem prywatnych problemów. Mimo dobrej posady zarabia grosze, jego młodsza dziewczyna ma go dość a dzieci nawet nie chcą z nim rozmawiać. Są też pieniądze, które jego zmarła żona przepisała dzieciom a które są drzazgą w oku Arthura. Ethan i Maggie słabo nadają się do zarządzania odziedziczoną fortuną dlatego ich ojciec postanawia wziąć sprawy w swoje ręce. Nie spodziewa się jednak, że dobrymi chęciami rozpęta rodzinne piekło, które trudno będzie poskromić.

To bogata we znaki fabuła, w której każdy ruch, każde słowo bohaterów ma znaczenie. Autor w bardzo inteligentny sposób ugryzł od lat ciągnący się rodzinny konflikt i wyciągnął na światło dnia urazy, żale oraz skrywane tajemnice. Płaszczyzna rozgrywanych wydarzeń jest ogromna, ponieważ akcja dzieje się w Nowym Jorku, Paryżu, Bostonie, St. Louis i na małej pustynnej placówce w Zimbabwe a sam klimat jest gęsty, duszny, wręcz gryzący w oczy od wstrzymywanych słów, które i tak w pewnym momencie zostaną opowiedziane. Autor w zaskakujący sposób żongluje emocjami, nie szczędzi nam mroku, błyskotliwego poczucia humoru czy chwil wzruszenia a to wszystko w wielopokoleniowej sadze rodzinnej, w której konflikt wydaje się nie mieć stałych podstaw.

"Altruiści" to kawał dobrze napisanej i przede wszystkim bardzo mądrej powieści. Andrew Ridker zadebiutował w wielkim stylu i pokazał nam prawdziwą cenę rodziny. Analizując zachowania bohaterów wiele można się dowiedzieć a wyciągnięte wnioski być może zmienią nasze postrzeganie własnych problemów, więc jest to historia, która trafia prosto do serca i rozumu a takie cenię sobie najbardziej.

Według słownika języka polskiego PWN altruizm to „kierowanie się w swym postępowaniu dobrem innych, gotowość do poświęceń”. W tym przypadku określając kogoś altruistą mamy na myśli osobę, która jest bezintersowana, szlachetna i empatyczna. I teraz staję sama przed sobą z pytaniem czy właśnie tacy byli bohaterowie tej książki skoro jej tytuł jest taki, a nie inny?

Myślę, że to wcale takie proste do określenia nie jest, bo przez długi czas bohaterowie może i tak o sobie myślą, ale z boku od początku wygląda to dość podejrzanie i daleko w ich postępowaniu do bezinteresowności. Z drugiej strony jak to w życiu bywa nic nie jest takie proste i każdy za swoje działania chciałby zostać doceniony i wyróżniony na tle innych osób. Przejmujące w tej historii jest to jak mocno dobre chęci i ambicja obracają się przeciwko naszym bohaterom, i wcale nie dzieje się się to z powodu niesprawiedliwego losu, a zaślepieniu w podążaniu za czymś co ma nadać większy sens życiu nie bacząc na to czy komuś jest to naprawdę potrzebne.

Rodzina Alterów z pozoru nie jest gorszą rodziną od innych, a jednak jej rozłam pogłębia się z każdym rokiem. Szczególnie ojciec w pogoni za osiągnięciami oddala się od swoich dzieci, a oni jako już dorośli widzą wszystkie jego wady. Sami w życiu zaczynają postępować tak, że są jak dwa przeciwstawne bieguny. Ethan jest samotnikiem, który trwoni pieniądze ze spadku, a Maggie uszczęśliwa na siłę innych i mimo pieniędzy na koncie żyje w przesadnej biedzie.

Nie spodziewałam się tak dojrzale napisanego i wymagającego debiutu. Warstwa językowa tej książki nie należy do najłatwiejszych i tłumacz postarał się o to, żebym musiała sprawdzić kilka słów, z którymi spotkałam się po raz pierwszy np. leseferyzm, solipsystyczny czy asfiksja. Książka swoją tematyką szarpie moje emocjonalne struny i zostawia z przemyśleniami w trakcie jak i po zakończeniu. Potrzeba na nią czasu, ale zostawia po sobie coś więcej.